Fitgirl, Maagverkleining, Natraject

Gewichtsplateau

veel liefs, Renske

Toen ik de weloverwogen keus maakte om het traject voor een maagverkleinende ingreep in te gaan, was ik niet de persoon die ik wilde zijn. Ik durfde mezelf ’s ochtends niet eens meer in de spiegel aan te kijken omdat het enige wat ik zag was een ongelukkige vrouw, waarvan haar ooit zo sprankelende ogen niets meer weerspiegelden dan een dof uitzicht. Geen glansje meer te vinden.

Het is heel moeilijk te accepteren dat je afzakt en nog erger; rock bottom hebt geraakt. Om hulp vragen is iets wat ik moeilijk vind. Ik heb heel veel dingen altijd alleen moeten doen, dat heeft me sterk gemaakt maar zorgde ook voor het onvermogen tot mezelf kwetsbaar op te stellen en aan mezelf te durven toegeven dat ik dit niet meer zelf op kon lossen. Voor dat alles veranderde rondom COVID, was ik lekker op weg. -30 kilo zei de teller, maar dan ben je er al met al nog niet. Tijdens COVID was het voor veel mensen moeilijk, eenzaam. Ik had gelukkig mijn dieren nog waar ik veel liefde van kreeg. Maar die eenzaamheid voelde ik uiteindelijk natuurlijk ook. Ik kan heel goed alleen zijn, maar dit was isolatie. Toen daaropvolgend mijn hart werd gebroken verloor ik het laatste beetje van mezelf en alles waar ik in geloofde. Ik keek nergens meer naar. Ik verdwaalde en kon de weg niet meer terugvinden.

De moed verzamelen om toe te geven dat ik het niet meer zelf kon is denk ik wel het allermoeilijkste dat ik ooit heb gedaan. Maar ik ben nog iedere dag dankbaar, dat ik tegen alle schaamte in die stap heb durven nemen. Want wat heerst er nog een ontzettend groot taboe op dit onderwerp. En wat word je (onbewust) hard veroordeeld als je overgewicht hebt.

Doorgaan met lezen “Gewichtsplateau”

Maagverkleining, Natraject, Wachtlijst & Afspraken

Onmogelijk

veel liefs, Renske

Ik weet nog dat toen ik lessen had voor mijn rijbewijs dat dat altijd heel erg goed ging. Ik mocht met 19 lessen voor de eerste keer afrijden, maar daar kwam mijn faalangst om de hoek kijken. Compleet ‘blank’ ging ik door de examens heen, waardoor iedere keer er toch weer net voldoende aanleiding was om niet het bewijs in ontvangst te mogen nemen dat ik was geslaagd. Na enkele jaren van pauze en een nieuwe poging haalde ik eindelijk mijn rijbewijs. Dat ene bewijs dat inmiddels vrijwel onmogelijk leek te behalen.

Dat is precies wat ik voelde toen ik voor het eerst binnenstapte bij het Centrum voor Bariatrie van het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam. Ik ben er nu wel, maar ik zie nooit gebeuren dat dit voor mij dát gaat brengen wat ik bij anderen zie. ‘Onmogelijk’! En eerlijk is eerlijk, het ziekenhuis en uiteraard COVID heeft er voor gezorgd dat ik een héle lange adem nodig had. Soms vraag ik me af of dat helemaal terecht was. Als dochter van een narcist, de therapie die ik toen ook net was gestart en de invloeden die Corona met zich meebrachten waren er véél afspraken met ellendige lange tijden daartussen. Ik heb zo vaak de moed op willen geven. Helemaal als ik in de community mensen zag die door het traject vlógen. Maar ik ging van een mislukt slaaponderzoek, longfunctie test, bewegingstherapeut naar een diëtiste om vervolgens ook nog een 4 uur durend psychologisch onderzoek te ondergaan voor ik überhaupt in aanmerking kwam voor de rest van het traject. Daarna werd de medisch psycholoog ziek en scheurde m’n kuitspier ook nog even, waarna ik na het bloed & faeces onderzoek EINDELIJK de afspraak kreeg met de internist en vervolgens ook nog naar de cardioloog moest voor een echo van mijn hart én een holteronderzoek. Wat echt ab-so-luut noodzakelijke onderzoeken waren, begrijp me niet verkeerd. Maar mentaal ga je echt door een immens intens traject. Waar sommige mensen met een poep en een scheet al klaar waren met het voortraject, duurde mijn volledige voortraject tot aan de eerste groepsbijeenkomst en met name het opnamegesprek met de chirurg, waarbij je dan op de wachtlijst wordt geplaatst maar liefst één jaar en 6 dagen. Als laatste volgde er nog een laatste groepsbijeenkomst en dan denk je dat je er bent.

Doorgaan met lezen “Onmogelijk”

Fitgirl, Lifestyle

Mijn eerste keer

veel liefs, Renske

Of nouja eerste keer.. Okee laat ik eerst maar even verduidelijken dat het om een eerste keer krachttraining was, in de gym zonder back-up van mn sport-bestie Jade of boksmaatje Bart. Dus voor jullie naughty dirtyminders, back in the corner! Mijn eerste keer dat ik de gym inliep in de wetenschap dat ik niet naar mijn oude vertrouwde groepsles zaal kon, in m’n eentje en waar ik mezelf moet gaan vermaken met een barbell en een stel dumbells. Ineens bekijk ik de ruimte met hele andere ogen. Mensen die je aankijken, waarbij ik me afvraag wat ze denken. Of ze me volgen als ik een oefening uitvoer. Doe ik het wel goed? Gaat het goed genoeg. Of zie ik er uit als een debiel?

Zenuwachtig stuur ik Jade een berichtje. “Ik kán dit niet, doodeng. En wat als ik het fout doe?” Ik krijg een appje terug. “U can do it!“. En met die woorden ga ik aan de slag. Ze heeft een fullbody schema voor me gemaakt. Dus let’s go!

En eigenlijk zou ik iedereen willen motiveren en zeggen dat het meeviel, maar dat zou een leugen zijn. Ik merk dat ik het lastig vind. De plekken waar je zonder apparaat aan de slag kan in mijn gym zijn beperkt, gewichten worden slecht opgeruimd dus ik had moeite met vinden wat ik nodig had. Daarbij, waar ik samen met Jade gemakkelijk een oefening deed zoals een deadlift, twijfel ik nu OVERAL aan. Ook krijg ik de vraag van een ervaren (lees: opgepompte gozer) of ik al klaar ben, terwijl ik letterlijk net de barbell heb klaar gemaakt. Waar de zenuwen net enigszins waren gezakt voel ik me nu opgejaagd. Moet ik opschieten? Ben ik te lang bezig? Maar ik ga stug door, maak filmpjes om ze door te sturen ter beoordeling van uitvoering en na 2 uurtjes ben ik klaar.

HALLELUJAH, het zit er op!!! Ik voel me opgelucht dat het klaar is. Op dinsdagavond sporten met meer mensen in de gym dan op de vroege zondagochtend is een uitdaging en dan heb ik het echt niet over de hoeveelheid gewichten waar ik mee mag gooien. Maar de mentale drempel waarvan ik nu oprecht begrijp dat onervaren mensen die voelen.

Ik ben niet onervaren met sporten, ik sport immers zes keer per week. Ik ben zelfs niet onervaren in deze gym want ik kom er normaliter twee keer per week. Maar toch voelt dit anders, zeker zo tussen de grote ‘opgepompte’ mannen die zelfs mij met gemak kunnen gooien als ik een korte blik werp op het aantal kilo’s aan de barbell. Toch zet ik door en ik hoop met deze blog een hart onder de riem te kunnen steken aan iedereen, maar met name vrouwen die voor het eerst gaan krachttrainen of fitnessen. Aan het eind van de rit doen we dit voor onszelf en hoewel sommige blikken wellicht een beetje prikken, verwonden ze niet. En komen we, afgepeigerd maar heus heelhuids uit de gym na een avondje krachttrainen!

Op naar de volgende training!