Inmiddels loop ik nu bijna een jaar bij mijn psychotherapeut Drs. O. Zij heeft me het afgelopen jaar ontzettend veel geholpen al met de eerste grote dingen. De onrust in mijn hoofd, een stukje zelfbeeld en het was eigenlijk de bedoeling dat ik bij haar ook aan de slag ging met mijn onverwerkte trauma als gevolg van het kind zijn van een narcistische vader in de vorm van EMDR.
Ik besef mij echt hoe ontzettend veel geluk ik heb gehad bij het vinden van mijn psychotherapeut. Zij was mijn eerste keus en vanaf moment één hebben wij een goede klik. Zij ziet Renske objectief, onbevooroordeeld en prikte direct door die stenen muur heen alsof het niet meer dan lucht was. Ik voel bij haar alles en misschien nog belangrijker; ik voel niets. Geen schaamte, geen beperkingen en geen veroordelingen. Maar een veilige plek waar ik álles kan zeggen, zonder gevolgen. Of nouja zonder.. Ik werk hard aan mijzelf om te ontdekken wie ik echt ben en welke gevoelens er nu echt schuil gaan achter de soms heftige reacties die ik heb op dingen.
Vandaag was het tijd voor mijn 2e sessie dit jaar. Mijn 2e sessie na het oplopen van zweepslag in mijn kuitspier. Ik heb tijdens het herstel in die maanden veel tijd gehad om na te denken, alles wat ik vorig jaar geleerd en meegemaakt heb een plekje proberen te geven. Het gaat echt al zóveel beter met mij, hoe ik naar mezelf kijk en wie ik ben als persoon. Ik laat niet meer dagelijks m’n hoofd gek maken door onbeduidende dingen. Niet dagelijks, wel nog af en toe. Dus ik vertel haar over mijn akkefietje met de Service & Tickets afdeling van Feyenoord. Een waar ik echt tegen een stenen muur van onvermogen, onbegrip en gebrek aan inlevingsvermogen ben aangelopen. En wat me achteraf gezien onnodig veel energie heeft gekost, maar voor wat?
Veel liefs, Renske 