Al vroeg voor m’n operatie bedacht ik een aantal beloningen. Een beloning als ik 25 kilo kwijt ben, of 50 kilo. Of wie weet hoeveel nog meer.. Ik vind het nog steeds een prachtig idee. Want hoeveel vooroordelen er ook zijn, een operatie is niet de easy way out en ik werk er hard voor om het te laten slagen. Dus als ik specifieke mijlpalen behaal, heb ik mij voorgenomen mijzelf te belonen met iets waar ik blij van word!
Het punt met dit soort dingen is alleen, dat je er dan ook echt tijd voor vrij moet maken.. Ik ben al een tijdje 25 kilo kwijt, maar bij die pedicure heb ben ik nog niet geweest. En op het moment van schrijven ben ik 0,5 kilo verwijderd van de -50 kilo, dus ja.. Wat doe je dan?
3 maanden geleden alweer, dat ik geopereerd werd. Nog steeds als ik er op terugkijk voelt het onwerkelijk. Is mij dat echt overkomen? Zo ontzettend lang (12 maanden) heb ik er naartoe gewerkt om in aanmerking ervoor te komen. En nu voelt het alsof dit echt het antwoord was.
En dat is het ook. Steeds beter ga ik mij voelen in m’n lichaam, de nieuwe versie van mijzelf. Ik heb echt nog wel dumpings, vastlopers, maar het lijkt wel meer in balans te komen. Wat rust geeft. Zeker nu ik weer fulltime aan het werk ben, 3 keer per week aan het sporten ben én m’n sociale leven ook steeds meer tijd vergt. Ik ben energieker, fitter en daar werk ik dan ook hard voor! Vandaag is er 36,7 kilo af. Heerlijk vind ik dat, maar dat was niet totaal onverwachts aangezien ik regelmatig op de weegschaal sta natuurlijk. Nieuwsgieriger ben ik naar het aantal centimeters dat ik kwijt ben.
Meetresultaten 16-09-2022, ten op zichte van de resultaten op 16-08-2022.
Ik sta perplex, maar liefst 7 (!!!!) centimeter kwijt bij m’n taille in een maand tijd. M’n bovenarm is niets af, maar die huid begint daar wel steeds losser te zitten wat ook “ruimte” in beslag neemt. M’n onderbenen zijn natuurlijk wel voller, maar ook gespierder door altijd het totale gewicht te moeten dragen. Dus daar begrijp ik wel dat het minder hard gaat. Toch hoop ik op termijn nog wel wat slankere onderbenen te krijgen.
Eindelijk was het zover! Mijn eerste 1-op-1 afspraak met de diëtiste na de operatie. Ik had die afspraak al veel eerder kunnen hebben, maar ik had het ziekenhuis gevraagd een afspraak in te plannen bij dezelfde diëtiste als in het voortraject. Behalve de historie die zij kent, had ik ook een klik. En word ik een beetje simpel van alle wisselende gezichten. Ik heb nog een natraject van 5 jaar, dan is het fijn dat je bij de juiste specialist terecht komt. Dus werd mijn afspraak in verband met vakantie zo’n 5 weken opgeschoven en mocht ik eindelijk langskomen!
“Hoe gaat het nu met je?” vraagt M.B. Dat is natuurlijk geen vraag die onbekend is. Mensen die ik zie en weten van mijn operatie stellen die vraag. Maar in dit geval mag het antwoord wat uitgebreider zijn. En terwijl ik vertel over mijn gebrek aan energie en duizeligheid besef ik mij ineens dat de duizeligheid eigenlijk is afgenomen. Alleen met opstaan uit bed onderweg naar de badkamer wordt de wereld soms nog wel even wat draaierig. Maar verder? Goh wat raar eigenlijk, de duizeligheid was zo’n grote hinder gedurende de dag. Ik heb niet eens gemerkt dat hij weg was……
Verder nemen we qua eten mijn dag door. Dat ik het lastig vind om te blijven variëren met verschillende producten. Dat soms de zuivel echt m’n neus uit komt. En hoe ik dat heb geprobeerd op te vangen, met bijvoorbeeld de “Bolletje tussendoortje crackers” of de “Nature valley proteine notenrepen” die ik door tips vanuit de Instagram WLS community was gaan gebruiken.
