Tag: voeding

Intake & Aanvraag Armlift, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Toen nog maar 3..

veel liefs, Renske

Een reminder op m’n telefoon. Countdown, “3 dagen tot intake met dr. Jaquet”. Het eerste gevoel dat naar boven komt is EIN-DE-LIJK. Want na die eerste poging in augustus vorig jaar is er zóveel gebeurd en de maanden voelden als een eeuwigheid. Echt jeetje. Ik was boos, verdrietig en hoewel nog eens 10 kilo extra afvallen boven die 70 na al zolang stabiel te zijn echt een onmogelijke opgave leek, was ik na mijn “gesprek” met dr. Jaquet echt heel erg gemotiveerd.

Wat volgt zijn veel ups, maar ook downs. Diëten was iets wat ik sowieso niet meer wilde, dus ga ik vooral aan de slag met mijn sportroutine weer volledig op te pakken en goed op te letten op de dingen die ik eet. Toch gebeuren er dingen waardoor dat niet altijd even makkelijk is en de juiste voeding en voldoende bewegen niet de juiste prioriteit krijgt. Als eind november ik nog steeds 6,7 kilo verwijderd ben van dat ene vereiste gewicht neem ik mij voor om toch over te gaan op diëten als het echt niet anders kan. 1 december moest ik eraan geloven en wat bleek ik was zelfs nog iets zwaarder, nog 8 kilo te gaan. Wat een bummer was dat zeg. Maar niks aan te doen, wat moet dat moet.

Ik ga aan de bak. Ik eet heel clean, snoep niets meer. Let aardig op bij het kerstdiner van werk en skip vrijwel alle lekkere dingen op feestjes waar ik ben. En het resultaat is er ook naar. De dag voor kerst hoeft er nog “maar” 3,5 kilo af. Maarja de lastigste dagen moesten nog komen. En de getallen op de weegschaal werden weer wat hoger. Ik had echt zo mn best gedaan. Taart, lekkere hapjes etc. overgeslagen, voldoende water gedronken en toch kwam ik aan. M’n last resort. Ik vroeg advies aan Jade, Gino en m’n trainer Anish. Toch maar cutten. Ik ging over op zo koolhydraatarm mogelijk, nog meer water drinken, veel eiwitten eten en toch ietsje rustiger aan met sporten. “Meer is niet altijd beter”. En met alle tips & tricks begon godzijdank de weegschaal toch weer te zakken. En haalde ik prompt een MEGA mijlpaal van maar liefst – 80,0 kilo.

Ik heb zoveel lieve berichtjes en fijne complimentjes daarover gehad. Gister tijdens het dansen zei een vriendin “je hebt een smaller bekkie gekregen”. Dat zijn natuurlijk wel leuke dingen om te horen, maar helaas ben ik er nog steeds niet. Maar liefst 1,4 kilo moet er nog af wil ik het juiste gewicht hebben aanstaande woensdag. De tijd begint nu echt te dringen. Ga ik het redden? Fingers crossed!

Maagverkleining, Natraject

Here we go again

veel liefs, Renske

Een tripje naar het ziekenhuis voor bloedafname. Dat is niet de eerste keer en ik verwacht ook zeker niet de laatste keer. Maar laat ik voorop stellen dat ik het proces wat ik ben ingegaan enorm dankbaar ben voor waar ik nu sta en ik hoop nog een aantal stappen te mogen zetten. Dus klagen zal ik zeker niet. Toch voel ik me niet helemaal fit de afgelopen weken. Ik heb al langer wat last van moeheid. En hoewel ik denk dat ik met voeding en natuurlijke supplementen die ik neem ter ondersteuning al goed mijn best doe om te zorgen dat ik alles binnenkrijg wat ik binnen moet krijgen, lost zich dat nog niet op.

Tijdens mijn laatste halfjaarlijkse controle bespreek ik dat ik mij wat zorgen maak over mijn bloedwaarden. Maar de arts-assistent geeft aan dat dat nergens voor nodig is. Oke prima, maar de moeheid blijft. De laatste weken en met name na de Strong Viking Run merk ik dat mijn lichaam vermoeider is. Wanneer ik op een vrije dag bloed doneer krijg ik een brief terug dat ik voorlopig niet meer mag doneren omdat volgens Sanquin op dit moment mijn ferritine te laag is. Hoewel ik terugdenk aan mijn gesprek van in maart laat ik het voor wat het is.

Maar de dagen en ook weken erna neemt de duizeligheid toe. Zover dat ik gister tijdens mijn bokstraining regelmatig een duizeligheid ervaar, vlekken zie en m’n hartslag in mn hoofd tekeer voel gaan. Op een gegeven moment zegt zelfs mn trainer dat als het niet gaat ik moet stoppen (wat ik overigens niet deed, maar dat is een kwestie van vertrouwen). Toch vind ik het niet onverstandig er maar weer eens naar te laten kijken en bel ik het ziekenhuis. Er is donderdag nog een plekje voor een (bel)afspraak, maar dan moet ik wel vandaag nog gaan bloedprikken. Dus dat doen we dan maar. Ben heel benieuwd of er nog iets zinnigs uit komt. Ik hoef niet per se iets te hebben, liever niet zelfs! Maar een oplossing voor wat ik momenteel ervaar zou wel fijn zijn.

Dus nu even de uitslagen en het gesprek van donderdag maar weer afwachten!

Fitgirl, Maagverkleining, Natraject

2 jaar

veel liefs, Renske

Ik lig in bed, helemaal dood. Gister was mijn allereerste Strong Viking Run; Lightning 7 km. Ik zeg eerste, want de bedoeling is dat er zeker nog één of meerdere zullen gaan volgen.

Als je dit twee jaar geleden tegen mij zou zeggen, zou ik niet lachen. Ik zou je ronduit voor gek verklaren. HE-LE-MAAL gestoord zelfs. Als ik de hond ging uitlaten was ik al buiten adem voordat ik überhaupt het einde van de straat had bereikt.

De afgelopen twee jaar waren een enorme rollercoaster. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat een ingreep zoals een maagverkleining de -easy way out- is. En eerlijk, ik heb ooit hetzelfde gedacht. Natuurlijk zonder deze ingreep zou ik niet zijn waar ik nu sta. Maar tegelijkertijd heb ik kapot hard gewerkt aan mijn eigen gezondheid. M’n lichaam een nieuwe levensstijl aan leren, voeding, sporten en grenzen verleggen. In m’n eerste jaar vlogen de kilo’s eraf. Daarna ging ik al vrij snel richting stabilisatie.

Doorgaan met lezen “2 jaar”