Sinds kort zit ik bij een bikercommunity genaamd Wie Rijdt. Een groep vol mensen met dezelfde passie: motorrijden. Nadat ik mijn motor had opgehaald, begon het natuurlijk meteen te kriebelen. Ik wilde rijden. Veel rijden. Alleen is mijn vaste motorvriendinnetje meer van het mooie weer, dus samen op pad gaan zou waarschijnlijk nog even op zich laten wachten. Maar ondertussen kreeg ik steeds meer zin om eropuit te gaan. Niet alleen om kilometers te maken, maar ook om mijn horizon wat te verbreden en nieuwe mensen te leren kennen.
Toen zowel Goedhart Motoren als Hans van Wijk hun seizoensopening aankondigden, leek dat een mooie gelegenheid. Via Wie Rijdt sprak ik af met een van de meiden uit de groep om samen naar Goedhart te rijden. Gewoon gezellig rondkijken tussen alle motoren, accessoires en andere motorgekken. En als we daarna nog zin hadden, konden we altijd nog doorrijden naar Hans van Wijk.
Eenmaal aangekomen bij Goedhart bleek al snel dat we niet de enigen waren met dat idee. Tussen de bezoekers door spotten we steeds meer bekende gezichten uit de Wie Rijdt-groep. Mensen die ik tot dan toe vooral kende van profielfoto’s, gebruikersnamen en berichtjes in de chat.
Altijd grappig hoe dat werkt. Dan heb je het gevoel dat je iemand al een beetje kent, terwijl je elkaar in werkelijkheid nog nooit hebt ontmoet. Maar juist dat maakt zo’n community ook leuk. Je stapt ergens binnen en voor je het weet sta je tussen een groep mensen die dezelfde taal spreekt. Of beter gezegd: dezelfde passie deelt.
Met een flinke dosis gezelligheid stapten we uiteindelijk als groep weer op de motor om richting Hans van Wijk te rijden. Daar hebben we rustig rondgekeken in de vernieuwde winkel, die na de brand gelukkig weer haar deuren heeft kunnen openen. En zoals dat wel vaker gaat binnen zo’n motorcommunity, sloten daar alweer nieuwe mensen aan. Voor we het wisten ontstond het idee om nog een stukje te gaan rijden. En zo werd er spontaan een groepsrit gepland. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar nog wel even over twijfelde. Ik heb mijn motor pas twee weken. Sterker nog, ik ben nog volop bezig om aan de motor te wennen. Laat staan dat ik weet hoe het rijden in een groep precies werkt. “Ach joh ga gewoon mee” zei een van de rijders.
Zogezegd zo gedaan, ik ging mee. En wat een ervaring was dat. Eentje met veel lol en gezelligheid, maar tegelijkertijd ook eentje waar ik behoorlijk wat van geleerd heb. Want groepsrijden blijkt toch echt iets anders te zijn dan alleen rijden. Er gebeurt veel meer om je heen en het tempo ligt soms net even anders dan je gewend bent. Daarnaast merkte ik ook dat ik nog veel moet leren over hoe zo’n groep zich beweegt en wat daarin van je verwacht wordt. D
Waar de rest ontspannen leek te rijden, zij zijn immers een stuk meer ervaren dan ik. Was ik vooral druk bezig met rijden. Met de bochten. Met de snelheid. Met de groep. Met alles eigenlijk. Daardoor voelde het al snel alsof ik flink moest aanpoten om bij te blijven. Het verschil in ervaring was gewoon te groot. Tegen de tijd dat we in de buurt van Rotterdam kwamen, merkte ik dan ook dat mijn energie aardig op was. Ik zag een bord richting Rotterdam en besloot dat dat voor mij een mooi moment was om af te haken. Ik was moe, mijn concentratie begon af te nemen en ik voelde dat het tijd was om naar huis te gaan.
En dat was denk ik wel de juiste keuze. Voorlopig ga ik denk ik op zoek naar een iets andere dynamiek qua ritjes. Eerst wat meer ervaring opdoen, vertrouwd raken met mijn motor en ontdekken wat voor een rijder ik eigenlijk ben, voordat ik weer mee ga met een groepsritje! Maar ondanks dat was het een geweldige ervaring om mee te maken. En ook eentje waar ik weer het nodige van heb geleerd.
Veel liefs, Renske 