Bijna vijf jaar geleden namen wij afscheid van mijn Oma. De wederhelft van mijn Opa. Ze was 81 en ze was op, het ging niet meer. Om haar te eren en voor mijn eigen persoonlijke verwerking schreef ik een gedicht voor haar waarmee ik sprak tijdens de afscheidsdienst; Sprookjeskoningin.
In de afgelopen dagen, na het overlijden van mijn lieve Opa wist ik dat ik voor hem hetzelfde wilde doen. En daar kwam mijn perfectionisme de hoek om zetten. Het “moet” toch minstens zo goed zijn als voor Oma. De teksten kwamen toen door alle emoties vrij gemakkelijk uit m’n pen rollen. In tegenstelling tot nu. Ik voel me uit het lood geslagen, m’n hoofd wil niet en de druk neemt toe. Ik denk aan zijn laatste dagen, het waken en hoe ik hem voor altijd bij mij zal dragen. Hoe kan ik hem eer aan doen, als er niets komt…
De spreekster van de afscheidsdienst overhandigt mij twee mappen. “Wellicht voor inspiratie?” En na een lange dag van regelen, bespreken en zaken doornemen ga ik er toch mee aan de slag. Probeer ik van alle losse zinnen die door m’n hoofd zweven, een goede tekst te maken die ergens op slaat. Als ik er met een vriend over praat, over alle twijfels en of ik hem wel eer aan doe krijg ik “Letterlijk alles is goed. Zeg wat je zeggen wilt”. En dat is precies wat ik even nodig had.
Vandaag is het zover. De laatste keer dat we afscheid nemen. In de afgelopen weken heb ik meerdere keren afscheid van je moeten nemen. Vandaag is het definitief.
Veel liefs, Renske 