Inmiddels had ik al behoorlijk wat groepsritten gereden met verschillende motorcommunities via social media. Maar deze rit was anders. Vandaag zouden we op pad gaan met een groepje collega’s. Hoewel dat ook best spannend is, je hebt immers geen idee hoe iemand rijdt, vond ik het juist leuk om elkaar eens op een andere manier te leren kennen dan alleen op de werkvloer.
Eén klein minpuntje: mijn Cardo lag ter reparatie. Gelukkig had mijn motorguy nog een AliExpress-variant liggen die ik mocht lenen. Dat leek een prima oplossing… totdat onderweg naar het verzamelpunt in Vianen ineens het complete communicatiesysteem van mijn helm af vloog. Gelukkig reed er op dat moment niemand vlak achter me, anders had het zomaar heel anders kunnen aflopen.
Na een kop koffie bij Van der Valk in Vianen was het tijd om te vertrekken. Mijn managers hadden een mooie route uitgestippeld, het weer was goed en iedereen had er zichtbaar zin in en dus gingen we op pad. Na een paar kilometer draaien we de Lekdijk op, maar al snel kwamen we achter een auto die relatief langzaam reed. Mijn manager op zijn Ducati passeerde de auto, maar mijn andere manager (tevens voorrijder) op zijn Hayabusa bleef er nog even achter hangen. Daarom besloot ik in te halen, in de hoop dat dit voldoende seintje was voor de rest om ook mee te gaan. Zeker op zo’n mooie dijk vol bochten werkt het natuurlijk niet als je met 40 km/u achter een auto blijft hangen. De manager op de Hayabusa volgde en langzaam sloot de rest van de collega’s ook weer aan. Omdat iedereen nog bezig was met de inhaalactie, draaiden wij de gashendel toch even wat verder open. Het was een prachtige dijk en bovendien ideaal om de bochtentechnieken van mijn training van vorige week te oefenen. Ik lette op mijn houding, keek goed door de bocht en probeerde de bochten zo netjes mogelijk in te schatten.
Veel liefs, Renske 