Auteur: veel liefs, Renske

Maagverkleining, Voortraject

11 maanden

veel liefs, Renske

Toen ik eind januari dan eíndelijk de stap nam, weloverwogen de keus had gemaakt om hulp te vragen omdat ik zelf mijn weg niet meer terug kon vinden, had ik nooit verwacht dat het zo’n bewogen jaar zou worden. Ik had er zoveel van verwacht, maar toch ook weer niet. Vooral heb ik het een beetje onderschat.

Vandaag is het exact 11 maanden geleden dat ik die beldate had met de HA assistente. Enerzijds baal ik, dat ik het niet heb gehaald om dit jaar nog de ingreep te ondergaan. Daar had ik zo op gehoopt. Anderzijds is er zo ontzettend veel gebeurd het afgelopen jaar; psychotherapie, gedragsveranderingen, korter lontje, langer lontje, polygrafie (x2!), hard werken voor de conditietest, diëtiste en alle aanpassingen op het gebied van eten en drinken, psychologisch onderzoek en op de valreep scheur ik ook nog even mijn kuitspier in de tijd dat ik wachtte op de afspraak met de internist. Maar bovenal is er veel veranderd, ben ik al echt wat veranderd.

En hoe ik alles ook bedacht had en vooral hoe het dat niet is geworden, heb ik zoveel mogen leren. Het maakt dat ik uitkijk, durf uit te kijken naar het nieuwe jaar. Waar ook weer ontzettend veel op mij te wachten staat.

Wat dat allemaal is gaan we ontdekken. Want dit ritje in de achtbaan is nog lang niet klaar!

Let’s talk!, Lifestyle, Woordenbrij

Sprookjeskoningin ❤️

veel liefs, Renske

Mijn leven was niet altijd makkelijk. Als dochter van een narcistische vader, moest ik vaak het onderspit delven. Het was nooit goed genoeg, zijn gezin was nooit genoeg voor hem. Schreeuwen, vloeken, tieren. De ‘dreiging’ van een zwevende hand boven je hoofd als er niet direct geluisterd werd. Hoewel ik het destijds nooit zo voelde, ik wist namelijk niet beter, was mijn thuissituatie niet gezond. Zelfs niet altijd even veilig. Toch was het niet allemaal slecht. Ik had namelijk een toevluchtsoord, een veilige haven..

Als jong meisje was ik al stapelgek op mijn Opa & Oma. Ik bracht er veel tijd door en ik keek er zo ontzettend naar uit om in de zomervakantie een paar weken te logeren. Verkleden als prinses, in mijn Oma’s nachtjapon en met haar hakken aan. Klussen in de “schuur” met Opa, picknicken op het gras tussen de appelbomen, verse groenten plukken van het land, de hertjes voeren of heerlijk kleuren in het zonnetje in het “tuinhuis”. Die momenten maakten dat ik even zorgeloos was. Gewoon even kind mocht zijn. En ook in de jaren die volgden, stelden zij nooit teleur. In mijn tienerjaren, maar ook als een volwassen vrouw. Zij waren er gewoon. Altijd. Onvoorwaardelijk. Mijn Opa & Oma zijn meer ouders voor mij, dan mijn eigen ‘vader’ ooit zal kunnen zijn.

Doorgaan met lezen “Sprookjeskoningin ❤️”

Let’s talk!, Lifestyle, Psychotherapie, Selflove

Gewoon loslaten..

veel liefs, Renske

Loslaten en gelukkig zijn. Het klinkt zo makkelijk, laat los en wees gelukkig. Maar is het dat ook? Er zijn dingen waarvan ik weet dat ik mij er niet druk om moet maken, dat loslaten mij veel rust zal geven. Maar hoe dan? Ik zeg wel eens dat ik niet echt verslavingsgevoelig ben. Maar wat is nou precies een verslaving?

Letterlijk betekent het; een onweerstaanbare behoefte om middelen te gebruiken. Dit verlangen noemen we ook wel ‘trek’ of een ‘craving’. … Je spreekt van verslaving als je: niet meer zonder een middel kunt, lichamelijk of psychisch.

Als je dan het ‘middel’ wegdenkt blijft er een onweerstaanbare behoefte over. Ik heb een paar behoeftes die voor mij onweerstaanbaar zijn. Ik houd vast, kan niet loslaten. Zonder dat ik altijd goed kan verklaren waarom. Of misschien ontken ik het, zodat ik er niet aan toe hoef te geven. Niet hoef uit te zoeken waar het vandaan komt. Uit onzekerheid of angst voor de pijn die ik zal voelen als ik het erken en los laat. Zonder te beseffen dat vasthouden misschien wel veel meer pijn doet of energie kost.

Doorgaan met lezen “Gewoon loslaten..”