Categorie: Let’s talk!

Let’s talk!, Psychotherapie

Weggestuurd

veel liefs, Renske

Als dochter van een narcist is het leven niet altijd makkelijk geweest. Niet dat ik hem alles kan toeschrijven wat er allemaal is gebeurd in mijn leven, die eer gun ik hem ook niet. Maar het heeft natuurlijk wel impact. Je mist een stukje in de basis. Het stukje waar je beide ouders je onvoorwaardelijk lief hebben, zodat je je goed voelt zoals je bent. En die eigenwaarde en zelfliefde zich ontwikkelt. Als je dan uiteindelijk je durft uit te spreken tegen onrecht wil dat niet automatisch zeggen dat je van jezelf houdt. Want die onbeduidende mening van een ander telt nog steeds zwaarder dan noodzakelijk is. Het onverwerkte trauma heeft lang mijn leven beïnvloed zonder dat ik dat zelf in zag. Waarin ik wel veel van de standaard boxen aantikte..

Tot ik er voor koos om in therapie te gaan. Psychotherapie en de bijbehorende EMDR sessies hebben mijn leven positief veranderd. Toch is dat geen garantie. Want nee, ook ik ben niet perfect, ik stap soms nog steeds in valkuilen en val dan terug in oude gewoontes. In plaats van het me te laten definiëren probeer ik alleen nu daar van te blijven leren, mijzelf te ontwikkelen en er handvatten voor te vinden om er een beter mens door te worden.

Is dat makkelijk? Zeker niet. Mensen en met name (oudere) mannen die trekjes hebben zoals mijn vader die had, zitten al snel in mijn allergie. Denk aan overdreven veel aandacht hebben voor jongere vrouwen, zeker als ze een leuk snuutje hebben. Charmanter reageren dan ze daadwerkelijk zijn. Of het gebrek van respect voor vrouwen die een eigen mening durven te hebben omdat ze of nog van de oude stempel zijn of zich geïntimideerd voelen (lees: er niet mee om kunnen gaan).

Doorgaan met lezen “Weggestuurd”

Just life, Let’s talk!, Woordenbrij

Lichtje

veel liefs, Renske

Als ik tweede kerstdag met een vriend na afloop van een lunch door de stad wandel zie ik een kaartenrek staan, gevuld met allemaal ‘Rotterdam’ kaarten. Ik wil zijn arm pakken en zeggen dat hij even moet wachten, zodat ik een mooie kaart voor m’n Opa uit kan zoeken. M’n hand blijft zweven in de lucht, want ineens komt het besef dat ik hem nooit meer een kaart zal kunnen sturen. Zijn nieuwe verblijfplaats heeft immers geen brievenbus. 

Als we aan het water op het terras onder een dekentje zitten en ik vertel wat hij niet heeft opgemerkt, ontroert hij me. “Als je maar weet dat je een geweldige kleindochter voor hem was“. Ik word een beetje warm van binnen en besef me dat ik stapjes maak, een paar weken eerder had me dit hoe dan ook tot huilen gebracht. Nu denk ik alleen maar aan hoe fijn ik het idee vind dat zij weer samen zijn. En ik die laatste heldere momenten met hem heb kunnen doorbrengen.

Dat ik mijn best heb gedaan, om hem de laatste eer te brengen tijdens de begrafenis. En nu, de dagen rondom Oma haar sterfdag, wens ik dat jullie samen mogen zijn, in die allerlaatste rustplaats ✨

“Ooit, zien we elkaar weer“.

Let’s talk!, Psychotherapie

Ordenen

veel liefs, Renske

Het is eventjes een beetje stil geweest. Ik had ook eigenlijk niet zoveel te vertellen. Of misschien wel, maar kan de inspiratie niet zo goed vinden. De drukte van het leven slokt me op en ik probeer zo goed als mogelijk met de stroom mee te gaan.

Gister was mijn eerste afspraak sinds een jaar met de psychotherapeut. Ik keek er naar uit maar zag er tegelijkertijd toch ook wel tegenop. Toch voelt het gelijk wel goed, als ik de ruimte binnenstap. Zo vertrouwd. “Hoe gaat het met je?” vraagt M.O. Natuurlijk was ik hier niet als het echt goed met me ging, maar goed het kan ook slechter.

Ik praat haar bij over een heleboel dingen. Want er is echt heel veel veranderd in het afgelopen jaar. Afvallen, stabiliseren, werk, fitter worden en dan het overlijden van m’n Opa. Dat ik de afgelopen periode al merkte soms wat terug te vallen in oud gedrag, niet eens zozeer in situaties. Want het reguleren van emoties gaat op zo’n moment best goed. Maar ik uit daardoor een stuk minder gevoel, frustratie of andere emoties en dan blijf ik daar in hangen, waardoor het me (te) lang bezig blijft houden. Er is veel te bespreken en ik merk dat het kunnen uiten van al die dingen maakt dat het in m’n hoofd alweer een beetje meer geordend voelt.

Als we een afspraak plannen voor een EMDR sessie besef ik mij dat ik nog een heleboel dingen ook ben vergeten te vertellen. Maar dat komt nog wel, het kan ook niet allemaal tegelijk. Hoeft ook niet.