Afgelopen dinsdag werd ik gebeld dat de medische foto’s klaar liggen voor me. Omdat er nog geen update was rondom mijn aanvraag richting de zorgverzekeraar besloot ik nog een paar dagen te wachten, zodat ik dan bij het ophalen van de foto’s er nog eens naar kon vragen.
Als ik bij de balie kom, krijg ik een envelop overhandigd samen met een formulier die ik moet invullen én ondertekenen voor ontvangst van de foto’s. Ik had eigenlijk een foto van de iPad willen maken met mijn medische foto’s van het moment zelf, maar we liepen al over vijven dat ik het niet zo goed durfde te vragen. Daarom heb ik ze opgevraagd, zelfs al is het maar een printje. Ik was erg benieuwd naar hoe m’n armen op de kiek zijn gezet.
Hoewel ik mijn armen vaak genoeg van voren zie, zie ik de achterkant niet zo vaak. En de lap van vlees die daar hangt is eigenlijk nog erger dan ik dacht. Ik bedacht me dat ik ook wel even benieuwd was naar wat de dokter heeft geschreven, dus log ik ook nog even in. Maar ik ben toch wel enigszins verrast als ik het behandelverslag lees. Voordat ik een verwijzing kreeg voor plastische chirurgie had ik dr. Jaquet een berichtje gestuurd op social media. “Meestal moet het een Pittsburgh 3 zijn”.
Terwijl ik aan het werk ben zie ik mn telefoon oplichten. “Ziekenhuis – Plastische Chirurgie”. Even ben ik verbaasd. Maar ik was vergeten dat ik de medische foto’s heb opgevraagd en dit wordt enkel aan mij verstrekt via een printje. Maar door wat onderbezetting zou ik gebeld worden over wanneer dit uitgevoerd is en voor me klaar ligt. Dat was nu dus het geval.
Ik maak gelijk gebruik van het moment om te vragen hoe het dan precies zit met mijn aanvraag. Dr. Jaquet had tijdens onze intake gezegd dat hij zou zorgen dat de aanvraag gelijk werd gedaan, daarom werden er om enkele minuten voor 17:00 nog medische foto’s gemaakt. Maarja wie is daar dan voor verantwoordelijk? Vast niet hijzelf en als er onderbezetting is, ben ik dan ook niet de pineut nu met mijn aanvraag?
Ze gaat het gelijk nakijken en ziet inderdaad dat de aanvraag er nog niet uit is. “Ja we hadden eerst 3 secretaresses, maar er is er per 1 januari één gestopt dus vandaar dat we iets achterlopen“. Dat is natuurlijk een logisch gevolg, maar vanaf het moment van mijn afspraak ben ik al natuurlijk zenuwachtig aan het wachten op wat de zorgverzekeraar er van vindt. Ik ben ook lid van een online groep als het gaat om plastische chirurgie met name na een maagverkleining. En sommigen hadden na enkele dagen al een goedkeuring. Dus ik had ook goede hoop hierin, maar ik heb nog niets gehoord. “Daarom zeggen we ook 6-8 weken, want daar zit voor ons ook speling in voor het indienen van de aanvraag. Maar ik heb de foto’s nu ook in het bestand gezet en ik zal het weer even onder de aandacht brengen bij haar“.
Helaas kan ik in mijn eigen dossier niet makkelijk zien wanneer de aanvraag daadwerkelijk wordt/is gedaan, dus ik wacht nu even een paar dagen met het ophalen van de foto’s. Hopelijk kan ik, wanneer ik daar ben dan nog even checken of de aanvraag dan inmiddels wél is gedaan.
Niet helemaal hoe ik het had verwacht, maar ergens had ik het natuurlijk wel kunnen weten. Er zitten natuurlijk processen en acties achter dit soort aanvragen. Toch denk ik dat volledige transparantie wel beter is. Natuurlijk is een wachttijd van 6-8 weken ook niet onduidelijk, maar zover ik heb gelezen moet een zorgverzekeraar binnen 14 dagen officieel een akkoord of afwijzing geven. Dat zou betekenen dat het ziekenhuis hier 4 (!!!!!) weken voor heeft. Wat ik wel echt behoorlijk lang vind. Maar goed, daar kunnen we dan helaas niet zoveel aan doen, we wachten het maar weer af. Tot die tijd, fingers crossed!
Als een buik vol zenuwen je zwaarder zou maken, dan was ik zeker 20 kilo zwaarder. Het is echt lang geleden dat ik zó zenuwachtig was zeg. Zeker na het telefoontje van gister waar mijn BMI weer een punt van discussie was, werd de knoop in mijn maag toch weer wat aangetrokken. Het zou in principe goed moeten zijn, maar mijn weegschaal is die in het ziekenhuis niet. Om 16.20 weet je natuurlijk wel meer dan om 07.30 en je hebt veel meer kleding aan.
De afgelopen week heb ik een bijna maximale cut gedaan. En eerlijk gezegd was het mij niet eens heel slecht afgegaan. Maar die laatste 2 kilo was echt een drama. Het lijkt gewoon alsof m’n lichaam er écht niet naartoe wil. Maar goed, dat heb ik eerder gezien met het gewichtsplateau nu bijna een jaar geleden. Het kan, als je maar een beetje doorhebt hoe. M’n hoofd maakt echt overuren als ik besluit de middag maar gewoon vrij te nemen en nog een bezoekje aan de sauna te brengen. Met enkel een op water gebaseerde proteïne “chocolademelk” in m’n mik nog even dat laatste beetje vocht proberen er uit te zweten en tegelijkertijd wat te ontspannen.
Ondertussen krijg ik veel lieve berichtjes. Van vriendinnen, collega’s en ook op Instagram naar aanleiding van m’n laatste blog. “Dat rotte BMI! Dat ze eerst eens kijken naar je lichaam en je spiermassa! Die ene kilo, kom op zeg! Wat een gedoe snap dat je hier heel veel stress van krijgt… Hou je taai meiss en veel succes!!”
Ik kan niet anders dan het beamen. Al die kut-regeltjes. Maar goed, het is wat het is. Let’s do this en we zien wel hoe het gaat. Meer kan ik ook gewoon echt letterlijk niet meer doen.
Veel liefs, Renske 