Daar gaan we dan… Ongeveer zes maanden geleden besloot ik een intake te plannen voor mijn benen. Na het fijne resultaat met mijn armen wist ik eigenlijk meteen: dit wil ik ook voor mijn benen. De uitdaging zit ’m alleen in het feit dat mijn stabiele gewicht nog zo’n vijf kilo boven de BMI-grens van 35 ligt, wat een vereiste is om in aanmerking te komen voor vergoeding.
Dit jaar liep het anders. In november kreeg ik bronchitis. En hoewel ik echt mijn best deed om te blijven sporten, dansen en zelfs hardlopen, was ik simpelweg niet fit. Ik hoestte me de tandjes, voelde me mentaal niet mezelf en kreeg zelfs een inhaler tegen de benauwdheid. Dan is het oprecht lastig om die kilo’s die, volgens de kleine lettertjes, standaard iets te veel aan mijn lijf zitten er ook nog eens vanaf te krijgen. Met als resultaat dat ik na de kerstdagen zelfs iets zwaarder was dan mijn ‘normale’ gewicht. Dat zorgde voor flinke twijfel: verplaats ik mijn afspraak, of ga ik gewoon en zie ik wel waar het schip strandt?
Toen ik in het voor traject van m’n maagverkleining zat was ik enorm zoekende. Er heerste nog een beetje een taboe op het hele maagverkleining gebeuren. Informatie was niet echt beschikbaar en ook een handige planner die goed aansloot op wat ik nodig had, kon ik maar slecht vinden online.
Na een flinke zoektocht kocht ik uiteindelijk een bullet journal en creëerde ik mijn eigen planner. Een planner waar ik veel complimenten over de inhoud kreeg, maar zeker in combinatie met m’n blog en al het werk dat er in ging zitten heb ik hem nooit helemaal afgemaakt. Toch bleef ik spelen met de gedachte om er een digitale versie van te maken, om zo nieuwe lotgenoten te helpen met een printbare versie.
Dus toen ik een paar maanden geleden met een oud-collega sprak en ze me adviseerde om iets te doen voor mezelf, waar ik energie van krijg, wist ik wat me te doen stond. Ik ging voor het eerst aan de slag met Canva en met wat hulp van Suus (zij heeft mijn huisstijl en logo ontworpen) creëerde ik een document in de vorm van een trajectplanner!
Zucht. Wat vond ik het moeilijk om vorige week weer op die weegschaal te gaan staan. En te ontdekken wat de schade is…. Echt wel een aantal kilo’s erbij sinds de operatie.
Kijk, het is natuurlijk vorig jaar al een beetje begonnen. Ik heb na de operatie een gewicht gekregen waar ik redelijk stabiel in ben. De ene maand is het een paar kilo meer, dan weer een paar kilo minder. Maar gemiddeld was het wel altijd hetzelfde. Daar voelde ik me goed bij. Maar dan komt het ziekenhuis en de zorgverzekeraar die zeggen dat als ik in aanmerking wil komen voor een operatie dat ik dan lichter moet zijn. Op dat moment was dat een verschil van zo’n 10 kilo. En dan hoor ik je denken, wat is nu 10 kilo?
Nouja het resultaat weten we allemaal, want inmiddels ben ik zo’n 3,5 maand PO! Maar na de intake vlogen de kilo’s er weer aan. Ergens logisch natuurlijk want zeker die laatste kilo’s waren niet meer dan vocht. Het gebruik van laxeertabletten is misschien wel het meest domme dat ik ooit heb gedaan. En daarna viel ik echt even in een gat en raakte ik kwijt waar ik zo hard voor had gewerkt; balans. Niet heel lang daarna kwam de BPPD om de hoek kijken en vervolgens werd ik natuurlijk geopereerd. Er gebeurde heel veel en ik was alle grip verloren. Na m’n operatie was ik ook heel voorzichtig als het ging om fysieke beweging. Maar ik was na al die maanden van stil zitten ook wel echt lui geworden. En omdat je dan weinig kan/mag, ga je je vervelen en het snacken bleef dan ook niet uit.
Veel liefs, Renske 