Tag: EMDR

Biker Girl, Let’s talk!, Lifestyle, Psychotherapie

Kleurtjes aanval! 😵‍💫

veel liefs, Renske

Ik app m’n psychotherapeut en vraag of ik misschien langs mag komen voor een of twee sessies. Want naast het verdriet rondom het in laten slapen van Diva merk ik dat het ongeluk en de spanning die ik sindsdien voel aan me vreet…

“Hoe gaat het met je?” begint drs. O. Nouja hoewel ik het ook fijn vind m’n psychotherapeut weer eventjes te zien, is het geen goed teken dat ik er weer ben. Ik vertel over de afgelopen paar weken en met name de week van m’n verjaardag. Het in laten slapen van Diva en de hoofdreden waarom ik langs wilde komen, mijn “front row ticket” voor het motorongeluk van m’n manager op z’n hayabusa tijdens de groepsrit met collega’s.

Ik heb in de paar jaar dat ik psychotherapie met behulp van EMDR heb gehad echt veel handvatten gekregen en geleerd hoe ik met dingen om moet gaan. Waar ik normaal best een open boek ben, merk ik dat ik het nu niet zo goed kwijt kan. “Stel je niet zo aan” hoor ik een stemmetje in m’n hoofd als ik kippenvel op m’n armen krijg als de betreffende scène voor de 300ste keer door m’n hoofd flitst. Ik duw het weer weg en ga door. Maar als ik met een groepsritje lichte paniek voel wanneer er een hayabusa mee rijdt en dat strakke gevoel in m’n onderbuik niet verdwijnt weet ik dat het menens is.

“Het zorgeloze is er af. Ik heb zo hard gewerkt om te kunnen motorrijden. En ik wil niet dat angst maakt dat ik dit straks niet meer kan doen” rond ik m’n verhaal af.

We besluiten dat ik gelijk voor een rondje EMDR ga. Waar ik dacht rustig te beginnen zet drs. O. juist alles op full mode. Koptelefoon, trillers voor in m’n handen en het lichtje gaat op standje extreem. Hoge snelheid, felle lichtjes in diverse kleuren, een kermisattractie is er niets bij. En ik voel dat er een aanslag wordt gepleegd op m’n zenuwstelsel en m’n hoofd. Na slechts 1 ronde kan ik al niet meer. De spanning is afgezakt maar ik voel me helemaal uitgeblust. Toch ben ik nog niet klaar. We praten, ik leg uit wat er in m’n hoofd zit. En probeer te delen wat ik voel. We werken aan m’n stress-systeem die ontregeld is.

Als ik eenmaal weer buiten ben, sta ik bijna te wankelen op m’n benen. Ik ben helemaal uitgeput en heb enorme hoofdpijn. Maar toch heb ik het idee dat ik mij ergens wel wat lichter voel. Het is echt niet makkelijk, maar toch ben ik blij met het resultaat. Ben heel benieuwd of dit geholpen heeft!

Biker Girl, Just life, Lifestyle

Oh my (AV)D-Day

veel liefs, Renske

Motor rijden. Ik vond het altijd echt fascinerend en geweldig stoer. Zeker als een vrouw op een motor rijdt. Toch voelde ik me nooit zeker genoeg om de daadwerkelijke stap te zetten en motorrijlessen te nemen.

Daarom zette ik deze op mijn doelenlijstje. De lijst met doelen die ik samenstelde toen ik het traject inging voor de maagverkleining. Eigenlijk is het een Bucket-list, maar dan met dingen die ik niet alleen heel graag wil doen maar ook echt ga doen… Als ik eenmaal het gewenste gewichtsverlies had bereikt. En eerlijk, die ruimte 75 kilo was er toch echt al een tijdje vanaf. Ik kon twee van die 4 dingen op dat lijstje toch ook al afvinken; namelijk weer gaan dansen én meedoen aan een obstakel run!

Op een gegeven moment vroeg één van mijn vriendinnen Geeta wat me tegenhield. En ik kwam met enkele excuses, waaronder de financiële kostenpost. Op dat moment liet ze me inzien dat als ik echt wilde, ik zeker een oplossing ervoor zou vinden. En dus hakte ik de knoop door en boekte via de ANWB een proefles via een “opstapdag” de eerste zaterdag na mijn verjaardag.

Ik was helemaal excited en vervolgde mijn bikergirl-journey, waarbij ik voor m’n verjaardag onder andere de materialen voor het theorie-examen kado kreeg en bijdrages voor de rijlessen van familie en vriendinnen 💖 . Zowel m’n theorie als m’n AVB examen haalde ik in één keer. Tegen al m’n eigen faalangst-achtige verwachtingen in. Maar wat was ik opgelucht!

Doorgaan met lezen “Oh my (AV)D-Day”

Let’s talk!, Psychotherapie

Weggestuurd

veel liefs, Renske

Als dochter van een narcist is het leven niet altijd makkelijk geweest. Niet dat ik hem alles kan toeschrijven wat er allemaal is gebeurd in mijn leven, die eer gun ik hem ook niet. Maar het heeft natuurlijk wel impact. Je mist een stukje in de basis. Het stukje waar je beide ouders je onvoorwaardelijk lief hebben, zodat je je goed voelt zoals je bent. En die eigenwaarde en zelfliefde zich ontwikkelt. Als je dan uiteindelijk je durft uit te spreken tegen onrecht wil dat niet automatisch zeggen dat je van jezelf houdt. Want die onbeduidende mening van een ander telt nog steeds zwaarder dan noodzakelijk is. Het onverwerkte trauma heeft lang mijn leven beïnvloed zonder dat ik dat zelf in zag. Waarin ik wel veel van de standaard boxen aantikte..

Tot ik er voor koos om in therapie te gaan. Psychotherapie en de bijbehorende EMDR sessies hebben mijn leven positief veranderd. Toch is dat geen garantie. Want nee, ook ik ben niet perfect, ik stap soms nog steeds in valkuilen en val dan terug in oude gewoontes. In plaats van het me te laten definiëren probeer ik alleen nu daar van te blijven leren, mijzelf te ontwikkelen en er handvatten voor te vinden om er een beter mens door te worden.

Is dat makkelijk? Zeker niet. Mensen en met name (oudere) mannen die trekjes hebben zoals mijn vader die had, zitten al snel in mijn allergie. Denk aan overdreven veel aandacht hebben voor jongere vrouwen, zeker als ze een leuk snuutje hebben. Charmanter reageren dan ze daadwerkelijk zijn. Of het gebrek van respect voor vrouwen die een eigen mening durven te hebben omdat ze of nog van de oude stempel zijn of zich geïntimideerd voelen (lees: er niet mee om kunnen gaan).

Doorgaan met lezen “Weggestuurd”