Het is de afgelopen weken wat stil geweest. Ik had te kampen met bronchitis en hoewel ik dacht dat het ergste wel achter de rug was, bleek het tegendeel waar. Dat werd pijnlijk duidelijk na m’n eerste hardlooprun. En ook in de weken die volgden liep het niet zoals het moest. Ik heb er zelfs dansles voor moeten overslaan en als je mij een beetje kent, dan weet je dat dat echt heel wat zegt..
Toch wilde ik wel weer aan de bak. Afgelopen week begon ik daarom weer met de small group krachttraining. Op zich ging dat niet onaardig, maar die weken van niets doen waren duidelijk voelbaar. Mijn lichaam was stijf en mijn spieren hadden het aardig te verduren. Maar goed, dat is te overzien. Je moet natuurlijk ergens beginnen. En rustig opbouwen. De rest van de week deed ik het bewust wat rustiger, want samen met Jade stond er nog een oliebollenrun op de planning. Geen wedstrijd op tijd, maar gewoon voor de lol. De afstand was 4,6 kilometer en sinds m’n vorige run heb ik eigenlijk niet meer hardgelopen. Juist daarom leek me dit een prima volgende stap.
Bij aankomst haalden we onze startnummers op en terwijl we bezig waren met het opspelden ervan, kwamen we tot een kleine *kuch* oke grote ontdekking. Dit was geen gewone run, maar een cross. Oeps…
