Herstel, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

3 weken PO! 💪🏻

Hoewel mijn plastische avontuur met wat tegenslagen begon, waardoor deze later van start ging dan gehoopt ging het uiteindelijk sneller dan verwacht. Mijn eerste afspraak zou zijn op 12 augustus, dat werd uiteindelijk 8 januari. Eenmaal na de goedkeuring van de zorgverzekeraar voor de ingreep kreeg ik een vervolgafspraak voor 14 mei.

Met de tip om af en toe te bellen voor uitvallers was het gelijk de eerste poging al raak. Diezelfde dag kon ik al terecht en dat resulteerde in een plaatsing op de wachtlijst waarbij ik van het Maasstad Ziekenhuis gewisseld werd naar de locatie in Spijkenisse. De wachttijden voor dr. Jaquet zouden daar ongeveer 3-6 maanden zijn, maar in ieder geval vóór september. Naar verwachting een stuk korter dan in het Maasstad, waar de wachttijd al richting een jaar gaat.

Na diverse keren contact te hebben gehad met het intakebureau, werd ik op de uitvallijst geplaatst. Een soort reservelijst voor als er iemand uitviel. Daar kreeg ik enorm veel hoop van, maar na mijn pre-operatieve screening werd het duidelijk dat de kans op uitvallers écht heel klein is. Dus toen ik gebeld werd door het ziekenhuis kon ik me echt niet voorstellen dat het voor de operatie was. Maar toch was dat wel het geval! En na een paar pittige dagen ging het herstel vooral heel erg goed. En hoewel enerzijds de dagen soms heel lang aanvoelen, werd het na het verwijderen van de drains een stuk sneller en zijn er nu ook ‘alweer’ 3 weken voorbij.

Doorgaan met lezen “3 weken PO! 💪🏻”

Maagverkleining, Natraject

Bloedprikken & bloedwaarden

Het is weer zover, bloedprikken. Normaliter krijg je, als er geen bijzonderheden zijn na het eerste jaar van het traject enkel nog jaarlijkse afspraken. Dat betekent dat je één keer per jaar bloed prikt en vervolgens worden de waarden met je doorgenomen om te zien of op dat vlak alles loopt zoals het hoort. Doordat ik in die periode nog erg aan het strugglen was met eten en m’n stoelgang na het verwijderen van de galblaas kreeg ik een paar extra afspraken voor zowel de diëtiste als de physician assistent. Daarna hebben we besloten dat ik het zelf ging proberen en als het niet zou gaan, kon ik altijd nog aan de bel trekken. Vervolgens werd er een nieuwe controle-afspraak gepland voor in mei.

Nu is het zo met het oog op mijn nieuwe baan en mijn vertrek voor 3 weken dat die afspraak waarschijnlijk net in die periode valt. Dus heb ik de afspraak maar wat naar voren (woensdag 27 maart) gehaald en was het dus ook nodig om bloed te prikken. Dat doe ik graag tijdig, zodat ik een beetje kan kijken en vergelijken zodra de uitslag binnen is. En na een blik in mijn ziekenhuis account zie ik dat de labgegevens inderdaad binnen zijn. Fijn dat dat tegenwoordig al bijna binnen 24 uur online staat!

Doorgaan met lezen “Bloedprikken & bloedwaarden”

Fitgirl, Maagverkleining, Natraject

Gewichtsplateau

Toen ik de weloverwogen keus maakte om het traject voor een maagverkleinende ingreep in te gaan, was ik niet de persoon die ik wilde zijn. Ik durfde mezelf ’s ochtends niet eens meer in de spiegel aan te kijken omdat het enige wat ik zag was een ongelukkige vrouw, waarvan haar ooit zo sprankelende ogen niets meer weerspiegelden dan een dof uitzicht. Geen glansje meer te vinden.

Het is heel moeilijk te accepteren dat je afzakt en nog erger; rock bottom hebt geraakt. Om hulp vragen is iets wat ik moeilijk vind. Ik heb heel veel dingen altijd alleen moeten doen, dat heeft me sterk gemaakt maar zorgde ook voor het onvermogen tot mezelf kwetsbaar op te stellen en aan mezelf te durven toegeven dat ik dit niet meer zelf op kon lossen. Voor dat alles veranderde rondom COVID, was ik lekker op weg. -30 kilo zei de teller, maar dan ben je er al met al nog niet. Tijdens COVID was het voor veel mensen moeilijk, eenzaam. Ik had gelukkig mijn dieren nog waar ik veel liefde van kreeg. Maar die eenzaamheid voelde ik uiteindelijk natuurlijk ook. Ik kan heel goed alleen zijn, maar dit was isolatie. Toen daaropvolgend mijn hart werd gebroken verloor ik het laatste beetje van mezelf en alles waar ik in geloofde. Ik keek nergens meer naar. Ik verdwaalde en kon de weg niet meer terugvinden.

De moed verzamelen om toe te geven dat ik het niet meer zelf kon is denk ik wel het allermoeilijkste dat ik ooit heb gedaan. Maar ik ben nog iedere dag dankbaar, dat ik tegen alle schaamte in die stap heb durven nemen. Want wat heerst er nog een ontzettend groot taboe op dit onderwerp. En wat word je (onbewust) hard veroordeeld als je overgewicht hebt.

Doorgaan met lezen “Gewichtsplateau”