Hoewel ik pas in juni officieel vier jaar post-operatief ben, lopen de controles altijd een beetje voor. En dus was het weer tijd voor mijn jaarlijkse controle. Vier jaar. Dat klinkt enerzijds als een hele lange tijd, zeker als je bedenkt dat ik zelf nog steeds graag wat stappen zou willen zetten. Maar tegelijkertijd voelt het ook helemaal niet zo lang geleden dat ik aan dit avontuur begon. Hoe dan ook: het was tijd voor mijn een-na-laatste jaarlijkse controle van het vijf jaar durende nazorgtraject. Vorige week ben ik nog even gaan bloedprikken, zodat die waarden vandaag besproken kunnen worden.
Daarnaast is het een controle waarbij ik samen met mijn bariatrisch verpleegkundige terugkijk op het afgelopen jaar. Zij is er namelijk al bij geweest tijdens bijna iedere stap van mijn traject, wat het altijd een fijn gesprek maakt. Ik vertel haar dat het op zich goed met me gaat, maar dat de afgelopen maanden niet helemaal zijn verlopen zoals ik had gehoopt. In november kreeg ik bronchitis, waren mijn bloedwaarden niet zo lekker op orde en daarna besloot ook de BPPD weer eens terug te komen. Precies op het moment dat ik net weer lekker in mijn sportritme begon te komen.
De duizeligheid heeft behoorlijk lang aangehouden en hoewel het inmiddels een stuk beter gaat, is het nog niet helemaal verdwenen. Daardoor ben ik voorzichtig weer begonnen met sporten, maar ik merk ook dat ik het spannend vind om mijn grenzen op te zoeken. Het hardlopen gaat redelijk. Dat heb ik inmiddels weer een paar keer gedaan. Mijn conditie is alleen nog lang niet waar ik was gebleven. Bokszaktraining en salsa laat ik voorlopig nog even voor wat het is. Vooral salsa lijkt me op dit moment niet zo’n geweldig idee met al dat draaien.
Veel liefs, Renske 