“Heee ouwe motormuis” zegt dr. Jaquet als ik hem tref op de gang op de afdeling Plastische Chirurgie. “Ja ik volg je natuurlijk, erg leuk omte zien met al die motoren”. Ik moet lachen maar loop richting de kamer en zeg hem dat de verpleegkundige wel heel erg streng kijkt en ik hem zo spreek.
Wanneer hij kort daarna de spreekkamer binnenloopt kan het niet anders dan dat hij me vraagt hoe dit nu kan met Feyenoord. “Tsja met Feyenoord is het 5 jaar kut, dan winnen we een keertje de beker en zijn we allemaal blij. En dan worden we ergens nog een keertje kampioen en dan beginnen we weer opnieuw”, antwoord ik met een kritische blik.
Na nog een beetje slap ouwehoeren vraagt hij wat hij voor me kan doen. En ik vertel hem dat de laatste intake van mijn benen, de “afwijzing” in verband met mijn toch nog te hoge BMI en dat we tijdens het laseren van m’n littekens besproken hadden hier nog eens een gesprek over zouden hebben wat mijn opties zijn. Dat ik inmiddels wel met het GLI programma ben gestart, maar dat de medicatie die momenteel vergoed wordt mij niet gaan brengen naar het gewicht waar hij me wil zien voor de operatie aan m’n benen.
Het gebeurt eigenlijk niet meer zo vaak, m’n littekens zijn heel mooi geworden, en zeker sinds het rode er een beetje afgaat vallen ze eigenlijk steeds minder op.
Toch zie ik nog wel eens een blik van iemand erheen gaan en dan denk ik ‘oja’. Maar eigenlijk vind ik dat niet erg. Ik vind het ook niet vervelend als mensen vragen waar de littekens vandaan komen. Logisch, want ze zijn best wel groot en ik heb heel hard gewerkt om te zijn waar ik nu ben. En de medische armlift was voor mij de eerste kers op de taart.
Dus toen ik laatst na een feestje deze over-enthousiaste foto zag, kon ik niet anders dan glimlachen. Want een jaar geleden werd ik geopereerd en daarvoor zou ik nooit een mouwloos shirt hebben durven dragen naar een feestje, laat staan m’n armen zo in de lucht gooien als er een fotograaf in de buurt is.
En ja, ik zou graag nog wat stappen willen zetten op dat vlak. En ik durf niet te zeggen of dat gaat lukken, maar de tijd zal het leren.
Tot die tijd, ben ik oké met alles wat wel is gelukt! 🥰
Het was tijd voor mijn tweede en mogelijk laatste laserbehandeling. Zoals altijd werd ik hartelijk ontvangen, met veel grapjes en natuurlijk de nodige Feyenoord-referenties. Dr. Jaquet en veel van zijn collega’s zijn net als ik Feyenoorders in hart en nieren, wat altijd zorgt voor een fijne sfeer. Toch was ik deze keer wat minder enthousiast. Laat ik vooropstellen dat ik nog steeds iedere dag ontzettend blij ben met de ingreep aan mijn armen. Mijn littekens zien er echt heel netjes uit en hoewel het af en toe nog wat trekt, is het eindresultaat erg mooi geworden. Wat me echter nog steeds dwarszit, is de afwijzing rondom de intake van mijn benen . En ik zou mezelf niet zijn als ik dan maar “fake gezellig” ga zitten doen.
Dus wanneer ik plaatsneem, blijf ik rustig zitten en wacht ik tot Dr. Jaquet begint met de behandeling. Hij bekijkt mijn armen en de littekens en geeft aan dat dit wellicht de laatste laserbehandeling is, omdat het er al erg goed uitziet. De behandeling zelf duurt maar een minuut of vijf, maar is behoorlijk pijnlijk. Daardoor focus ik me vooral daarop en ga ik niet echt mee in de grapjes die gemaakt worden.
Na afloop krijg ik een knuffel ter afscheid. Toch vraagt hij of alles oké is en zegt hij dat we elkaar snel weer zien. Ik geef aan dat ik toch wat teleurgesteld ben over hoe het eerder is gegaan.
Wanneer ik uitleg dat ik het als bestaande patiënt teleurstellend vond dat ik min of meer werd afgescheept door een assistent-arts, terwijl ik onder dezelfde voorwaarden geopereerd wilde worden als bij mijn armen, reageert hij verrast. “Ik wist echt niet dat jij dat was. Je had gewoon om mij mogen vragen. We verdelen de patiënten, maar als het nodig is kom ik erbij bij patiënten die door de assistent-arts worden behandeld. En het klopt inderdaad dat een ingreep bij een BMI tussen de 30 en 35 iets is wat ik liever niet doe. Maar laten we anders een afspraak plannen tijdens mijn lunchpauze. Dan eet ik een broodje, maar hebben we net wat meer tijd om de mogelijkheden te bespreken.”
Dat gezegd hebbende, meld ik mij aan de balie en maak ik een afspraak voor een vervolg. Die laat nog eventjes op zich wachten, omdat ik de afgelopen periode ook wel iets zwaarder ben geworden. En daar eerst iets vanaf moet voordat ik hiermee aan de slag kan. Maar fijn dat ik in ieder geval het gesprek met hem aan kan gaan hierover.
