Categorie: Psychotherapie

Biker Girl, Let’s talk!, Lifestyle, Psychotherapie

Kleurtjes aanval! 😵‍💫

veel liefs, Renske

Ik app m’n psychotherapeut en vraag of ik misschien langs mag komen voor een of twee sessies. Want naast het verdriet rondom het in laten slapen van Diva merk ik dat het ongeluk en de spanning die ik sindsdien voel aan me vreet…

“Hoe gaat het met je?” begint drs. O. Nouja hoewel ik het ook fijn vind m’n psychotherapeut weer eventjes te zien, is het geen goed teken dat ik er weer ben. Ik vertel over de afgelopen paar weken en met name de week van m’n verjaardag. Het in laten slapen van Diva en de hoofdreden waarom ik langs wilde komen, mijn “front row ticket” voor het motorongeluk van m’n manager op z’n hayabusa tijdens de groepsrit met collega’s.

Ik heb in de paar jaar dat ik psychotherapie met behulp van EMDR heb gehad echt veel handvatten gekregen en geleerd hoe ik met dingen om moet gaan. Waar ik normaal best een open boek ben, merk ik dat ik het nu niet zo goed kwijt kan. “Stel je niet zo aan” hoor ik een stemmetje in m’n hoofd als ik kippenvel op m’n armen krijg als de betreffende scène voor de 300ste keer door m’n hoofd flitst. Ik duw het weer weg en ga door. Maar als ik met een groepsritje lichte paniek voel wanneer er een hayabusa mee rijdt en dat strakke gevoel in m’n onderbuik niet verdwijnt weet ik dat het menens is.

“Het zorgeloze is er af. Ik heb zo hard gewerkt om te kunnen motorrijden. En ik wil niet dat angst maakt dat ik dit straks niet meer kan doen” rond ik m’n verhaal af.

We besluiten dat ik gelijk voor een rondje EMDR ga. Waar ik dacht rustig te beginnen zet drs. O. juist alles op full mode. Koptelefoon, trillers voor in m’n handen en het lichtje gaat op standje extreem. Hoge snelheid, felle lichtjes in diverse kleuren, een kermisattractie is er niets bij. En ik voel dat er een aanslag wordt gepleegd op m’n zenuwstelsel en m’n hoofd. Na slechts 1 ronde kan ik al niet meer. De spanning is afgezakt maar ik voel me helemaal uitgeblust. Toch ben ik nog niet klaar. We praten, ik leg uit wat er in m’n hoofd zit. En probeer te delen wat ik voel. We werken aan m’n stress-systeem die ontregeld is.

Als ik eenmaal weer buiten ben, sta ik bijna te wankelen op m’n benen. Ik ben helemaal uitgeput en heb enorme hoofdpijn. Maar toch heb ik het idee dat ik mij ergens wel wat lichter voel. Het is echt niet makkelijk, maar toch ben ik blij met het resultaat. Ben heel benieuwd of dit geholpen heeft!

Let’s talk!, Psychotherapie

Weggestuurd

veel liefs, Renske

Als dochter van een narcist is het leven niet altijd makkelijk geweest. Niet dat ik hem alles kan toeschrijven wat er allemaal is gebeurd in mijn leven, die eer gun ik hem ook niet. Maar het heeft natuurlijk wel impact. Je mist een stukje in de basis. Het stukje waar je beide ouders je onvoorwaardelijk lief hebben, zodat je je goed voelt zoals je bent. En die eigenwaarde en zelfliefde zich ontwikkelt. Als je dan uiteindelijk je durft uit te spreken tegen onrecht wil dat niet automatisch zeggen dat je van jezelf houdt. Want die onbeduidende mening van een ander telt nog steeds zwaarder dan noodzakelijk is. Het onverwerkte trauma heeft lang mijn leven beïnvloed zonder dat ik dat zelf in zag. Waarin ik wel veel van de standaard boxen aantikte..

Tot ik er voor koos om in therapie te gaan. Psychotherapie en de bijbehorende EMDR sessies hebben mijn leven positief veranderd. Toch is dat geen garantie. Want nee, ook ik ben niet perfect, ik stap soms nog steeds in valkuilen en val dan terug in oude gewoontes. In plaats van het me te laten definiëren probeer ik alleen nu daar van te blijven leren, mijzelf te ontwikkelen en er handvatten voor te vinden om er een beter mens door te worden.

Is dat makkelijk? Zeker niet. Mensen en met name (oudere) mannen die trekjes hebben zoals mijn vader die had, zitten al snel in mijn allergie. Denk aan overdreven veel aandacht hebben voor jongere vrouwen, zeker als ze een leuk snuutje hebben. Charmanter reageren dan ze daadwerkelijk zijn. Of het gebrek van respect voor vrouwen die een eigen mening durven te hebben omdat ze of nog van de oude stempel zijn of zich geïntimideerd voelen (lees: er niet mee om kunnen gaan).

Doorgaan met lezen “Weggestuurd”

Let’s talk!, Psychotherapie

Ordenen

veel liefs, Renske

Het is eventjes een beetje stil geweest. Ik had ook eigenlijk niet zoveel te vertellen. Of misschien wel, maar kan de inspiratie niet zo goed vinden. De drukte van het leven slokt me op en ik probeer zo goed als mogelijk met de stroom mee te gaan.

Gister was mijn eerste afspraak sinds een jaar met de psychotherapeut. Ik keek er naar uit maar zag er tegelijkertijd toch ook wel tegenop. Toch voelt het gelijk wel goed, als ik de ruimte binnenstap. Zo vertrouwd. “Hoe gaat het met je?” vraagt M.O. Natuurlijk was ik hier niet als het echt goed met me ging, maar goed het kan ook slechter.

Ik praat haar bij over een heleboel dingen. Want er is echt heel veel veranderd in het afgelopen jaar. Afvallen, stabiliseren, werk, fitter worden en dan het overlijden van m’n Opa. Dat ik de afgelopen periode al merkte soms wat terug te vallen in oud gedrag, niet eens zozeer in situaties. Want het reguleren van emoties gaat op zo’n moment best goed. Maar ik uit daardoor een stuk minder gevoel, frustratie of andere emoties en dan blijf ik daar in hangen, waardoor het me (te) lang bezig blijft houden. Er is veel te bespreken en ik merk dat het kunnen uiten van al die dingen maakt dat het in m’n hoofd alweer een beetje meer geordend voelt.

Als we een afspraak plannen voor een EMDR sessie besef ik mij dat ik nog een heleboel dingen ook ben vergeten te vertellen. Maar dat komt nog wel, het kan ook niet allemaal tegelijk. Hoeft ook niet.