Just life, Let’s talk!, Lifestyle, Woordenbrij

1 jaar

Een jaar geleden nam ik afscheid van mijn allerbeste vriend. Wat was dat ongelofelijk moeilijk. Je wil zo graag dat iemand volhoudt, vasthoud. Maar is dat eerlijk? Nee, zoals m’n zusje zei, wij houden je vast zodat jij los kan laten en naar Oma kan gaan. Maar het vasthouden en jij die loslaat voelde voor mij alleen als verdrinken, verdwalen. Je bent altijd mijn rots in de branding geweest, de stabiele factor waar ik altijd op kon bouwen en die me nooit in de steek heeft gelaten.

Ik vaar verder op jouw kompas.” Een jaar geleden, maar het voelt nog steeds als de dag van gister dat mijn hand in de jouwe lag en je zei dat het voor jou niet meer hoefde. De strijd opgegeven. Zoals ik schreef, 3 maanden na je overlijden, mijn hart brak.

Het “kristal” dat ik kreeg tijdens de begrafenis, doet mij altijd aan je herinneren als de zon erop schijnt. 🌈

Inmiddels heb ik mijn weg wel weer enigszins weten te vinden. Maar het gemis is nog steeds zo ontzettend voelbaar. Ik werk ontzettend hard om het beste uit het leven te halen en ik hoop dat je samen met Oma vanaf jullie ster af en toe meekijken en trots op me zijn. Ik draag jullie voor altijd mee in mijn hart✨

Just life, Let’s talk!, Woordenbrij

Een maand 💫

Niet iedereen begrijpt dat je zo ontzettend veel liefde kan voelen voor een dier. Voor mij was ze niet ondergeschikt aan mijn gezin, ze wás mijn gezin. Samen met m’n katten Boef & Diva heeft zij het verschil gemaakt in mijn leven. Ze heeft mooie momenten meegemaakt, maar vooral ook hele moeilijke. En ik durf oprecht niet te zeggen of ik nu zou zijn waar ik ben als ik haar niet had gehad om mij op sommige momenten op de been te houden.

Dat ik zo onverwachts zo’n heftige keuze moest maken, die tot het einde van haar leventje heeft geleid is er een die mij heel zwaar is gevallen. Nog vaak stel ik mijzelf de vraag of ik niet meer had moeten doen. Of ik niet nog extra dingen had moeten laten checken en haar laatste blik staat in mijn geheugen gegrift. Ik weet als ik echt met m’n hoofd denk dat haar laatste jaren al wel enigszins beperkt waren. En de laatste twee weken was ze echt niet meer haar sprankelende zelf. Toch vind ik het moeilijk en daarbovenop komt natuurlijk het gemis. Thuiskomen in een leeg huis (zonder Bella dan). Geen hyperactief klein dondertje meer om me heen. Geen ochtend- /middag- en avondwandelingen. Geen ukkie die zich lekker tegen me aan nestelt. Enkel je foto die op mijn nachtkastje prijkt en die ik zie als ik wakker word…

Doorgaan met lezen “Een maand 💫”

Just life, Let’s talk!, Woordenbrij

Allerlaatste afscheid

12,5 jaar.. Het is een lange tijd, maar als ik er op terugkijk was het veel te kort. Hoewel jou laten gaan de enige optie leek, vind ik het in mijn hoofd nog steeds erg moeilijk. Heb ik te snel opgegeven? Had ik meer moeten doen? Was er meer wat ik kon doen? Die vragen schieten soms door m’n gedachten. Er zijn momenten dat het al best oke met mij gaat, maar snel voel ik me dan schuldig. Hoe kan je iets leuks doen terwijl zij er niet meer is? Zij had ook nog moeten genieten van het leven. Maarja, als ze er wel was geweest, was het dan nog wel genieten? Fijn hoor, die rouw.

Toch denk ik ook veel aan alle mooie momenten die er zijn geweest. Als ik dan door de foto’s en video’s klik en ik zie jouw sprankelende karakter. Je was echt zo’n geweldig lief en puur beestje. Nee ik kon nooit alleen naar de wc of rustig visite ontvangen. Maar jouw liefde was onvoorwaardelijk. Je hebt me ook door zoveel moeilijke dingen heen gesleept. Je bent een van de mooiste dingen die mij is overkomen.

Doorgaan met lezen “Allerlaatste afscheid”