motorongeluk – Veel liefs, Renske

Ik app m’n psychotherapeut en vraag of ik misschien langs mag komen voor een of twee sessies. Want naast het verdriet rondom het in laten slapen van Diva merk ik dat het ongeluk en de spanning die ik sindsdien voel aan me vreet…

“Hoe gaat het met je?” begint drs. O. Nouja hoewel ik het ook fijn vind m’n psychotherapeut weer eventjes te zien, is het geen goed teken dat ik er weer ben. Ik vertel over de afgelopen paar weken en met name de week van m’n verjaardag. Het in laten slapen van Diva en de hoofdreden waarom ik langs wilde komen, mijn “front row ticket” voor het motorongeluk van m’n manager op z’n hayabusa tijdens de groepsrit met collega’s.

Ik heb in de paar jaar dat ik psychotherapie met behulp van EMDR heb gehad echt veel handvatten gekregen en geleerd hoe ik met dingen om moet gaan. Waar ik normaal best een open boek ben, merk ik dat ik het nu niet zo goed kwijt kan. “Stel je niet zo aan” hoor ik een stemmetje in m’n hoofd als ik kippenvel op m’n armen krijg als de betreffende scène voor de 300ste keer door m’n hoofd flitst. Ik duw het weer weg en ga door. Maar als ik met een groepsritje lichte paniek voel wanneer er een hayabusa mee rijdt en dat strakke gevoel in m’n onderbuik niet verdwijnt weet ik dat het menens is.

“Het zorgeloze is er af. Ik heb zo hard gewerkt om te kunnen motorrijden. En ik wil niet dat angst maakt dat ik dit straks niet meer kan doen” rond ik m’n verhaal af.

We besluiten dat ik gelijk voor een rondje EMDR ga. Waar ik dacht rustig te beginnen zet drs. O. juist alles op full mode. Koptelefoon, trillers voor in m’n handen en het lichtje gaat op standje extreem. Hoge snelheid, felle lichtjes in diverse kleuren, een kermisattractie is er niets bij. En ik voel dat er een aanslag wordt gepleegd op m’n zenuwstelsel en m’n hoofd. Na slechts 1 ronde kan ik al niet meer. De spanning is afgezakt maar ik voel me helemaal uitgeblust. Toch ben ik nog niet klaar. We praten, ik leg uit wat er in m’n hoofd zit. En probeer te delen wat ik voel. We werken aan m’n stress-systeem die ontregeld is.

Als ik eenmaal weer buiten ben, sta ik bijna te wankelen op m’n benen. Ik ben helemaal uitgeput en heb enorme hoofdpijn. Maar toch heb ik het idee dat ik mij ergens wel wat lichter voel. Het is echt niet makkelijk, maar toch ben ik blij met het resultaat. Ben heel benieuwd of dit geholpen heeft!

Inmiddels had ik al behoorlijk wat groepsritten gereden met verschillende motorcommunities via social media. Maar deze rit was anders. Vandaag zouden we op pad gaan met een groepje collega’s. Hoewel dat ook best spannend is, je hebt immers geen idee hoe iemand rijdt, vond ik het juist leuk om elkaar eens op een andere manier te leren kennen dan alleen op de werkvloer.

Eén klein minpuntje: mijn Cardo lag ter reparatie. Gelukkig had mijn motorguy nog een AliExpress-variant liggen die ik mocht lenen. Dat leek een prima oplossing… totdat onderweg naar het verzamelpunt in Vianen ineens het complete communicatiesysteem van mijn helm af vloog. Gelukkig reed er op dat moment niemand vlak achter me, anders had het zomaar heel anders kunnen aflopen.

Na een kop koffie bij Van der Valk in Vianen was het tijd om te vertrekken. Mijn managers hadden een mooie route uitgestippeld, het weer was goed en iedereen had er zichtbaar zin in en dus gingen we op pad. Na een paar kilometer draaien we de Lekdijk op, maar al snel kwamen we achter een auto die relatief langzaam reed. Mijn manager op zijn Ducati passeerde de auto, maar mijn andere manager (tevens voorrijder) op zijn Hayabusa bleef er nog even achter hangen. Daarom besloot ik in te halen, in de hoop dat dit voldoende seintje was voor de rest om ook mee te gaan. Zeker op zo’n mooie dijk vol bochten werkt het natuurlijk niet als je met 40 km/u achter een auto blijft hangen. De manager op de Hayabusa volgde en langzaam sloot de rest van de collega’s ook weer aan. Omdat iedereen nog bezig was met de inhaalactie, draaiden wij de gashendel toch even wat verder open. Het was een prachtige dijk en bovendien ideaal om de bochtentechnieken van mijn training van vorige week te oefenen. Ik lette op mijn houding, keek goed door de bocht en probeerde de bochten zo netjes mogelijk in te schatten.

Doorgaan met lezen “Uit de bocht..”