Herstel, Maagverkleining

Stilstaan of doorgaan?

Vandaag is het 3 weken geleden dat ik geopereerd ben. Drie hele weken alweer. Eigenlijk gaat het nog best snel, al zijn er momenten dat ik juist het tegenovergestelde voel. Ik ben ongeduldig, wil dat m’n herstel sneller gaat. Ben klaar met me steeds moe voelen, of duizelig worden als ik iets doe.

En sinds de afgelopen week neemt het afvallen ook steeds meer af. De ene dag is er niets af, de andere dag was er zelfs 0,1 bij. Slechts 1 dag gaf een verlies van -0,4 welke heeft gezorgd voor het weekresultaat. En ja, ik weet het. Het hoort erbij. Mijn lichaam heeft het zwaar, die is hard aan het werk bla bla bla. Maar toch is het frustrerend en maakt het dat je al je eten en drinken onder de loep legt. Doe je het wel goed? Is dit de bedoeling?

Maar goed, voor nu schrijven we -0,4 weg voor deze week. Het voelt als stilstaan. Hopelijk komt er snel verandering in. Want ik moet nog best veel en met 0,4 kilo per week is er nog een héle lange weg te gaan.

Herstel, Maagverkleining

2 weken post-OP

Wat een gekkigheid, vandaag is de operatie alweer 2 weken geleden. En sindsdien heb ik eigenlijk een herstel waar velen voor zouden tekenen inclusief ikzelf. Tot gisteren dan, sindsdien voel ik mij niet zo top. Slap, futloos, draaierig, duizelig. Om dat tegen te gaan at ik wat bananenbrood dat resulteerde in m’n eerste dumping.

Gelukkig werd ik vanmorgen al iets beter wakker. Tijd om te wegen!! Vandaag is het 4 weken sinds ik startte met mijn Modifast pre-op dieet. En 2 weken geleden dat het de befaamde D-DAY was. Wat een bizarre maand. Waar ik eind mei toch nog even wat kilo’s aankwam, gaan ze er deze maand al met al wel hard af. Al voelt het nog niet helemaal zo.

Maar ondanks de rollercoaster mag ik van de afgelopen week toch maar liefst 3,4 afschrijven van mijn gewicht. Hoewel het mij niet snel genoeg kan gaan merk ik dat mijn lichaam het niet bij kan benen. Ook vandaag heb ik namelijk problemen met duizeligheid, zwarte vlekken en het gevoel hebben dat ik ieder moment kan flauwvallen. Een bifi worstje en een dextro verhielpen het probleem, maar door een van m’n lieve Instagram volgers werd ik geattendeerd op het feit dat dextro kan leiden tot een hypo. Dus dat kan ik maar beter even afstemmen met de diëtiste hoe daar mee om te gaan.

Gelukkig is morgen mijn eerste (fysieke) controle én heb ik de eerste post-OP groepsbijeenkomst van de diëtiste. Ik hoop dat ik daar gelijk wat antwoorden op mijn vragen krijg. En hulp, veel hulp. Want dat kan ik goed gebruiken.

Herstel, Maagverkleining

Teleurstelling & mindfuck

Na het nieuws van de arts dat ik toch een nachtje langer moest blijven was ik erg teleurgesteld. Maar goed je moet nu eenmaal het zekere voor het onzekere nemen, dat begrijp ik ook heus. Dus toen ik het eenmaal een beetje verwerkt had ging ik eerst maar weer even aan het regelen. Ik kan namelijk geen gewone paracetamol slikken. Al breek ik ze in 4-en, dan sta ik te kokhalzen voor het leven. Een kenmerk voor iets wat niet de bedoeling is bij je nieuwe mini maag. Maarja, ik had maar 1 strip meegenomen omdat ik zo overtuigd was dat ik vandaag naar huis mocht.

Ik had mijn zusje geappt, zij zou vandaag toch naar Rotterdam komen. In plaats van mij op te halen lukt het wellicht om op bezoekuur langs te komen. Ze wist niet helemaal of ze het ging halen, dus ging ik voor de zekerheid toch maar even kijken of een vriendin nog tijd had om langs te komen. En ja hoor een traject-vriendin had wel tijd om langs te komen. Ook weer geregeld, dan eerst maar tijd voor m’n eerste echte vaste voedsel. Vanmorgen had ik wat hapjes vla op en rond 10:00 kreeg ik ook nog een glas melk. Maar nu mocht ik een heus beschuitje eten. Die werd klaar gezet op tafel en daar keek ik best naar uit, dus hup het bed uit.

Doorgaan met lezen “Teleurstelling & mindfuck”