Categorie: Fitgirl

Curaçao, Fitgirl, Maagverkleining, None Scale Victory (NSV), Travel

Trots!!!

veel liefs, Renske

God wat ben ik trots op mezelf. Ik zeg dat niet zo vaak, sterker nog ik geloof niet dat ik dat ooit zo intens heb gevoeld als vandaag. Ik riep al een paar keer heel stoer dat ik de Christoffelberg zou gaan ‘bewandelen’, zonder er zelf nog echt overtuigd van te zijn. Het voelde een beetje als dat dit een last-minute Sjaak Afhaak zou worden. Maar toch deed ik voorbereidingen, regelde een rugtas en zorgde dat ik van alle benodigdheden was voorzien.

En toen deed ik iets wat ik echt heel eng vond. Ik stapte echt om 5.20 vanuit mijn appartement in de auto richting het Christoffelpark, wat ongeveer een rit van zo’n 40 minuten is. Daar aangekomen moest ik een heel formulier invullen, de zenuwen werden steeds een beetje heftiger. Als dit nodig is, hoe intens is het dan wel niet? Maar proberend er niet al te lang bij stil te staan betaalde ik voor de toegang, sloeg het alarmnummer op in mijn telefoon en stapte in mijn auto om naar de voet van de berg te rijden.

Ik liep in de eerste meters over de verharde weg, wat uiteraard niet de bedoeling was. Maar door een groep inmiddels al dronken jongeren (ja om 6.30) had ik de start van het pad over het hoofd gezien. Dus hup terug en opnieuw. Het was klimmen, klauteren en heel goed kijken waar je je voeten neer zet. Er leek geen einde aan te komen en het werd op de laatste 10 minuten steeds steiler en steiler. Ik had het warm, benauwd, zweette me de tering en heb zelfs her en der wat blauwe plekken, krassen en schrammen opgelopen. De laatste paar rotsen waren een DRA-MA. Ik kon wel janken dat ik dacht, ga ik nu daar niet bovenop komen na alle moeite? Maar na al het bikkelen en strijden is het me gelukt. Ik heb gewoon een facking berg beklommen (!!!!).

Oke, de zonsopgang heb ik helaas niet gezien, de lucht was erg bewolkt maar wat een ontzettend bijzondere ervaring ben ik rijker. Vandaag besef ik me weer hoe ontzettend dankbaar ik ben voor mijn ingreep en alles wat ik ervoor terug heb gekregen. Dat je soms een enorme drempel over moet, maar godverdomme wat is het dit allemaal waard!

Dus onthoud, als ik het kan dan kan jij het ook!

Fitgirl, Lifestyle

Bedankt voor de tip!

veel liefs, Renske

Voor de verandering sta ik op zaterdagochtend in de sportschool in plaats van de zondag. Morgen ga ik met vrienden PSV – Feyenoord kijken, dus heb m’n sportschema wat aangepast zodat de drukte in m’n weekend wat beter is verdeeld. Hoewel het pas enkele weken geleden is dat ik voor het eerst aan de slag ging met krachttraining, voel ik mij al een stuk zekerder met de dingen die ik doe. Ik werk uiteraard wel nog steeds met een trainingsschema en krijg feedback met name over de compounds. Daarvan film ik iedere set zodat m’n techniek goed onder de loep genomen kan worden. Daarnaast gaat Jade af en toe met me mee om live advies en tips wat betreft techniek te geven.

Een van de oefeningen die vandaag op het programma staat is ‘lat pulldown’. Ik installeer m’n spullen en stel het apparaat in. Nu staat dit apparaat bij mijn sportschool precies naast het krachthonk, dus er trainen veel ‘biggies’ om me heen. Ik start mijn oefening en van beide kanten komen er 2 mannen op me af. “Wacht even, je apparaat is niet goed.” Ik stop en doe m’n oortje uit. Hij wijst op hoe de gewichten zitten en ik begrijp gelijk waar hij op doelt. Hoewel ik hem bedank voor zijn behulpzaamheid leg ik hem tegelijk uit dat dit bewust zo is.

Ik ben slechts 1.61, wat maakt dat een apparaat als een lat pulldown voor mij wat nadelen heeft qua makkelijk vast kunnen pakken. En ja je kan zitten en opstaan met die stang in je armen, maar des te zwaarder je gaat trainen des te meer risico dat met zich mee zal brengen. En zeker in combinatie met mijn HMS ben ik daar voorzichtig in en gebruik ik kleine trucs om dat te voorkomen.

Doorgaan met lezen “Bedankt voor de tip!”

Fitgirl, Maagverkleining, Natraject

Gewichtsplateau

veel liefs, Renske

Toen ik de weloverwogen keus maakte om het traject voor een maagverkleinende ingreep in te gaan, was ik niet de persoon die ik wilde zijn. Ik durfde mezelf ’s ochtends niet eens meer in de spiegel aan te kijken omdat het enige wat ik zag was een ongelukkige vrouw, waarvan haar ooit zo sprankelende ogen niets meer weerspiegelden dan een dof uitzicht. Geen glansje meer te vinden.

Het is heel moeilijk te accepteren dat je afzakt en nog erger; rock bottom hebt geraakt. Om hulp vragen is iets wat ik moeilijk vind. Ik heb heel veel dingen altijd alleen moeten doen, dat heeft me sterk gemaakt maar zorgde ook voor het onvermogen tot mezelf kwetsbaar op te stellen en aan mezelf te durven toegeven dat ik dit niet meer zelf op kon lossen. Voor dat alles veranderde rondom COVID, was ik lekker op weg. -30 kilo zei de teller, maar dan ben je er al met al nog niet. Tijdens COVID was het voor veel mensen moeilijk, eenzaam. Ik had gelukkig mijn dieren nog waar ik veel liefde van kreeg. Maar die eenzaamheid voelde ik uiteindelijk natuurlijk ook. Ik kan heel goed alleen zijn, maar dit was isolatie. Toen daaropvolgend mijn hart werd gebroken verloor ik het laatste beetje van mezelf en alles waar ik in geloofde. Ik keek nergens meer naar. Ik verdwaalde en kon de weg niet meer terugvinden.

De moed verzamelen om toe te geven dat ik het niet meer zelf kon is denk ik wel het allermoeilijkste dat ik ooit heb gedaan. Maar ik ben nog iedere dag dankbaar, dat ik tegen alle schaamte in die stap heb durven nemen. Want wat heerst er nog een ontzettend groot taboe op dit onderwerp. En wat word je (onbewust) hard veroordeeld als je overgewicht hebt.

Doorgaan met lezen “Gewichtsplateau”