Ik roep het wel vaker, maar de tijd gaat zo ontzettend snel! Ik besefte mij ineens dat mijn blauwe monster 💙 vandaag alweer zes maanden in mijn bezit is. En wat was het een avontuur.
Toen ik vorig jaar met motorrijlessen startte en de kosten van de examens zag, wist ik dat motor rijden soms een uitdaging kan zijn financieel gezien. Want het is toch best wel een kostenpost (want ja de brandstof is teringduur, maar het onderhoud kan soms ook best in de nummertjes lopen). Toch liet ik mij niet tegenhouden. Ik heb het in het verleden financieel soms echt heel lastig gehad en heb daar geleerd enorm creatief te zijn als het gaat om dingen mogelijk te maken.
Daarnaast had ik het geluk dat ik de man van een vriendin had die over m’n schouder mee keek op zoek naar een fijne motor. Zo bleek mijn eerste keuze; een Yamaha Fazer helaas niet zo goed te zijn vanwege problemen met de carburateur. Maar optie twee; een Suzuki GSF650 S leek op wat glijdschade na toch echt wel netjes eruit te zien. En hij reed ook nog eens echt heel fijn. Dus we waren er al snel over uit dat dit mijn motor ging worden!
Ik app m’n psychotherapeut en vraag of ik misschien langs mag komen voor een of twee sessies. Want naast het verdriet rondom het in laten slapen van Diva merk ik dat het ongeluk en de spanning die ik sindsdien voel aan me vreet…
“Hoe gaat het met je?” begint drs. O. Nouja hoewel ik het ook fijn vind m’n psychotherapeut weer eventjes te zien, is het geen goed teken dat ik er weer ben. Ik vertel over de afgelopen paar weken en met name de week van m’n verjaardag. Het in laten slapen van Diva en de hoofdreden waarom ik langs wilde komen, mijn “front row ticket” voor het motorongeluk van m’n manager op z’n hayabusa tijdens de groepsrit met collega’s.
Ik heb in de paar jaar dat ik psychotherapie met behulp van EMDR heb gehad echt veel handvatten gekregen en geleerd hoe ik met dingen om moet gaan. Waar ik normaal best een open boek ben, merk ik dat ik het nu niet zo goed kwijt kan. “Stel je niet zo aan” hoor ik een stemmetje in m’n hoofd als ik kippenvel op m’n armen krijg als de betreffende scène voor de 300ste keer door m’n hoofd flitst. Ik duw het weer weg en ga door. Maar als ik met een groepsritje lichte paniek voel wanneer er een hayabusa mee rijdt en dat strakke gevoel in m’n onderbuik niet verdwijnt weet ik dat het menens is.
“Het zorgeloze is er af. Ik heb zo hard gewerkt om te kunnen motorrijden. En ik wil niet dat angst maakt dat ik dit straks niet meer kan doen” rond ik m’n verhaal af.
We besluiten dat ik gelijk voor een rondje EMDR ga. Waar ik dacht rustig te beginnen zet drs. O. juist alles op full mode. Koptelefoon, trillers voor in m’n handen en het lichtje gaat op standje extreem. Hoge snelheid, felle lichtjes in diverse kleuren, een kermisattractie is er niets bij. En ik voel dat er een aanslag wordt gepleegd op m’n zenuwstelsel en m’n hoofd. Na slechts 1 ronde kan ik al niet meer. De spanning is afgezakt maar ik voel me helemaal uitgeblust. Toch ben ik nog niet klaar. We praten, ik leg uit wat er in m’n hoofd zit. En probeer te delen wat ik voel. We werken aan m’n stress-systeem die ontregeld is.
Als ik eenmaal weer buiten ben, sta ik bijna te wankelen op m’n benen. Ik ben helemaal uitgeput en heb enorme hoofdpijn. Maar toch heb ik het idee dat ik mij ergens wel wat lichter voel. Het is echt niet makkelijk, maar toch ben ik blij met het resultaat. Ben heel benieuwd of dit geholpen heeft!
Ken je dat gevoel dat er soms mijlpalen zijn in je leven, maar dan op een minder positieve manier? Mijn 40ste verjaardag voelt ook een beetje zo. Ik dacht dat ik 30 worden al intens vond, maar 40. Like jeeeeez, nu is er echt geen ontkomen meer aan.
Zoals iedereen wel weet ben ik al weer even single. M’n laatste langere serieuze relatie waar ik ook mee samenwoonde eindigde in 2015. Daarna heb ik tot 2020 nog heel lang, heel veel energie gestoken in een gozer. En toen gooide ik het roer om. Ik wilde meer uit het leven halen. Ik verdiende beter. Ik ging m’n maagverkleiningstraject in, startte met psychotherapie en werkte enorm had aan mijzelf. Daarna heb ik nog wel een paar keer wat langer gedate. Maar na de zes maanden, zo’n twee jaar geleden met m’n laatste ex is het nooit meer écht serieus geweest.
En hoewel m’n leven oprecht positief is veranderd, is die ene wens.. het ‘huisje, boompje, beestje’ er wel één die altijd nog een beetje aan het randje van m’n gedachten rond zwerft. En langzaam lost die wens op, waar het gevoel van missing out en verdriet voor terug in de plaats komt. “Zou je het dan niet alleen willen doen?”. Ik kan je echt niet vertellen hoevaak ik de laatste vijf jaar die vraag heb gekregen. Soms word ik er een beetje gestoord van. Maar goed, nee. Ik wil het héle plaatje, oftewel een gezin inclusief die leuke man waar ik zielsgelukkig mee ben. Niet een alleenstaande moeder, die twee ouderrollen moet vervullen naast een fulltime baan (want hee het leven in m’n eentje is echt al teringduur) en dan de helft van je kind zijn (of haar) leven moeten missen. Als dat gebeurt omdat het niet anders is, dan is dat al lastig genoeg. Why the F.. zou ik daar vrijwillig voor kiezen?
Veel liefs, Renske 