Auteur: veel liefs, Renske

Let’s talk!, Psychotherapie

Ordenen

veel liefs, Renske

Het is eventjes een beetje stil geweest. Ik had ook eigenlijk niet zoveel te vertellen. Of misschien wel, maar kan de inspiratie niet zo goed vinden. De drukte van het leven slokt me op en ik probeer zo goed als mogelijk met de stroom mee te gaan.

Gister was mijn eerste afspraak sinds een jaar met de psychotherapeut. Ik keek er naar uit maar zag er tegelijkertijd toch ook wel tegenop. Toch voelt het gelijk wel goed, als ik de ruimte binnenstap. Zo vertrouwd. “Hoe gaat het met je?” vraagt M.O. Natuurlijk was ik hier niet als het echt goed met me ging, maar goed het kan ook slechter.

Ik praat haar bij over een heleboel dingen. Want er is echt heel veel veranderd in het afgelopen jaar. Afvallen, stabiliseren, werk, fitter worden en dan het overlijden van m’n Opa. Dat ik de afgelopen periode al merkte soms wat terug te vallen in oud gedrag, niet eens zozeer in situaties. Want het reguleren van emoties gaat op zo’n moment best goed. Maar ik uit daardoor een stuk minder gevoel, frustratie of andere emoties en dan blijf ik daar in hangen, waardoor het me (te) lang bezig blijft houden. Er is veel te bespreken en ik merk dat het kunnen uiten van al die dingen maakt dat het in m’n hoofd alweer een beetje meer geordend voelt.

Als we een afspraak plannen voor een EMDR sessie besef ik mij dat ik nog een heleboel dingen ook ben vergeten te vertellen. Maar dat komt nog wel, het kan ook niet allemaal tegelijk. Hoeft ook niet.

Let’s talk!, Psychotherapie

Verdwaald..

veel liefs, Renske

Ken je dat gevoel, dat je wéét dat het anders kan of anders moet. Dat je ook weet hoe je dat moet doen, maar dat het gewoonweg niet lukt. Ik merk al eventjes dat ik soms weer terug val in oud gedrag en gewoonte de overhand laat nemen. Dat ik me druk maak om dingen die totaal niet belangrijk zijn voor mij als persoon, of in mijn leven. Of misschien niet belangrijk zouden moeten zijn, want zo vaak als ik mij erover opwind lijkt het alsof ze héél belangrijk zijn. Ik maak ze belangrijker dan nodig.

Sinds het overlijden van één van de belangrijkste personen in mijn leven; mijn beste vriend, mijn Opa merk ik dat ik het echt even niet meer kan. Al die verschillende ballen hoog houden; werk, vrijwilligerswerk, sporten, dansen, sociaal doen of gewoonweg ‘gewoon’ leven. Soms kost eentje alles wat ik heb. En uitgerekend op die momenten, dan overvalt het me weer; die emotie van verdriet. Meerdere mensen zeggen tegen me dat rouw ontzettend rauw is. En dat is het ook zeker. Maar het is niet zo dat ik dagelijks bezig ben met met hoe verdrietig het is dat mijn Opa er niet meer is. Ik ben vooral bezig met proberen m’n leven te leven op de manier zoals ik dat gewend ben. Alleen lukt dat niet. En als dat dan niet lukt raak ik gefrustreerd omdat het voelt als falen en vervolgens zakt het allemaal als een wankel kaartenhuis in elkaar. En vanuit een donker hoekje is daar dat immense verdriet die me heeft zitten begluren, klaar om toe te slaan op net dat ene moment dat ik het allemaal even niet meer kan. En wanneer dat is? Dat weet ik zelf niet eens. Onderweg naar huis van het sporten… Of zomaar tijdens het werk, starend naar m’n beeldscherm even kwijt wat ik ook alweer aan het doen was. Dan plots is er een brok in m’n keel en voel ik mijn ogen vochtig worden.

En ik kan je vertellen dat voelt vreselijk machteloos. Dus heb ik besloten om weer eens te gaan praten met m’n psych. Ik ben al een tijdje niet meer geweest omdat het niet nodig was. Maar ik wil voorkomen dat mijn huidige state of mind alle progressie van mijn harde werk teniet doet. “Ik maak plek voor je, ik kan je in de week van 4 december inplannen. Groetjes, M.O.”.

Ik ben oprecht blij dat ze plek voor me wil maken! Ik ben niet zozeer de weg kwijt, maar wel een beetje verdwaald…

Just life, Let’s talk!, Lifestyle, Woordenbrij

It’s okay..

veel liefs, Renske

Ik wil er enerzijds over schrijven, aan de andere kant ook weer niet. Ik struggle met m’n hoofd, maar ook met m’n hart. Waar moet ik beginnen? Na de begrafenis afgelopen woensdag gaf m’n lichaam er de brui aan. Ik werd ziek. Woensdag op donderdagnacht zette de buikkrampen waar ik de hele week al een beetje last van had door. Heerlijk even bijkomen op zo’n toilet en dat keer 100. En dan een intense hoofdpijn waar ik heel naar van werd. Zelfs de hond uitlaten was een immense uitdaging. De rest van de week, inclusief de babyshower van één van m’n liefste vriendinnen, ging aan me voorbij.. Het ging gewoon niet. Maar aangezien het leven doorgaat en de verantwoordelijkheden die daar bij horen ook besloot ik toch maar naar kantoor te gaan. M’n maag kan nog steeds niet alles verdragen, maar het gaat al iets beter. En met de wetenschap dat ik zo weer thuis kan zijn en de deadlines die me te wachten staan ga ik aan de slag met mijn “favoriete” bezigheid: rapportages maken en opleveren.

Eenmaal thuis wilde ik het allerliefst op de bank ploffen en er niet meer vanaf komen. God wat was ik moe, de zin is echt vér te zoeken. Ook niet in de bokstraining die me te wachten stond. En dat is wel vaker, want ja maandag. Dus daar begint de alom bekende struggle: Ik ga niet/ik ga wel/ik ga niet/ik ga wel. Maar dan komt de discipline om de hoek zetten. Juist nu is het belangrijk om te gaan, weer even alles alles van je af zetten en lekker los gaan. Ik heb immers een doel en die ga ik niet behalen door trainingen zomaar over te slaan. Dus na het eten knapte ik wat op en sjokte ik naar de training. Want hoewel het lastig is om te gaan, krijg je zelden spijt van wél te zijn geweest naar een training. Toch?

Doorgaan met lezen “It’s okay..”