Bijna is het zover! Begin januari kreeg ik de e-mail van First Dates met de uitzenddatum van ‘mijn’ aflevering.
Enorm leuk natuurlijk, want hoewel ik het met slechts een enkeling had gedeeld waren de betrokkenen wel enorm enthousiast. Dus toen ik het nieuws met de datum deelde opperde een van mijn vriendinnen om het samen te kijken. Dus besloot ik er dan maar gelijk een kijkfeestje van te maken met het grootste gedeelte van mijn ‘inner circle’.
Bijna een maand verder. Helaas heb ik niets meer gehoord van de man met de fazer, dus was ik langzaamaan weer rond gaan kijken naar andere Fazers. Op een gegeven moment gaf de man van m’n vriendin, Y. me de tip om ook eens naar Suzuki bandits te kijken. En na een rondje ChatGPT vragen leek die inderdaad ook wel geschikt te zijn voor mij.
En zo trof ik uiteindelijk een blauwe Suzuki GSF650 via marktplaats. Wel een stukje boven mijn budget, maar met ook een redelijk hoge kilometerstand (bijna 87k) en glijdschade, waardoor het misschien mogelijk zou zijn om te onderhandelen hierover. Ik stelde de verkoper echt een bak aan vragen en het bleek dat de motor slechts 2 eigenaren had gehad. Hij had hem gekocht van een oud-collega die de eerste echte eigenaar was en altijd bij een motorzaak in onderhoud is geweest. Daarna heeft de motor twee jaar stilgestaan voordat hij verkocht werd aan de huidige eigenaar. Toen heeft er een grote beurt plaatsgevonden. Recentelijk is de accu nog vervangen omdat die er erg moeite mee had met het koude weer. De glijdschade is van een uitglijder in een bocht, maar zou enkel optische schade zijn. De motor is volledig nagelopen geweest. En verder “starten en rijden“.
Ja een mooi praatje natuurlijk, maar wat is waar? Toch vond ik hem er erg tof uit zien. En dus ging ik onderhandelen. En toen we daar uit waren gekomen stelde ik voor aan Y. om hier een afspraak voor te plannen. Eenmaal daar aangekomen mocht ik een proefrit maken. Ik stapte op en het voelde veel natuurlijk als die Fazer van vorige maand. Alsof dit model op mijn lijf geschreven is. Ik reed ermee en voelde na een paar minuten alle spanning en onzekerheid van mij afglijden. Ik wilde eigenlijk niet meer terug.
Vervolgens liet ik Y. toch ook nog wel even een rondje rijden, just to be sure. Want ja je kan natuurlijk niet overal op anticiperen, maar alle beetjes helpen. En toen werd het tijd om de knoop door te hakken. Ik rijd al een tijdje geen (eigen) auto meer, dus dit is by far de grootste aankoop die ik sinds tijden heb gedaan.
Wat onwijs spannend is, maar tegelijkertijd ben ik er echt ontzettend blij mee. Dus vanaf heden ben ik dus de eigenaresse van deze prachtige Suzuki GSF 650 S uit 2005. Op naar veel mooie momenten, avonturen en bovenal veel veilige kilometers! Omdat ik geen motorkleding verder bij me had, blijft hij vanavond nog een nachtje staan bij mijn vrienden. En morgen mag hij dan mee naar huis!
Het was tijd voor mijn tweede en mogelijk laatste laserbehandeling. Zoals altijd werd ik hartelijk ontvangen, met veel grapjes en natuurlijk de nodige Feyenoord-referenties. Dr. Jaquet en veel van zijn collega’s zijn net als ik Feyenoorders in hart en nieren, wat altijd zorgt voor een fijne sfeer. Toch was ik deze keer wat minder enthousiast. Laat ik vooropstellen dat ik nog steeds iedere dag ontzettend blij ben met de ingreep aan mijn armen. Mijn littekens zien er echt heel netjes uit en hoewel het af en toe nog wat trekt, is het eindresultaat erg mooi geworden. Wat me echter nog steeds dwarszit, is de afwijzing rondom de intake van mijn benen . En ik zou mezelf niet zijn als ik dan maar “fake gezellig” ga zitten doen.
Dus wanneer ik plaatsneem, blijf ik rustig zitten en wacht ik tot Dr. Jaquet begint met de behandeling. Hij bekijkt mijn armen en de littekens en geeft aan dat dit wellicht de laatste laserbehandeling is, omdat het er al erg goed uitziet. De behandeling zelf duurt maar een minuut of vijf, maar is behoorlijk pijnlijk. Daardoor focus ik me vooral daarop en ga ik niet echt mee in de grapjes die gemaakt worden.
Na afloop krijg ik een knuffel ter afscheid. Toch vraagt hij of alles oké is en zegt hij dat we elkaar snel weer zien. Ik geef aan dat ik toch wat teleurgesteld ben over hoe het eerder is gegaan.
Wanneer ik uitleg dat ik het als bestaande patiënt teleurstellend vond dat ik min of meer werd afgescheept door een assistent-arts, terwijl ik onder dezelfde voorwaarden geopereerd wilde worden als bij mijn armen, reageert hij verrast. “Ik wist echt niet dat jij dat was. Je had gewoon om mij mogen vragen. We verdelen de patiënten, maar als het nodig is kom ik erbij bij patiënten die door de assistent-arts worden behandeld. En het klopt inderdaad dat een ingreep bij een BMI tussen de 30 en 35 iets is wat ik liever niet doe. Maar laten we anders een afspraak plannen tijdens mijn lunchpauze. Dan eet ik een broodje, maar hebben we net wat meer tijd om de mogelijkheden te bespreken.”
Dat gezegd hebbende, meld ik mij aan de balie en maak ik een afspraak voor een vervolg. Die laat nog eventjes op zich wachten, omdat ik de afgelopen periode ook wel iets zwaarder ben geworden. En daar eerst iets vanaf moet voordat ik hiermee aan de slag kan. Maar fijn dat ik in ieder geval het gesprek met hem aan kan gaan hierover.
Veel liefs, Renske 