Tag: verdriet

Fitgirl, Maagverkleining, Natraject

Gewichtsplateau

veel liefs, Renske

Toen ik de weloverwogen keus maakte om het traject voor een maagverkleinende ingreep in te gaan, was ik niet de persoon die ik wilde zijn. Ik durfde mezelf ’s ochtends niet eens meer in de spiegel aan te kijken omdat het enige wat ik zag was een ongelukkige vrouw, waarvan haar ooit zo sprankelende ogen niets meer weerspiegelden dan een dof uitzicht. Geen glansje meer te vinden.

Het is heel moeilijk te accepteren dat je afzakt en nog erger; rock bottom hebt geraakt. Om hulp vragen is iets wat ik moeilijk vind. Ik heb heel veel dingen altijd alleen moeten doen, dat heeft me sterk gemaakt maar zorgde ook voor het onvermogen tot mezelf kwetsbaar op te stellen en aan mezelf te durven toegeven dat ik dit niet meer zelf op kon lossen. Voor dat alles veranderde rondom COVID, was ik lekker op weg. -30 kilo zei de teller, maar dan ben je er al met al nog niet. Tijdens COVID was het voor veel mensen moeilijk, eenzaam. Ik had gelukkig mijn dieren nog waar ik veel liefde van kreeg. Maar die eenzaamheid voelde ik uiteindelijk natuurlijk ook. Ik kan heel goed alleen zijn, maar dit was isolatie. Toen daaropvolgend mijn hart werd gebroken verloor ik het laatste beetje van mezelf en alles waar ik in geloofde. Ik keek nergens meer naar. Ik verdwaalde en kon de weg niet meer terugvinden.

De moed verzamelen om toe te geven dat ik het niet meer zelf kon is denk ik wel het allermoeilijkste dat ik ooit heb gedaan. Maar ik ben nog iedere dag dankbaar, dat ik tegen alle schaamte in die stap heb durven nemen. Want wat heerst er nog een ontzettend groot taboe op dit onderwerp. En wat word je (onbewust) hard veroordeeld als je overgewicht hebt.

Doorgaan met lezen “Gewichtsplateau”

Let’s talk!, Psychotherapie

Verdwaald..

veel liefs, Renske

Ken je dat gevoel, dat je wéét dat het anders kan of anders moet. Dat je ook weet hoe je dat moet doen, maar dat het gewoonweg niet lukt. Ik merk al eventjes dat ik soms weer terug val in oud gedrag en gewoonte de overhand laat nemen. Dat ik me druk maak om dingen die totaal niet belangrijk zijn voor mij als persoon, of in mijn leven. Of misschien niet belangrijk zouden moeten zijn, want zo vaak als ik mij erover opwind lijkt het alsof ze héél belangrijk zijn. Ik maak ze belangrijker dan nodig.

Sinds het overlijden van één van de belangrijkste personen in mijn leven; mijn beste vriend, mijn Opa merk ik dat ik het echt even niet meer kan. Al die verschillende ballen hoog houden; werk, vrijwilligerswerk, sporten, dansen, sociaal doen of gewoonweg ‘gewoon’ leven. Soms kost eentje alles wat ik heb. En uitgerekend op die momenten, dan overvalt het me weer; die emotie van verdriet. Meerdere mensen zeggen tegen me dat rouw ontzettend rauw is. En dat is het ook zeker. Maar het is niet zo dat ik dagelijks bezig ben met met hoe verdrietig het is dat mijn Opa er niet meer is. Ik ben vooral bezig met proberen m’n leven te leven op de manier zoals ik dat gewend ben. Alleen lukt dat niet. En als dat dan niet lukt raak ik gefrustreerd omdat het voelt als falen en vervolgens zakt het allemaal als een wankel kaartenhuis in elkaar. En vanuit een donker hoekje is daar dat immense verdriet die me heeft zitten begluren, klaar om toe te slaan op net dat ene moment dat ik het allemaal even niet meer kan. En wanneer dat is? Dat weet ik zelf niet eens. Onderweg naar huis van het sporten… Of zomaar tijdens het werk, starend naar m’n beeldscherm even kwijt wat ik ook alweer aan het doen was. Dan plots is er een brok in m’n keel en voel ik mijn ogen vochtig worden.

En ik kan je vertellen dat voelt vreselijk machteloos. Dus heb ik besloten om weer eens te gaan praten met m’n psych. Ik ben al een tijdje niet meer geweest omdat het niet nodig was. Maar ik wil voorkomen dat mijn huidige state of mind alle progressie van mijn harde werk teniet doet. “Ik maak plek voor je, ik kan je in de week van 4 december inplannen. Groetjes, M.O.”.

Ik ben oprecht blij dat ze plek voor me wil maken! Ik ben niet zozeer de weg kwijt, maar wel een beetje verdwaald…

Just life, Lifestyle

💫

veel liefs, Renske

M’n hart in m’n keel als ik wakker schrik van de beltoon van mijn telefoon. Ik hoef niet eens op mijn scherm te kijken, want ik weet het eigenlijk al.. Winterswijk geeft m’n telefoon weer. “Ik bel om te zeggen dat Meneer te L. is overleden”. M’n hart gaat tekeer en ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik ratel nietszeggende dingen, ik bedank haar voor haar belletje en hang op.

Mijn lieve Opaatje, eindelijk heb je rust 🤍 Uitgerekend vandaag, op Oma haar verjaardag mag je haar weer in je armen sluiten. Ik hou van je, van jullie allebei.

En ondanks mijn grote verdriet vind ik vrede in dat jullie eindelijk weer samen zijn. En zal ik jullie voor altijd bij mij dragen, in mijn herinneringen en in mijn hart ♥️