Tag: Mediale Armlift

Herstel, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

4 weken PO

veel liefs, Renske

4 weken.. Hoewel de dagen soms echt zo ontzettend langzaam voorbij gaan, voelen de weken toch wel echt voorbij gevlogen. Maar de eerste 4 weken van mijn herstel zitten er nu toch echt op! Het ene moment word je geopereerd en zo is het nog maar 2 weken te gaan tot ik echt weer alles mag doen, waaronder sporten! En nog 2,5 week tot ik de litteken-controle heb bij dr. Jaquet.

Vandaag is het weer tijd voor m’n wekelijkse pleisterwissel. Deze keer heb ik de pleisters er onder het douchen pas afgehaald samen met wat douchegel en bio-oil. Ik hoopte dat eventuele wondjes daarmee beter intact zouden blijven. En het is best redelijk gelukt! Rechts is mijn litteken nagenoeg helemaal dicht en ziet er echt al netjes uit.

Het blijft natuurlijk een behoorlijk litteken, maar ik denk als dit het begin is dat ik zeker niet mag klagen. Links begint het litteken er ook wel echt beter uit te zien al. Maar met het er voorzichtig afhalen van de pleister kwam op hetzelfde plekje als vorige week toch wel weer iets pus eruit. Dus dat heb ik even goed gespoeld en m’n beide armen gewassen met hibiscrub. Daarna nog even door insta-vriendin Annemarie (en wondverpleegkundige) laten checken via wat foto’s.

Na het douchen ben ik heel even op bed gaan liggen met mn blote armen zodat de littekens en het specifieke wondje even kunnen drogen aan de lucht. Dat voelt wel echt heel raar aan, alsof je huid ieder moment uit elkaar kan vallen. Dus snel maar weer een nieuwe set hechtpleisters aan brengen. Want naast de ondersteuning van de wond en het litteken moet ik natuurlijk ook m’n compressiemouwen weer aan. Ben wel heel benieuwd hoe dat straks na de litteken-controle gaat, want dan hoef ik denk ik geen hechtpleisters meer en gaan we met laserbehandeling beginnen. Maar het litteken bloot onder de mouwen moet ik nu eerlijk gezegd nog echt niet aan denken!

Doorgaan met lezen “4 weken PO”

Herstel, Lymfedrainage Massage, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Op m’n buik!

veel liefs, Renske

De afgelopen weken waren m’n armen nog flink aan het herstellen. Dat duurt ook nog wel een tijdje, maar langzaamaan merk je dat je steeds meer kan. Het enige wat me nog niet zo goed lukte was m’n armen redelijk aan strekken. Dat mag al wel, maar er kwam een soort trekkend gevoel richting m’n onderarm waardoor dat dan niet lukte. Voelt een beetje alsof je spier dan tekort is en het niet toestaat.

Gister had ik weer een afspraak bij de huidtherapeut voor een lymfedrainage massage ook wel bekend als een ‘after lipo massage’. Ik ben daar vorige week voor het eerst mee gestart en het is de bedoeling om het vocht wat beter te kunnen afvoeren. Met name in m’n onderarmen heb ik daar namelijk echt veel last van. Vrij snel na het masseren voelde ik al de nodige verlichting. M’n onderarmen voelen minder zwaar, minder kolossaal. Maar er gebeurt deze keer ook wat meer in m’n bovenarmen. Enerzijds een wat trekkend gevoel wat ook een beetje richting m’n littekens werkt en anderzijds een wat algeheel pijnlijk gevoel.

Wat uiteindelijk wel weer iets minder werd gelukkig. Zoveel minder dat ik nu eindelijk durfde toe te geven aan de drang die m’n lichaam al weken voelt van op m’n zij te willen slapen. Ik had het al eens eerder geprobeerd, maar het lag gewoon niet zo lekker. Er komt dan veel meer druk op je armen te liggen en dus ook op mn littekens en in combinatie met de compressiemouwen is dat echt niet relaxed. Maar gisteravond probeerde ik het en het lukte me zelfs om op m’n buik te gaan liggen. Want m’n armen goed naar boven (naast mn hoofd) brengen ging ineens een stuk soepeler.

Nu heb ik dit uiteindelijk niet heel lang vol gehouden. Het was net niet helemaal comfortabel en vooral erg onwennig. Maar ik denk als ik dit nu iedere avond voorzichtig probeer dat het me steeds wat beter lukt. Al wijt ik het vooral aan de lymfedrainage massage. Dus hopelijk blijf ik de effecten daar nog wel even van voelen!

Maagverkleining, Natraject

3 jaar PO 🥝

veel liefs, Renske

Terwijl ik rustig lig wakker te worden, herstellende van mijn mediale armlift, probeer ik terug te denken aan mijn bariatrische traject die 4,5 jaar geleden begon. En ik zeg je eerlijk, het ligt allemaal niet zo scherp in m’n gedachten. Geen “als de dag van gisteren”. Toch was het een bijzonder intens traject en ik zou willen dat ik het véél eerder had gedaan. Maar de stap naar een maagverkleining was voor mij heel groot. De schaamte, de erkenning dat obesitas een ziekte is en dat ik daar aan leed.

Eenmaal gestart werd dat gevoel eerst groter. Mijn ziekenhuis heeft een bariatrisch centrum, zijn enorm gespecialiseerd in deze ingrepen en hebben een uitgebreid één op één voor- én na-traject. Ik werd door de mangel gehaald. Niet alleen kreeg ik een intake, maar moest ik zelf ook weer contact opnemen met de longarts vanwege mijn eerder geconstateerde slaapapneu wat leidde tot een slaaponderzoek en een longfunctietest. Verder kreeg ik ook een gesprek met een psycholoog, zij wilde een vervolgonderzoek vanwege mijn verleden met een narcistische vader, kwam de diëtiste én een conditietest aan de orde voordat ik groen licht kreeg en daadwerkelijk het traject in mocht voor de operatie.

En als je denkt dat je er dan bent? Dat mocht ik willen. De internist gaat je onderzoeken om te zorgen dat alles, medisch gezien, boven tafel is op het moment dat je geopereerd gaat worden. En zij stuurde me door naar de cardioloog voor een ECG en een holteronderzoek. Wat vond ik die tijd verschrikkelijk lang duren. Natuurlijk was er in die tijd Corona en dat had enorm veel invloed op de tijden van wachten tussendoor. Maar soms gingen er wéken voorbij. Dus wat was ik blij dat na de bezoeken aan de cardioloog, tijdens mijn laatste afspraak met de internist de afronding van het voortraject plaats vond.

Doorgaan met lezen “3 jaar PO 🥝”