Ken je dat gevoel dat er soms mijlpalen zijn in je leven, maar dan op een minder positieve manier? Mijn 40ste verjaardag voelt ook een beetje zo. Ik dacht dat ik 30 worden al intens vond, maar 40. Like jeeeeez, nu is er echt geen ontkomen meer aan.
Zoals iedereen wel weet ben ik al weer even single. M’n laatste langere serieuze relatie waar ik ook mee samenwoonde eindigde in 2015. Daarna heb ik tot 2020 nog heel lang, heel veel energie gestoken in een gozer. En toen gooide ik het roer om. Ik wilde meer uit het leven halen. Ik verdiende beter. Ik ging m’n maagverkleiningstraject in, startte met psychotherapie en werkte enorm had aan mijzelf. Daarna heb ik nog wel een paar keer wat langer gedate. Maar na de zes maanden, zo’n twee jaar geleden met m’n laatste ex is het nooit meer écht serieus geweest.
En hoewel m’n leven oprecht positief is veranderd, is die ene wens.. het ‘huisje, boompje, beestje’ er wel één die altijd nog een beetje aan het randje van m’n gedachten rond zwerft. En langzaam lost die wens op, waar het gevoel van missing out en verdriet voor terug in de plaats komt. “Zou je het dan niet alleen willen doen?”. Ik kan je echt niet vertellen hoevaak ik de laatste vijf jaar die vraag heb gekregen. Soms word ik er een beetje gestoord van. Maar goed, nee. Ik wil het héle plaatje, oftewel een gezin inclusief die leuke man waar ik zielsgelukkig mee ben. Niet een alleenstaande moeder, die twee ouderrollen moet vervullen naast een fulltime baan (want hee het leven in m’n eentje is echt al teringduur) en dan de helft van je kind zijn (of haar) leven moeten missen. Als dat gebeurt omdat het niet anders is, dan is dat al lastig genoeg. Why the F.. zou ik daar vrijwillig voor kiezen?
