Let’s talk!, Psychotherapie

Speeddate?

Hoe gaat het met je, vraagt drs. O. “Nou… Laat ik voorop stellen dat ik noooooooit meer zolang zonder je wil hoor.” Ze lacht maar kijkt wat bezorgd. Vandaag is het ruim 3,5 week geleden dat ik m’n psycholoog voor het laatst sprak. De eerste keer met zo’n lange periode ertussen. Op mijn eigen initiatief, maar er is zóveel gebeurd in de tussentijd. Dus absoluut niet voor herhaling vatbaar. “Maar vertel, wat is er allemaal gebeurd dan??”

Dit is waarschijnlijk hoe speeddaten voelt. Je hebt 3 minuten en moet het maximale eruit weten te halen. Praten praten praten en nog meer praten. Met een overzichtje van mijn blogs, handig zo’n online dagboek, probeer ik van alle gebeurtenissen een samenvatting te geven. Bloedonderzoek, magnesium, traject delen met de directeur, frustratie door vergelijken, ITIL training, de diëtiste, psychologisch onderzoek, bedrijfsfeestje, collega’s waar ik helemaal gestoord van word, de conditietest en laten we vooral de afhakende longarts niet vergeten..

En als we dan bijna aan het eind zijn, bijna 1,5 uur verder dient de volgende cliënt zich al aan. Drs. O. vertelt dat ze echt wel positieve dingen terug hoort in mijn verhaal. Overwegingen, dingen denken maar niet zeggen, zaken aan anderen overdragen en bepalen hoe ik iets breng. “Niet zo streng zijn voor jezelf hoor! Volgende week EMDR eraan wagen?”

Kan ze nog kiezen ook. Deze keer genoeg opties!

Let’s talk!, Psychotherapie

Insane bitch arrives..

28 juni, de dag wanneer ik psychotherapie had. Inmiddels 3 weken geleden. “Zullen we voor over 2 weken weer een afspraak plannen?” vraagt Drs. O. Dat was natuurlijk wel een optie geweest, maar ik moest zo ontzettend veel in die 2 weken dat ik vroeg of het oke was om een weekje op te schuiven. Dat was uiteraard geen probleem. Behalve dat het dat dus eigenlijk wel is.

De afgelopen weken waren er niet alleen veel verplichtingen, maar er is ook vrij veel gebeurd. En laten we het psychologisch onderzoek voor mijn bariatrie traject niet vergeten die er zo ontzettend hard in heeft gehakt. Veel zaken, met verschillende emoties. Emoties die ik soms toelaat, maar soms ook niet. Waar ik eigenlijk wat mee moet, maar dat pas meestal doe als ik therapie heb. Omdat ik dan onder ogen moet zien wat er zoal in mijn hoofd om gaat. Maar ook bij haar die veilige haven vind waar ik alles ongedwongen durf te vertellen wat er gebeurd is, wat ik vind/voel/denk. Zonder daarvoor “veroordeeld” te worden. En Drs. O. mij helpt (en leert) dingen beter in perspectief te plaatsen door te kijken naar waarom iets mij raakt.

Doorgaan met lezen “Insane bitch arrives..”

Let’s talk!, Psychotherapie

Kleurtjes

Vandaag was het weer tijd voor psychotherapie. “Hoe is het met je?” Daar moest ik even over nadenken. Het een en ander is er natuurlijk gebeurd. Dus ik som een beetje op wat dat allemaal was. Een daarvan was vrij heftig, niet zozeer qua gebeurtenis maar wel in de emotie die ik daarbij heb ervaren. Wat gelijk alle resterende energie opvreet die ik heb voor een dag. Zullen we er een “EMDR-retje” op doen, vraagt Drs. O.

Hoewel ik EMDR echt super mega heftig vind, sta ik er absoluut positief tegenover. Soms huil ik vanuit het diepst van mijn ziel zonder dat ik een uur daarvoor wist dat het betreffende onderwerp überhaupt een probleem was. Ik ben dan de rest van de avond HE-LE-MAAL stuk, maar het maakt me tegelijkertijd ook lichter. Opgeluchter dat ik weer iets mag weg doen uit mijn volledig afgeladen “fucked-up” hoofd.

Maar vandaag probeerden we wat nieuws. Na de eerste drie rondes zegt ze “we gaan met kleurtjes werken. Jouw werkgeheugen is erg groot. Je kan veel aan. Wat maakt bij een lagere belasting dat je goed tot inzichten kan komen. Het haalt alleen in sommige gevallen niet voldoende de emotie er vanaf. Dus gaan we met kleurtjes werken zodat je werkgeheugen tot de max belast wordt. Zodra de EMDR ronde weer start snap ik direct wat ze bedoelt. De balk die normaal één enkele rustig heen en weer gaande lichtgroene kleur laat zien is veranderd in een kermis attractie. De snelheid is opgevoerd en in oog tempo verandert de kleur in groen, blauw, wit, rood en paars welke ik in mijn hoofd steeds moet benoemen náást het proberen op te halen van de gebeurtenis, het gevoel en de emoties. “WAAAAAH!”

“Ik denk dat ik vannacht ga dromen over die gekke kleurtjes hoor”, zeg ik lachend als ik na 1,5 uur haar praktijk verlaat.