Mijn lieve kleine Divaatje 🩷 Waar moet ik beginnen? Ik weet nog goed dat ik je op ging halen. Via via kwam ik in contact met je toenmalige baasje, omdat je grote broer zich toch wel erg alleen voelde en een maatje goed kon gebruiken. Je was zo ontzettend klein. Al zeker 10 weken oud, maar je paste nog steeds in mijn handpalm. Je moeder was ook heel klein van stuk en dat zou jij ook altijd blijven.
En wat was je een kleine dondersteen. Overal op, onder en zelfs achter. Doordat je zo klein was, raakte ik je regelmatig “kwijt”. Toen we in 2020 gingen verhuizen naar het nieuwe appartement, had ik jou en Boefje alvast overgebracht zodat jullie rustig konden wennen. De volgende ochtend kon ik je echt nérgens meer terug kon vinden. De verhuizers konden ieder moment vor de deur bij het oude appartement staan, terwijl ik voor de 1000ste keer alle kastjes en deuren open en dicht, totdat…
Het typeerde jou perfect, je vond je eigen weg en je was zo’n lief meisje. Zeker met je grote broer en je kleine drukke zusje moest je nog wel eens het onderspit delven. Je was zo ontzettend lief voor ze, kroop zo graag tegen Boefje aan.
Nadat ik je grote broer en zusje zo kort achter elkaar in moest laten slapen maakte ik me echt wel een beetje zorgen. Je was altijd wel wat meer op jezelf, maar je trok je toch wel een beetje terug. Ook ’s nachts hoorde ik je vaker miauwen, dus liet ik de deur van de slaapkamer open zodat je naar me toe kon komen als je dat wilde. Regelmatig vond ik je terug onder m’n bed.
Toen de korstjes in je nek helaas geen bacteriële infectie was, maar mogelijk een vorm van kanker werd ik bang. Ik had in zo’n korte tijd al afscheid moeten nemen van twee van m’n drie ‘kindjes’, moest ik jou nu ook al laten gaan?
Gelukkig was dat niet direct het geval. Door je wondjes regelmatig schoon te maken en de korstjes bij te knippen leek je er lange tijd weinig last van te hebben. Maar langzaamaan veranderde dat. Je was op momenten nog wel aanhankelijk, maar je trok je steeds vaker terug. Je vaste slaapplekje werd naast de mat bij de voordeur. De wondjes van je nek begonnen zich uit te breiden naar de rest van je lijfje. En als het eenmaal ook op je pootje begint te ontwikkelen waardoor het lopen en ook springen je bemoeilijkt wordt, wist ik diep van binnen dat er iets wezenlijks was veranderd..
Het duurt nog eventjes voor ik zover ben. Ik wist dat het egoïstisch was, maar ook dat het moment onvermijdelijk was. Maar God.. wat was het moeilijk om ook jou, mijn laatste meisje, los te laten. Maar als ik op mijn verjaardag ‘s avonds thuis kom van mijn motortrip naar Texel, wist ik dat het nu écht tijd is.
Ik bel de dierenarts en kan om 13:30 terecht. In de bus naar de praktijk werd je ineens ontzettend onrustig. Je leek te hyperventileren en begon heel erg te kwijlen. Ik raak in paniek en heb daardoor ook wat moeite met m’n verhaal. De dierenarts luistert naar me en ze knikt. “Zal ik de spullen maar gaan halen dan?” Hoewel je het besluit hebt genomen, voel je die pas definitief als je eenmaal bij de dierenarts bent en het dan écht moet gaan gebeuren. Dit is het dan. M’n hart breekt in duizenden stukjes als Diva ondanks het roesje reageert op de injectie. En dan… is ze weg. Dit ging zo ijzingwekkend snel “ach ze had niet veel meer hè”, zegt de dierenarts. Ik weet me geen houding meer te geven.
M’n laatste meisje na een totale periode van 16 jaar, waarin jullie met z’n drieen mijn leven vulden met zo ontzettend veel liefde. En dan kom ik thuis in een leeg, zo verschrikkelijk leeg huis. Nog nooit heb ik mij eenzaam gevoeld, tot vandaag. De stilte is oorverdovend. En langzaam stort ik in..
Rust zacht, mijn lieve Divaatje. Ik houd zo zielsveel van je, maar het is tijd dat ik je loslaat. Je bent nu weer bij je broer en zus. Passen jullie goed op elkaar?
Veel liefs, Renske 