Begin dit jaar had ik een afspraak met de physician assistant. Ik was daar terechtgekomen nadat de plastisch chirurg mij had terugverwezen met het advies om gewichtsreducerende medicatie eens te overwegen. Medicatie waar nogal wat eisen aan zitten, zoals een GLI traject. Mijn eerste reactie was eerlijk gezegd vooral frustratie. Wéér een traject, wéér voorwaarden, wéér een extra stap voordat er überhaupt iets mogelijk is. Nadat de eerste frustratie wat was gezakt, ben ik me er toch maar eens in gaan verdiepen. Want als ik volgend jaar gebruik zou willen maken van die medicatie, dan moet ik minimaal een jaar deelnemen aan dit traject. Dus veel keuze had ik eigenlijk niet. Tegelijkertijd leer ik misschien nog iets nieuws.
Vandaag was de intake met mijn leefstijlcoach, L. Het was een fijn en open gesprek waarin ik mijn hele verhaal heb kunnen vertellen. We hebben gesproken over mijn bariatrische traject, de uitdagingen waar ik dagelijks tegenaan loop, de operatie aan mijn armen en natuurlijk ook over die eeuwige strijd met de BMI-regeltjes die nog altijd zo’n grote rol spelen in de zorg. Ik heb ook direct aangegeven hoe ik erin sta. Ik denk namelijk dat dit voor veel mensen een ontzettend waardevol traject kan zijn. Tegelijkertijd verwacht ik voor mezelf niet direct allerlei nieuwe inzichten.
Na alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, gelezen, geleerd, geprobeerd en aangepast voelt dit vooral als een vakje dat afgevinkt moet worden. Een verplichte tussenstap. Een hoepeltje waar ik doorheen moet springen om straks eventueel voor medicatie in aanmerking te komen. Gelukkig kon mijn coach die eerlijkheid wel waarderen en wat ze zo hoorde, begreep ze dat wel. Ze gaf wel aan dat actieve deelname een vereiste is om aan de voorwaarden van de zorgverzekeraar te voldoen. Dat begrijp ik natuurlijk ook.
Het programma zelf is behoorlijk uitgebreid. In totaal zijn er zestien groepsbijeenkomsten, allemaal met een eigen thema. Daar hoort ook huiswerk bij. Daarnaast moet je gedurende het traject een aantal individuele gesprekken voeren (max. acht). Dat klinkt als best een flinke tijdsinvestering, maar er is ook goed nieuws: alles is volledig online. Daardoor verwacht ik dat het, afgezien van een paar uurtjes per maand, prima te combineren is met de rest van mijn leven. Voor nu ben ik vooral benieuwd hoe het gaat bevallen. Misschien leer ik inderdaad weinig nieuws. Misschien word ik juist verrast. Dat gaan we de komende maanden vanzelf merken.
Veel liefs, Renske 