Ik ben net klaar met werken als ik gebeld word door de dierenarts. “De spulletjes van Diva zijn gebracht”. Ik ben echt onwijs moe, maar besluit direct op de motor te stappen en het op te gaan halen.
De afgelopen weken waren pittig. Niet alleen moet ik voor de derde keer in twee jaar tijd afscheid nemen van een diertje dat bijna m’n hele volwassen leven bij mij is geweest, maar Diva is ook de laatste van de drie. Na Bella en Boef is de leegte die ze achterlaat in huis is immens confronterend.
Dus als ik thuis kom en de spulletjes uit het tasje haal voel ik de bekende brok in m’n keel en komen de tranen langzaam maar onvermijdelijk.. 🤍😢
Mijn lieve kleine Divaatje 🩷 Waar moet ik beginnen? Ik weet nog goed dat ik je op ging halen. Via via kwam ik in contact met je toenmalige baasje, omdat je grote broer zich toch wel erg alleen voelde en een maatje goed kon gebruiken. Je was zo ontzettend klein. Al zeker 10 weken oud, maar je paste nog steeds in mijn handpalm. Je moeder was ook heel klein van stuk en dat zou jij ook altijd blijven.
En wat was je een kleine dondersteen. Overal op, onder en zelfs achter. Doordat je zo klein was, raakte ik je regelmatig “kwijt”. Toen we in 2020 gingen verhuizen naar het nieuwe appartement, had ik jou en Boefje alvast overgebracht zodat jullie rustig konden wennen. De volgende ochtend kon ik je echt nérgens meer terug kon vinden. De verhuizers konden ieder moment vor de deur bij het oude appartement staan, terwijl ik voor de 1000ste keer alle kastjes en deuren open en dicht, totdat…
God wat voelt het leeg. Nog maar 3 maanden geleden was mijn huis zó vol met leven van Bella, Boef én Diva. Zij maakten dat ik mij nog nooit eenzaam heb gevoeld, zelfs al was ik alleen. En nu, heb ik afscheid moeten nemen van 2 van mijn dierbaarste schatten. En waar de stilte die ik nog steeds voel nu Bella er niet meer is, wordt die oorverdovend nu ook mijn Boef ons heeft achtergelaten.
Ja meissie, het is alleen nog jij en ik, zeg ik tegen Diva als ze me van een afstandje aankijkt. Diva is altijd al erg op haarzelf geweest, ze komt op momenten echt wel even kroelen. Maar is niet van het bij je komen liggen of opgetild worden. Even een kopje, kort even wat kroelen. En weer weg, lekker chillen op de krabpaal of op de leuning van de bank..
Ik maak me zorgen, hoe zou zij zich voelen? Ze is nog nooit echt alleen geweest. Zij is de middelste van de 3 en inmiddels 13. Maar altijd is er leven om haar heen geweest. En nu, als ik naar kantoor ben is ze de hele dag ineens helemaal alleen. Ook als ik er wel ben kruipt ze toch weg in een hoekje, of zelfs in het badkamerkastje.. Ik vind het enorm moeilijk en ik hoop dat ze er niet teveel stress van krijgt. Want ik zou haar nog graag een tijdje bij me houden. Nog een keer afscheid nemen in zo’n korte tijd trek ik echt niet.
✨ 05-07-2010 ~ 25-10-2024 ✨
En ik mis m’n diertjes enorm. Eerst die lieve kleine Bella en nu ook mijn knuffelbeer van een Boef. We zijn zo’n lange periode samen geweest en nu voelt het echt te kort, véél te kort.
Veel liefs, Renske 