Ken je dat gevoel dat er soms mijlpalen zijn in je leven, maar dan op een minder positieve manier? Mijn 40ste verjaardag voelt ook een beetje zo. Ik dacht dat ik 30 worden al intens vond, maar 40. Like jeeeeez, nu is er echt geen ontkomen meer aan.
Zoals iedereen wel weet ben ik al weer even single. M’n laatste langere serieuze relatie waar ik ook mee samenwoonde eindigde in 2015. Daarna heb ik tot 2020 nog heel lang, heel veel energie gestoken in een gozer. En toen gooide ik het roer om. Ik wilde meer uit het leven halen. Ik verdiende beter. Ik ging m’n maagverkleiningstraject in, startte met psychotherapie en werkte enorm had aan mijzelf. Daarna heb ik nog wel een paar keer wat langer gedate. Maar na de zes maanden, zo’n twee jaar geleden met m’n laatste ex is het nooit meer écht serieus geweest.
En hoewel m’n leven oprecht positief is veranderd, is die ene wens.. het ‘huisje, boompje, beestje’ er wel één die altijd nog een beetje aan het randje van m’n gedachten rond zwerft. En langzaam lost die wens op, waar het gevoel van missing out en verdriet voor terug in de plaats komt. “Zou je het dan niet alleen willen doen?”. Ik kan je echt niet vertellen hoevaak ik de laatste vijf jaar die vraag heb gekregen. Soms word ik er een beetje gestoord van. Maar goed, nee. Ik wil het héle plaatje, oftewel een gezin inclusief die leuke man waar ik zielsgelukkig mee ben. Niet een alleenstaande moeder, die twee ouderrollen moet vervullen naast een fulltime baan (want hee het leven in m’n eentje is echt al teringduur) en dan de helft van je kind zijn (of haar) leven moeten missen. Als dat gebeurt omdat het niet anders is, dan is dat al lastig genoeg. Why the F.. zou ik daar vrijwillig voor kiezen?
Maar eerlijk, de laatste paar jaar werd het wel duidelijk dat de kans dat het gaat gebeuren steeds een beetje kleiner wordt. En ik heb dat geaccepteerd, voor zover dat kan. Zeker na al het werken aan mezelf, is m’n leven zoveel fijner geworden. En nee het is niet perfect of altijd geweldig. Het gaat ook wel eens kut. Maar ik focus op de dingen die wel mogelijk zijn, sta weer op als ik op m’n bek ga. Of heb vrienden en familie die er voor me zijn als het allemaal even niet wil. En weet je, ik ben trots.
Trots op hoe facking hard ik heb gewerkt en op wie ik ben geworden. Vijf jaar geleden zag mijn leven er echt zó anders uit. En hoewel 40 misschien bepaalde hoofdstukken langzaamaan sluit.. Ben ik wel oprecht van plan het allerbeste binnen mijn eigen mogelijkheden uit het leven te halen. En zo besloot ik vandaag, op mijn verjaardag een solo rit te maken naar Texel. Just me, myself, my bike and I. En ik zeg je eerlijk, na het ongeluk van afgelopen zondag heb ik daar hemel en aarde voor moeten laten bewegen. Heel veel dank gaat daar wederom uit naar m’n motormaatjes Vincent en Niels zodat m’n motor tijdig voldoende gerepareerd was 🫶🏻
Dus omstreeks 09:00 stapte ik op de motor. Na een flink stuk tussendoor en een stukje snelweg arriveerde ik om 12:30 in Den Helder.. Bracht een paar uur door op het prachtige Texel. Inclusief een lekkere lunch aan het strand en een ijsje in het pittoreske de Koog!
Ik genoot van het even niets, de rust die Texel met zich mee brengt en het prachtige weer. Ik zag wel een klein beetje op tegen de terugreis. Maar bijna zo’n 12 uur later arriveerde ik thuis. Moe, bezweet en bovenal gesloopt.. . Want zeg nou eerlijk, ik ben ook de jongste niet meer 😜
Maar de trip was er wel eentje die ik heel graag wilde doen en nu heb gedaan! Ik heb de km’s, de tijd aaneengesloten op de motor en m’n ervaring weer een stukje uitgebreid ✅✅✅ Op naar m’n volgende ritje!
Veel liefs, Renske 