Weggestuurd

Als dochter van een narcist is het leven niet altijd makkelijk geweest. Niet dat ik hem alles kan toeschrijven wat er allemaal is gebeurd in mijn leven, die eer gun ik hem ook niet. Maar het heeft natuurlijk wel impact. Je mist een stukje in de basis. Het stukje waar je beide ouders je onvoorwaardelijk lief hebben, zodat je je goed voelt zoals je bent. En die eigenwaarde en zelfliefde zich ontwikkelt. Als je dan uiteindelijk je durft uit te spreken tegen onrecht wil dat niet automatisch zeggen dat je van jezelf houdt. Want die onbeduidende mening van een ander telt nog steeds zwaarder dan noodzakelijk is. Het onverwerkte trauma heeft lang mijn leven beïnvloed zonder dat ik dat zelf in zag. Waarin ik wel veel van de standaard boxen aantikte..

Tot ik er voor koos om in therapie te gaan. Psychotherapie en de bijbehorende EMDR sessies hebben mijn leven positief veranderd. Toch is dat geen garantie. Want nee, ook ik ben niet perfect, ik stap soms nog steeds in valkuilen en val dan terug in oude gewoontes. In plaats van het me te laten definiëren probeer ik alleen nu daar van te blijven leren, mijzelf te ontwikkelen en er handvatten voor te vinden om er een beter mens door te worden.

Is dat makkelijk? Zeker niet. Mensen en met name (oudere) mannen die trekjes hebben zoals mijn vader die had, zitten al snel in mijn allergie. Denk aan overdreven veel aandacht hebben voor jongere vrouwen, zeker als ze een leuk snuutje hebben. Charmanter reageren dan ze daadwerkelijk zijn. Of het gebrek van respect voor vrouwen die een eigen mening durven te hebben omdat ze of nog van de oude stempel zijn of zich geïntimideerd voelen (lees: er niet mee om kunnen gaan).

Vorige week ben ik ‘weggestuurd’ bij mijn dansschool. Of misschien moet ik zeggen, dat ik me heb laten wegsturen. Want ik laat als ik dat niet wil me meestal niet zomaar iets zeggen laat staan zomaar wegsturen. Toch is het tegelijkertijd zo dat ik me ook niet uit m’n tent wil laten lokken, zeker niet als iemand voor mijn gevoel daar op uit is.

Ik had al eerder een vervelend moment gehad met de eigenaar van de ‘dansschool’, die tegelijkertijd ook de lessen geeft. Waarin hij mij en anderen in een dansles iets foutiefs heeft aangeleerd en we maanden na dato er tegenaan lopen dat ik en die anderen een bepaalde stap dus niet goed uitvoeren volgens hem. Als we de vinger ‘terugwijzen’ geeft hij niet thuis. Ik kan daar niet zo goed tegen dus met een opgenomen oefenvideo ben ik wellicht wat bijdehand en direct in de groepsapp als ik vraag om rectificatie.

Dat dat gevolgen heeft gehad voor mijn “relatie” met hem wordt in de weken erna wel duidelijk. Ik ergerde me aan hem en vice versa zal het vast niet beter zijn geweest. Zo dusdanig dat ik overweeg over te stappen naar een andere dansschool. Toch zakt het bij mij na een tijdje wel iets en de mensen uit m’n dansgroep zijn wel erg leuk en gezellig dat ik de overstap nog even uitstel. Tegelijkertijd probeer ik wel feedback te blijven geven vanuit m’n eigen ervaring of die van de dames uit de groep over dingen als het leiden, wat ruw gedrag of onhandige acties van de mannen uit de les. In de hoop dat dat verbetering brengt.

Maar soms is feedback niet altijd welkom. Zeker als het gaat over opmerkingen die op mensen en hun acties/keuzes zelf betrekking hebben, in dit geval dus de dansleraar. Ik ben nou eenmaal direct en hij geeft me wel eens het gevoel dat hij in de categorie valt dat hij of zijn mening beter vindt dan die van mij als een leerlingdanser of misschien nog wel een tandje erger, die van mij als vrouw. Tijdens de les had ik nog niet direct door dat mijn feedback van een week eerder hem (vermoedelijk) vrij hoog zat. We hadden namelijk wat nieuwe pasjes die me het leven zuur maakten en net voor de pauze vraag ik klassikaal om wat advies. Want ik ben of te snel en te langzaam, dus ik kom niet goed uit met m’n stappen en de assistente van de dansleraar benut de pauze om mij tips te geven. “Lichter dansen op de bal van mijn voet, een sterker frame zodat de man mij makkelijker kan leiden en ondersteunen tijdens het zetten van deze stappen”. Na wat oefeningen in haar handen fijnkijpen in plaats van mijn armen aan te spannen lijkt er wat verbetering in te zitten. Net op tijd want de pauze is voorbij!

De dansleraar zegt dat hij nu mee gaat draaien en de dames ‘aan gaat kijken als ze het niet goed doen‘. Hoewel ik het suf vind, want volgens mij dans je met z’n tweeën heb ik weinig tijd om er lang over na te denken. Ik ben al snel aan de beurt en tevens ook voor een fikse portie ‘feedback’ die ik mag incasseren. “Kijk hoe groot die stappen” of “jij probeert mij te leiden”, opmerkingen die wat mij betreft ook anders gebracht kunnen worden maar het is voor mij niet onbekend dat dat soms een probleem is. Dat ik me niet goed over kan geven aan een man en dat het voelt als dat ik me niet laat leiden. Ik zit dan veel in m’n hoofd en probeer nog beter mijn best te doen dat een beetje los te laten.

Helaas krijg ik die kans niet, want de dansleraar is nog niet klaar met zijn ‘feedback’. “Je bent aan het tegenwerken”. Laat ik eerst beginnen met het woord tegenwerken. Ook wel een synoniem van dwarsliggen, moeilijk maken of tegen gaan. Niet iets wat ik bewust zou willen doen tijdens een dansles, toch? Ik ben daar immers voor mijn plezier en het leren van salsadansen. Ik vraag hem vervolgens hoe ik tegenwerk dan? “Ja het ligt niet aan de mannen, het ligt allemaal aan jou want je bent gewoon aan het tegen werken”. De toon staat me niet zo aan en de opmerking nog veel minder, vooral omdat het heel onredelijk aanvoelt en hij daarmee dus in m’n allergie komt. Ik vertel hem dan ook dat ik niet aan het tegenwerken ben. Wat er toen volgde kan ik nog steeds bijna niet bevatten.

Mijn (lees: 58-jarige) dansleraar doet een stap terug, met z’n benen en armen gespreid en roept met verheven stem heel theatraal naar mij “WIE IS ER NU DE DANSLERAAR, JIJ OF IK?”. We dansten op muziek en ik kreeg echt het idee dat hij heel ‘en plein public’ de aandacht op de situatie wilde vestigen. Ik sprak dan ook mijn gevoel uit toen ik zei dat hij het er nu gewoon een beetje om deed. Maar voor ik mijn zin af kon maken werd ik al vrij grof onderbroken “Weet je wat Renske, ik ben klaar met je. Je kan gaan.”

Kijk, ik ga echt niet daar als een 12-jarige ruzie staan maken. Oké soms wel, maar liever houd ik de eer aan mijzelf. Dus ik heb m’n spullen gepakt en ben weggelopen. Toch voelt het vervelend en ben ik misschien niet die 12-jarige die ruzie maakt, maar wel dat meisje van 12, die onrecht wordt aan gedaan en niemand die voor haar opkomt.

Had ik dat zelf moeten doen? Misschien wel, aan de andere kant is het ook zo dat als mensen iets willen zien dat je ze toch niet kan overtuigen van iets anders. Dus die discussie had ik nooit kunnen winnen. Hoewel ik mij niet uit m’n tent heb laten lokken voelt het wel wat naar, helemaal als ik dan via via hoor dat het volgens hem allemaal aan mij ligt. “Ze is te negatief”, beklaagd hij bij mij vriendin. Die tevens bij dezelfde dansschool danst maar niet bij de situatie aanwezig was.

Het is mijn woord tegen het zijne. Maar mijn kant van het verhaal wordt maar door een enkeling gehoord. Had dit anders kunnen lopen, als ik naar mijn eigen aandeel kijk? Misschien wel. Ik had natuurlijk niet om die rectificatie hoeven vragen. Ik vond het terecht en als ik er langer over nadenk voelt hij zich wellicht voor schut gezet of in z’n ego gekrenkt. Tegelijkertijd is dat directe wel een deel van wie ik ben. Ik ben over het algemeen vrij direct maar zelden respectloos tegen iemand. Toch maak ik me nog steeds altijd wel sneller druk over dingen dan menig mens zou doen. Of spreek ik dingen uit, ook namens anderen omdat zij dat lastiger vinden. Maar ik ben niet verantwoordelijk voor de tekortkomingen van een ander. Toch? Ja ik kom al snel als de boeman naar voren in het verhaal. Maar enkel omdat hij niet met mijn feedback of sterke persoonlijkheid kan omgaan. Is dat slecht van mij? Moet ik dat anders doen? Ik weet het niet, maar gezien het gevoel dat het bij mij teweegbrengt van hoe dit tot stand komt en hoe hij vervolgens met mij omgaat, is het wellicht wel het bespreken waard bij mijn volgende therapiesessie!