Vandaag is het zover, mijn eerste groepsbijeenkomst! Ik had vorige week al een e-mail gehad om mijn eerste pre-bijeenkomst huiswerk te maken. Namelijk een e-learning waar er wordt kennisgemaakt bij het veranderen van je gedrag en met welke techniek dit in kleine stapjes kan worden gedaan.
De groepsbijeenkomst is een bijeenkomst van 1,5 uur waarin we in een teams-call inchecken samen met onze leefstijl coach. Zij vertelt aansluitend op de e-learning dingen, maar ook schept ze de verwachtingen. We hebben de eigen regie over het traject, maar daar hoort dan ook een stuk verantwoordelijkheid bij. Hoewel 1,5 uur best lang klinkt was het op zich best goed te doen. Je hebt veel interactie met elkaar, leert elkaar een beetje beter kennen en de informatie over waar het traject voor staat.
Het was nu nog redelijk globaal, maar ik denk dat ondanks dat ik het meeste wel weet dit niet per se iets is wat voelt als vervelend. Wat mij betreft een goede start en hopelijk verlopen de rest van de 16 bijeenkomsten net zo fijn!
Vandaag was de intake met mijn leefstijlcoach, L. Het was een fijn en open gesprek waarin ik mijn hele verhaal heb kunnen vertellen. We hebben gesproken over mijn bariatrische traject, de uitdagingen waar ik dagelijks tegenaan loop, de operatie aan mijn armen en natuurlijk ook over die eeuwige strijd met de BMI-regeltjes die nog altijd zo’n grote rol spelen in de zorg. Ik heb ook direct aangegeven hoe ik erin sta. Ik denk namelijk dat dit voor veel mensen een ontzettend waardevol traject kan zijn. Tegelijkertijd verwacht ik voor mezelf niet direct allerlei nieuwe inzichten.
Na alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, gelezen, geleerd, geprobeerd en aangepast voelt dit vooral als een vakje dat afgevinkt moet worden. Een verplichte tussenstap. Een hoepeltje waar ik doorheen moet springen om straks eventueel voor medicatie in aanmerking te komen. Gelukkig kon mijn coach die eerlijkheid wel waarderen en wat ze zo hoorde, begreep ze dat wel. Ze gaf wel aan dat actieve deelname een vereiste is om aan de voorwaarden van de zorgverzekeraar te voldoen. Dat begrijp ik natuurlijk ook.
Het programma zelf is behoorlijk uitgebreid. In totaal zijn er zestien groepsbijeenkomsten, allemaal met een eigen thema. Daar hoort ook huiswerk bij. Daarnaast moet je gedurende het traject een aantal individuele gesprekken voeren (max. acht). Dat klinkt als best een flinke tijdsinvestering, maar er is ook goed nieuws: alles is volledig online. Daardoor verwacht ik dat het, afgezien van een paar uurtjes per maand, prima te combineren is met de rest van mijn leven. Voor nu ben ik vooral benieuwd hoe het gaat bevallen. Misschien leer ik inderdaad weinig nieuws. Misschien word ik juist verrast. Dat gaan we de komende maanden vanzelf merken.
Hoewel ik pas in juni officieel vier jaar post-operatief ben, lopen de controles altijd een beetje voor. En dus was het weer tijd voor mijn jaarlijkse controle. Vier jaar. Dat klinkt enerzijds als een hele lange tijd, zeker als je bedenkt dat ik zelf nog steeds graag wat stappen zou willen zetten. Maar tegelijkertijd voelt het ook helemaal niet zo lang geleden dat ik aan dit avontuur begon. Hoe dan ook: het was tijd voor mijn een-na-laatste jaarlijkse controle van het vijf jaar durende nazorgtraject. Vorige week ben ik nog even gaan bloedprikken, zodat die waarden vandaag besproken kunnen worden.
Daarnaast is het een controle waarbij ik samen met mijn bariatrisch verpleegkundige terugkijk op het afgelopen jaar. Zij is er namelijk al bij geweest tijdens bijna iedere stap van mijn traject, wat het altijd een fijn gesprek maakt. Ik vertel haar dat het op zich goed met me gaat, maar dat de afgelopen maanden niet helemaal zijn verlopen zoals ik had gehoopt. In november kreeg ik bronchitis, waren mijn bloedwaarden niet zo lekker op orde en daarna besloot ook de BPPD weer eens terug te komen. Precies op het moment dat ik net weer lekker in mijn sportritme begon te komen.
De duizeligheid heeft behoorlijk lang aangehouden en hoewel het inmiddels een stuk beter gaat, is het nog niet helemaal verdwenen. Daardoor ben ik voorzichtig weer begonnen met sporten, maar ik merk ook dat ik het spannend vind om mijn grenzen op te zoeken. Het hardlopen gaat redelijk. Dat heb ik inmiddels weer een paar keer gedaan. Mijn conditie is alleen nog lang niet waar ik was gebleven. Bokszaktraining en salsa laat ik voorlopig nog even voor wat het is. Vooral salsa lijkt me op dit moment niet zo’n geweldig idee met al dat draaien.
Veel liefs, Renske 