Het gebeurt eigenlijk niet meer zo vaak, m’n littekens zijn heel mooi geworden, en zeker sinds het rode er een beetje afgaat vallen ze eigenlijk steeds minder op.
Toch zie ik nog wel eens een blik van iemand erheen gaan en dan denk ik ‘oja’. Maar eigenlijk vind ik dat niet erg. Ik vind het ook niet vervelend als mensen vragen waar de littekens vandaan komen. Logisch, want ze zijn best wel groot en ik heb heel hard gewerkt om te zijn waar ik nu ben. En de medische armlift was voor mij de eerste kers op de taart.
Dus toen ik laatst na een feestje deze over-enthousiaste foto zag, kon ik niet anders dan glimlachen. Want een jaar geleden werd ik geopereerd en daarvoor zou ik nooit een mouwloos shirt hebben durven dragen naar een feestje, laat staan m’n armen zo in de lucht gooien als er een fotograaf in de buurt is.
En ja, ik zou graag nog wat stappen willen zetten op dat vlak. En ik durf niet te zeggen of dat gaat lukken, maar de tijd zal het leren.
Tot die tijd, ben ik oké met alles wat wel is gelukt! 🥰
In januari had ik een gesprek met de physician assistant over het Gecombineerde Leefstijlinterventie (GLI)-traject. Daarbij werd verteld dat ik zou worden doorverwezen naar MiGuide, waarna zij contact met mij zouden opnemen om het traject op te starten. Inmiddels zijn we bijna een maand verder en had ik nog steeds niets gehoord. Dus ik deed wat iedere ongeduldige patiënt op dat moment doet: ik pakte de telefoon en belde de afdeling bariatrie.
Ik zal niet zeggen dat mensen dom zijn. Dat is ook niet zo. Maar soms denk ik wel dat het handig is als degene die je aan de telefoon krijgt nét iets beter weet wat er speelt. Toen ik uitlegde waarom ik belde, werd ik meerdere keren in de wacht gezet. Uiteindelijk bleek na ruim tien minuten dat er inderdaad een verwijzing naar MiGuide verstuurd moest worden. Een verwijzing die, voor zover iedereen kon nagaan, na mijn afspraak in januari nooit daadwerkelijk was verstuurd.
Kijk, fouten maken is menselijk. Dat gebeurt overal en door iedereen. Maar het blijft toch bijzonder dat het meer dan tien minuten kost om vast te stellen dat iets wat gedaan had moeten worden, simpelweg niet gedaan is. Gelukkig lijkt het nu alsnog geregeld te zijn. Na afloop heb ik nog even in mijn dossier gekeken en daar zag ik dat de verwijzing inmiddels wel is verstuurd.
Dus voor nu ga ik ervan uit dat alles alsnog in gang is gezet en wacht ik rustig af totdat MiGuide contact met mij opneemt. Wordt vervolgd…. Hoop ik!
Het was tijd voor mijn tweede en mogelijk laatste laserbehandeling. Zoals altijd werd ik hartelijk ontvangen, met veel grapjes en natuurlijk de nodige Feyenoord-referenties. Dr. Jaquet en veel van zijn collega’s zijn net als ik Feyenoorders in hart en nieren, wat altijd zorgt voor een fijne sfeer. Toch was ik deze keer wat minder enthousiast. Laat ik vooropstellen dat ik nog steeds iedere dag ontzettend blij ben met de ingreep aan mijn armen. Mijn littekens zien er echt heel netjes uit en hoewel het af en toe nog wat trekt, is het eindresultaat erg mooi geworden. Wat me echter nog steeds dwarszit, is de afwijzing rondom de intake van mijn benen . En ik zou mezelf niet zijn als ik dan maar “fake gezellig” ga zitten doen.
Dus wanneer ik plaatsneem, blijf ik rustig zitten en wacht ik tot Dr. Jaquet begint met de behandeling. Hij bekijkt mijn armen en de littekens en geeft aan dat dit wellicht de laatste laserbehandeling is, omdat het er al erg goed uitziet. De behandeling zelf duurt maar een minuut of vijf, maar is behoorlijk pijnlijk. Daardoor focus ik me vooral daarop en ga ik niet echt mee in de grapjes die gemaakt worden.
Na afloop krijg ik een knuffel ter afscheid. Toch vraagt hij of alles oké is en zegt hij dat we elkaar snel weer zien. Ik geef aan dat ik toch wat teleurgesteld ben over hoe het eerder is gegaan.
Wanneer ik uitleg dat ik het als bestaande patiënt teleurstellend vond dat ik min of meer werd afgescheept door een assistent-arts, terwijl ik onder dezelfde voorwaarden geopereerd wilde worden als bij mijn armen, reageert hij verrast. “Ik wist echt niet dat jij dat was. Je had gewoon om mij mogen vragen. We verdelen de patiënten, maar als het nodig is kom ik erbij bij patiënten die door de assistent-arts worden behandeld. En het klopt inderdaad dat een ingreep bij een BMI tussen de 30 en 35 iets is wat ik liever niet doe. Maar laten we anders een afspraak plannen tijdens mijn lunchpauze. Dan eet ik een broodje, maar hebben we net wat meer tijd om de mogelijkheden te bespreken.”
Dat gezegd hebbende, meld ik mij aan de balie en maak ik een afspraak voor een vervolg. Die laat nog eventjes op zich wachten, omdat ik de afgelopen periode ook wel iets zwaarder ben geworden. En daar eerst iets vanaf moet voordat ik hiermee aan de slag kan. Maar fijn dat ik in ieder geval het gesprek met hem aan kan gaan hierover.
Veel liefs, Renske 