Intake & Aanvraag Armlift, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Buik vol zenuwen

Als een buik vol zenuwen je zwaarder zou maken, dan was ik zeker 20 kilo zwaarder. Het is echt lang geleden dat ik zó zenuwachtig was zeg. Zeker na het telefoontje van gister waar mijn BMI weer een punt van discussie was, werd de knoop in mijn maag toch weer wat aangetrokken. Het zou in principe goed moeten zijn, maar mijn weegschaal is die in het ziekenhuis niet. Om 16.20 weet je natuurlijk wel meer dan om 07.30 en je hebt veel meer kleding aan.

De afgelopen week heb ik een bijna maximale cut gedaan. En eerlijk gezegd was het mij niet eens heel slecht afgegaan. Maar die laatste 2 kilo was echt een drama. Het lijkt gewoon alsof m’n lichaam er écht niet naartoe wil. Maar goed, dat heb ik eerder gezien met het gewichtsplateau nu bijna een jaar geleden. Het kan, als je maar een beetje doorhebt hoe. M’n hoofd maakt echt overuren als ik besluit de middag maar gewoon vrij te nemen en nog een bezoekje aan de sauna te brengen. Met enkel een op water gebaseerde proteïne “chocolademelk” in m’n mik nog even dat laatste beetje vocht proberen er uit te zweten en tegelijkertijd wat te ontspannen.

Ondertussen krijg ik veel lieve berichtjes. Van vriendinnen, collega’s en ook op Instagram naar aanleiding van m’n laatste blog. “Dat rotte BMI! Dat ze eerst eens kijken naar je lichaam en je spiermassa! Die ene kilo, kom op zeg! Wat een gedoe snap dat je hier heel veel stress van krijgt… Hou je taai meiss en veel succes!!

Ik kan niet anders dan het beamen. Al die kut-regeltjes. Maar goed, het is wat het is. Let’s do this en we zien wel hoe het gaat. Meer kan ik ook gewoon echt letterlijk niet meer doen.

Doorgaan met lezen “Buik vol zenuwen”

Intake & Aanvraag Armlift, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

PANIEK!

Ziekenhuis – Plastische Chirurgie” verschijnt er op het scherm van m’n telefoon. M’n hart schiet naar m’n keel als ik op neem. Een vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn begint over m’n afspraak van morgen en vraagt naar mijn BMI. Nadat ik heb aangegeven dat ik die niet exact weet en m’n gewicht doorgeef als antwoord op haar vraag vertelt ze dat ze die moet weten in verband met dat deze te hoog is.

Ik adem nog een keer in en uit want ik merk dat m’n frustratie direct begint toe te nemen. Ik zeg tegen haar dat dat niet zo is, verwijs ook naar de situatie van vorig jaar, dat ik dit toen met dr. Jaquet zelf via social media heb besproken en leg uit dat we dit wél degelijk gaan doen. Ondanks al mijn effort van afgelopen maand is op dit moment mijn gewicht nét aan iets te hoog (1 kilo) en als dr. Jaquet dat niet accepteert nadat ik ruim 80,0 kilo ben afgevallen mag hij me dat dan deze keer mooi zelf vertellen.

Ik weet dat ze er niets aan kan doen, maar toch merk ik dat m’n toon wat scherper is. Ze is heel lief en ze legt uit dat dr. Jaquet heel streng is op BMI en alleen mensen behandelt waarbij deze rond de 30 ligt. En dat er verder geen enkele aantekening bij mijn afspraak staat. Die slordigheden vind ik wel kwalijk, maar dat kan zij natuurlijk niet helpen. Dus ik ontdooi een beetje en geef ook aan dat ik voor een correctie aan m’n armen kom en geen buikwandcorrectie. Ze belooft het allemaal te noteren om te voorkomen dat ze mij morgen weer een halve paniekaanval bezorgen en we sluiten het gesprek af.

Ik begrijp heus dat daar waar mensen werken fouten worden gemaakt. Maar vorig jaar begon het al met een afspraak die werd ingepland bij een andere arts dan ik had aangegeven. Ik heb deze afspraak aan laten passen naar dr. Jaquet, waardoor de intake datum veranderde van 9 april naar 12 augustus. Ruim vier maanden verschil. En eerlijk, daar kies ik zelf voor want je hebt maar één lichaam en water bij de wijn doen bij zulke intense ingrepen was ik absoluut niet van plan. Echter is er toen geen controle gedaan op mijn gewicht of BMI waardoor ik na 4 maanden wachten, 14 dagen voor mijn afspraak, kreeg te horen dat deze niet door kon gaan. En nu 5 maanden later, 1 dag voor mijn afspraak zou dan ‘bij wijze van’ bijna hetzelfde gebeuren. Dat vind ik wel echt erg.

Gelukkig komen we er uit en vindt mijn afspraak morgen gewoon plaats. Toch merk ik dat er een knoop in m’n maag is ontstaan. Want wat als ik morgen nog steeds een paar ons afwijk van het gewicht wat ik maximaal mag wegen. Wordt de aanvraag dan écht niet gedaan? Zenuwen, zenuwen. Nog bijna 30 uur te gaan, heel veel meer dan wat ik al doe kan ik er ook niet meer aan veranderen. Dus we laten het maar over ons heen komen.

Intake & Aanvraag Armlift, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Toen nog maar 3..

Een reminder op m’n telefoon. Countdown, “3 dagen tot intake met dr. Jaquet”. Het eerste gevoel dat naar boven komt is EIN-DE-LIJK. Want na die eerste poging in augustus vorig jaar is er zóveel gebeurd en de maanden voelden als een eeuwigheid. Echt jeetje. Ik was boos, verdrietig en hoewel nog eens 10 kilo extra afvallen boven die 70 na al zolang stabiel te zijn echt een onmogelijke opgave leek, was ik na mijn “gesprek” met dr. Jaquet echt heel erg gemotiveerd.

Wat volgt zijn veel ups, maar ook downs. Diëten was iets wat ik sowieso niet meer wilde, dus ga ik vooral aan de slag met mijn sportroutine weer volledig op te pakken en goed op te letten op de dingen die ik eet. Toch gebeuren er dingen waardoor dat niet altijd even makkelijk is en de juiste voeding en voldoende bewegen niet de juiste prioriteit krijgt. Als eind november ik nog steeds 6,7 kilo verwijderd ben van dat ene vereiste gewicht neem ik mij voor om toch over te gaan op diëten als het echt niet anders kan. 1 december moest ik eraan geloven en wat bleek ik was zelfs nog iets zwaarder, nog 8 kilo te gaan. Wat een bummer was dat zeg. Maar niks aan te doen, wat moet dat moet.

Ik ga aan de bak. Ik eet heel clean, snoep niets meer. Let aardig op bij het kerstdiner van werk en skip vrijwel alle lekkere dingen op feestjes waar ik ben. En het resultaat is er ook naar. De dag voor kerst hoeft er nog “maar” 3,5 kilo af. Maarja de lastigste dagen moesten nog komen. En de getallen op de weegschaal werden weer wat hoger. Ik had echt zo mn best gedaan. Taart, lekkere hapjes etc. overgeslagen, voldoende water gedronken en toch kwam ik aan. M’n last resort. Ik vroeg advies aan Jade, Gino en m’n trainer Anish. Toch maar cutten. Ik ging over op zo koolhydraatarm mogelijk, nog meer water drinken, veel eiwitten eten en toch ietsje rustiger aan met sporten. “Meer is niet altijd beter”. En met alle tips & tricks begon godzijdank de weegschaal toch weer te zakken. En haalde ik prompt een MEGA mijlpaal van maar liefst – 80,0 kilo.

Ik heb zoveel lieve berichtjes en fijne complimentjes daarover gehad. Gister tijdens het dansen zei een vriendin “je hebt een smaller bekkie gekregen”. Dat zijn natuurlijk wel leuke dingen om te horen, maar helaas ben ik er nog steeds niet. Maar liefst 1,4 kilo moet er nog af wil ik het juiste gewicht hebben aanstaande woensdag. De tijd begint nu echt te dringen. Ga ik het redden? Fingers crossed!