Tag: ziekenhuis

Herstel, Plastische Chirurgie

Goodbyeeeee hechtpleisters

veel liefs, Renske

Vanmorgen heb ik de poli even gebeld om m’n verhaal uit te leggen en om advies te vragen. De dame aan de telefoon heeft een belafspraak gemaakt en zo’n 2 uurtjes later werd ik teruggebeld door de verpleegkundige.

M’n linkerarm waar ook kleine irritatie is ontstaan op de huid rondom het litteken

Nogmaals leg ik uit dat ik sinds vrijdag best wel last heb van irritatie bij m’n oksels. Over m’n hele arm zie je wel wat irritatie aan de uiteinden van de pleisters, maar in m’n oksels ontstonden echt helemaal rode bultjes. Wat natuurlijk niet heel gek is met deze temperaturen en dan ook nog m’n compressiemouwen. Ik vertel ook dat ik nu de huid enorm insmeer en eroverheen een gaasje doe en dan de huid al wel weer een stuk rustiger is. Maar dat doet natuurlijk niet zoveel meer qua ondersteuning.

“Nee dat klopt, maar je bent 22 mei geopereerd toch?” Dat bevestig ik en geef aan dat ik a.s. donderdag 6 weken PO ben. “De pleisters geven het litteken nog wel ietsje ondersteuning maar dat doen de mouwen ook. Dus het is niet per se meer nodig om de pleisters erop te houden, zeker niet als ze irritatie geven.”

En daarmee ronden we het gesprek af. Spannend vind ik het wel, zo zonder de pleisters. Maar ik denk dat het goed is voor m’n huid om even helemaal tot rust te kunnen komen. En het is echt een grote stap naar het “normale” leven.

Herstel, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Pijn & Pleisters

veel liefs, Renske

Na een niet zo’n geweldige nacht word ik wakker van de wekker. Ik ben vreselijk moe, omdat ik veel wakker ben geweest. Na mijn val van gister heb ik toch nog best wel wat last gekregen van m’n armen, ondanks de paracetamol die ik had ingenomen.

Omdat er eigenlijk ook nog gewerkt moet worden vandaag sleep ik mijzelf uit bed om te gaan douchen. En onder de douche haal ik m’n pleisters eraf. Ik merk dat tijdens het haren wassen (en dus het naar boven brengen van mn armen) ik wat steekjes voel in mn linkerarm bij het litteken. Het duurt nog 1,5 week voordat mijn controle afspraak is met dr. Jaquet en omdat het niet zo goed voelt, besluit ik na het douchen toch even het ziekenhuis te bellen.

Waarbij ik uitleg wat er gister is gebeurd en dat ik zelf vooral even wat geruststelling zoek. Dus mag ik via de ‘BeterDichtbij’ app een foto sturen van de plek waar ik de steekjes voel, zodat de verpleegkundige het even kan beoordelen.

Hoewel het aan de pijn in m’n armen helaas niet zoveel doet ben ik wel opgelucht. Ja het doet zeer, maar dat is natuurlijk een ongelukkig gevolg van de val van gister. En zeker na 5 weken niks met m’n armen te hebben gedaan en vervolgens een groot deel van m’n gewicht opvangen met diezelfde armen zal wel even een flinke klap zijn geweest.

Na het telefoontje ga ik daarom m’n littekens weer voorzien van een nieuw rondje pleisters. Voordat ik dat doe, smeer ik de huid rondom het litteken in met een klein beetje tallow van Rumiskin. Ik heb namelijk best wel wat huidirritatie van de hechtpleisters en hoewel de pleisters mogelijk iets minder goed plakken of sneller loslaten, neem ik dat voor nu maar eventjes voor lief! Zeker omdat ik ook zie dat m’n litteken echt bijna helemaal dicht is! Geen pus meer, maar wel een vrij rustig litteken met eromheen pleister/huid-irritatie.

Dus voor nu gewoon eventjes een beetje rustig aan en op naar week 6 post-operatief! En niet te vergeten m’n afspraak op 8 juli met dr. Jaquet!

Maagverkleining, Natraject

3 jaar PO 🥝

veel liefs, Renske

Terwijl ik rustig lig wakker te worden, herstellende van mijn mediale armlift, probeer ik terug te denken aan mijn bariatrische traject die 4,5 jaar geleden begon. En ik zeg je eerlijk, het ligt allemaal niet zo scherp in m’n gedachten. Geen “als de dag van gisteren”. Toch was het een bijzonder intens traject en ik zou willen dat ik het véél eerder had gedaan. Maar de stap naar een maagverkleining was voor mij heel groot. De schaamte, de erkenning dat obesitas een ziekte is en dat ik daar aan leed.

Eenmaal gestart werd dat gevoel eerst groter. Mijn ziekenhuis heeft een bariatrisch centrum, zijn enorm gespecialiseerd in deze ingrepen en hebben een uitgebreid één op één voor- én na-traject. Ik werd door de mangel gehaald. Niet alleen kreeg ik een intake, maar moest ik zelf ook weer contact opnemen met de longarts vanwege mijn eerder geconstateerde slaapapneu wat leidde tot een slaaponderzoek en een longfunctietest. Verder kreeg ik ook een gesprek met een psycholoog, zij wilde een vervolgonderzoek vanwege mijn verleden met een narcistische vader, kwam de diëtiste én een conditietest aan de orde voordat ik groen licht kreeg en daadwerkelijk het traject in mocht voor de operatie.

En als je denkt dat je er dan bent? Dat mocht ik willen. De internist gaat je onderzoeken om te zorgen dat alles, medisch gezien, boven tafel is op het moment dat je geopereerd gaat worden. En zij stuurde me door naar de cardioloog voor een ECG en een holteronderzoek. Wat vond ik die tijd verschrikkelijk lang duren. Natuurlijk was er in die tijd Corona en dat had enorm veel invloed op de tijden van wachten tussendoor. Maar soms gingen er wéken voorbij. Dus wat was ik blij dat na de bezoeken aan de cardioloog, tijdens mijn laatste afspraak met de internist de afronding van het voortraject plaats vond.

Doorgaan met lezen “3 jaar PO 🥝”