Ik weet het nog precies. Het tweede weekend na dat ik zweepslag op liep. M’n zusje stond gelijk het eerste weekend voor me paraat. M’n moeder kwam de week erna een paar dagen logeren om me te helpen. Erg fijn, want wát had ik een pijn. Maar omdat het niet zo gezellig is de hele dag in bed te blijven liggen, lag ik zo goed en kwaad als het ging op de bank. Mams had boodschappen gedaan en met wat lekkers op de bank hadden we ‘s avonds een kerstfilm, op moeders d’r verzoek, aan gezet.
Omdat ik de gekozen film al een keer had gezien en mijn moeder hem niet zoveel aan vond kletsten we een beetje tussendoor. En het gesprek kwam al snel uit op mannen, liefde en alleen zijn. Mijn moeder is sinds ze gescheiden is van mijn “vader” alleen, ze heeft ook totaal geen behoefte aan een nieuwe man in haar leven. Ik heb dat op dit moment ook niet per se, ik bedoel kijk even hoeveel er gaande is in mijn leven.. Maar op een gegeven moment is het wel fijn als je met iemand samen lief en leed kan delen. Maar ja, perfecte mannen groeien niet aan bomen.. Of nouja perfect?
Veel liefs, Renske 