Ik ben net klaar met werken als ik gebeld word door de dierenarts. “De spulletjes van Diva zijn gebracht”. Ik ben echt onwijs moe, maar besluit direct op de motor te stappen en het op te gaan halen.
De afgelopen weken waren pittig. Niet alleen moet ik voor de derde keer in twee jaar tijd afscheid nemen van een diertje dat bijna m’n hele volwassen leven bij mij is geweest, maar Diva is ook de laatste van de drie. Na Bella en Boef is de leegte die ze achterlaat in huis is immens confronterend.
Dus als ik thuis kom en de spulletjes uit het tasje haal voel ik de bekende brok in m’n keel en komen de tranen langzaam maar onvermijdelijk.. 🤍😢
Veel liefs, Renske 