Als een buik vol zenuwen je zwaarder zou maken, dan was ik zeker 20 kilo zwaarder. Het is echt lang geleden dat ik zó zenuwachtig was zeg. Zeker na het telefoontje van gister waar mijn BMI weer een punt van discussie was, werd de knoop in mijn maag toch weer wat aangetrokken. Het zou in principe goed moeten zijn, maar mijn weegschaal is die in het ziekenhuis niet. Om 16.20 weet je natuurlijk wel meer dan om 07.30 en je hebt veel meer kleding aan.
De afgelopen week heb ik een bijna maximale cut gedaan. En eerlijk gezegd was het mij niet eens heel slecht afgegaan. Maar die laatste 2 kilo was echt een drama. Het lijkt gewoon alsof m’n lichaam er écht niet naartoe wil. Maar goed, dat heb ik eerder gezien met het gewichtsplateau nu bijna een jaar geleden. Het kan, als je maar een beetje doorhebt hoe. M’n hoofd maakt echt overuren als ik besluit de middag maar gewoon vrij te nemen en nog een bezoekje aan de sauna te brengen. Met enkel een op water gebaseerde proteïne “chocolademelk” in m’n mik nog even dat laatste beetje vocht proberen er uit te zweten en tegelijkertijd wat te ontspannen.
Ondertussen krijg ik veel lieve berichtjes. Van vriendinnen, collega’s en ook op Instagram naar aanleiding van m’n laatste blog. “Dat rotte BMI! Dat ze eerst eens kijken naar je lichaam en je spiermassa! Die ene kilo, kom op zeg! Wat een gedoe snap dat je hier heel veel stress van krijgt… Hou je taai meiss en veel succes!!”
Ik kan niet anders dan het beamen. Al die kut-regeltjes. Maar goed, het is wat het is. Let’s do this en we zien wel hoe het gaat. Meer kan ik ook gewoon echt letterlijk niet meer doen.
