Hoewel ik pas in juni officieel vier jaar post-operatief ben, lopen de controles altijd een beetje voor. En dus was het weer tijd voor mijn jaarlijkse controle. Vier jaar. Dat klinkt enerzijds als een hele lange tijd, zeker als je bedenkt dat ik zelf nog steeds graag wat stappen zou willen zetten. Maar tegelijkertijd voelt het ook helemaal niet zo lang geleden dat ik aan dit avontuur begon. Hoe dan ook: het was tijd voor mijn een-na-laatste jaarlijkse controle van het vijf jaar durende nazorgtraject. Vorige week ben ik nog even gaan bloedprikken, zodat die waarden vandaag besproken kunnen worden.
Daarnaast is het een controle waarbij ik samen met mijn bariatrisch verpleegkundige terugkijk op het afgelopen jaar. Zij is er namelijk al bij geweest tijdens bijna iedere stap van mijn traject, wat het altijd een fijn gesprek maakt. Ik vertel haar dat het op zich goed met me gaat, maar dat de afgelopen maanden niet helemaal zijn verlopen zoals ik had gehoopt. In november kreeg ik bronchitis, waren mijn bloedwaarden niet zo lekker op orde en daarna besloot ook de BPPD weer eens terug te komen. Precies op het moment dat ik net weer lekker in mijn sportritme begon te komen.
De duizeligheid heeft behoorlijk lang aangehouden en hoewel het inmiddels een stuk beter gaat, is het nog niet helemaal verdwenen. Daardoor ben ik voorzichtig weer begonnen met sporten, maar ik merk ook dat ik het spannend vind om mijn grenzen op te zoeken. Het hardlopen gaat redelijk. Dat heb ik inmiddels weer een paar keer gedaan. Mijn conditie is alleen nog lang niet waar ik was gebleven. Bokszaktraining en salsa laat ik voorlopig nog even voor wat het is. Vooral salsa lijkt me op dit moment niet zo’n geweldig idee met al dat draaien.
Door alles bij elkaar zit ik de laatste tijd ook niet helemaal lekker in mijn vel. Ik merk dat ik vaker toegeef aan trek- en snaaimomenten dan ik eigenlijk zou willen. Met als gevolg dat ik ook weer wat vaker te maken krijg met hypo’s en late dumpings. Ik ben inmiddels bewust bezig om mijn voeding weer wat strakker in het gareel te krijgen. De ene dag lukt dat beter dan de andere, maar ik heb er vertrouwen in dat ik mijn ritme weer terug ga vinden. Dat ik wat minder lekker in mijn vel zit, zie ik overigens ook terug op de weegschaal. Ik weeg momenteel zo’n vier à vijf kilo meer dan mijn stabiele gewicht. Dat is natuurlijk geen ramp, maar ik vind het wel vervelend. Juist omdat sporten en bewegen momenteel niet gaan zoals ik zou willen en ik daardoor minder mogelijkheden heb om daar actief iets mee te doen. Het vraagt vooral veel geduld. En laat geduld nou niet altijd mijn sterkste eigenschap zijn.
Op het gebied van vitamines gaat het wel een stuk beter. Ik moest uiteindelijk toch toegeven dat mijn lichaam onvoldoende profiteerde van de natuurlijke supplementen die ik gebruikte, hoe graag ik dat ook anders had gezien. Daarom ben ik weer teruggegaan naar de WLS multivitamine. Daarnaast gebruik ik nog wel twee capsules natuurlijke orgaanmix, oestertabletten en een vitamine D-supplement. Vooral die laatste heeft mijn bloedwaarden gelukkig weer snel een stukje de goede kant op geholpen.
Wat betreft het ijzer hebben we besloten voorlopig geen nieuwe tabletten voor te schrijven. Mijn ferritine waarde is namelijk wel gestegen, maar mijn ijzerwaarden ook waardoor deze nu richting “te hoog” gaat. In plaats daarvan ga ik de voorraad die ik nog heb afbouwen van drie keer per week naar één keer per week. En dan een paar maanden even helemaal niks. Over ongeveer zes maanden laat ik opnieuw bloed prikken en heb ik weer een controleafspraak. Hopelijk geeft dat een beter beeld van wat mijn lichaam uit zichzelf doet. Want als mijn ferritinewaarden steeds blijven schommelen doordat ik afwisselend wel en geen ijzer gebruik, schieten we daar uiteindelijk natuurlijk ook weinig mee op.
Voor nu is het vooral een kwestie van rustig verder bouwen. Weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam, mijn sportritme terugvinden en stap voor stap terugkeren naar het punt waar ik voor november stond.
Veel liefs, Renske 