Tsja, ik ben eigenlijk nog steeds een beetje boos. Of misschien is boos niet helemaal het goede woord. Gefrustreerd? Geirriteerd? Jup. Maar misschien nog wel het allermeest teleurgesteld. Mijn eerste afspraak in dit ziekenhuis voor mijn maagverkleiningstraject was in februari 2021. Bijna vier jaar en zeker 75 kilo geleden. Wat heb ik sindsdien toch een journey beleefd in dit ziekenhuis. En nu voelt het een beetje alsof ik weer ‘terug bij af’ ben.
En dat is natuurlijk niet zo, dat enorme gewicht is er nog steeds af. Maar voor wat ik nog meer wil, maakt het allemaal niet uit. En dat doet best wel veel met me. Toch wil ik laten zien, dat ik echt open sta voor meer. Maar meer betekent niet dat ik lukraak van alles ga doen of klakkeloos overal ja op zeg. Al kan een informatieve afspraak absoluut geen kwaad.
Dus ben ik weer terug bij bij de physician assistent van het bariatrisch centrum. “Tijdje geleden dat we elkaar hebben gezien“, zegt hij dan ook gelijk als ik binnenkom. En dat klopt, want waar ik voor al m’n eerste controles na de maagverkleining bij hem ben geweest word je na het eerste jaar overgedragen aan een bariatrisch verpleegkundige. “Je bent door de plastisch chirurg terugverwezen naar ons, vertel“. En dus begin ik te vertellen over de operatie aan mijn armen. En hoe ik dat ook graag aan mijn benen wil. Maar dat ondanks het behoorlijke gewichtsverlies en de strijd tegen de getalletjes van de BMI, dat het gewoonweg niet genoeg is. De verzekering hanteert een voorwaarde van een BMI van onder 35, maar dr. Jaquet opereert liever niet bij een BMI boven de 30. En dat daarom de assistent-arts mij mede deelde dat ik wellicht gewichtsreducerende medicatie kan overwegen.
“Ze houden zo ontzettend vast aan de BMI-eis, terwijl we weten dat BMI eigenlijk helemaal geen goede maat om te meten is.” zegt hij als hij laat weten dat hij het met me eens is hoe krom het eigenlijk is. En we praten dus nog over een gewichtsverlies van 15-20 kilo die je dan nog zou moeten behalen.
Veel liefs, Renske 