Ik schrijf niet zo vaak over mijn moeder, in tegenstelling tot mijzelf is zij erg op haarzelf. Waar niks mis mee is natuurlijk. Toch schreef ik over haar, 2 jaar geleden. Vooral ook om voor mezelf het even een plekje te geven, de ziekte het hoofd te bieden. Voor een gevecht die alleen zij kon voeren. Kanker is een ontzettende rotziekte en er zijn momenten geweest dat ik enorm schrok van hoe mijn moeder er uit zag. Maar wat is ze sterk geweest! Ik ben zo dankbaar en trots!
🩷🩷
Fijne moederdag mams, ik hoop dat er nog vele mogen volgen!
Afgelopen vrijdag was mijn fysieke pre-operatieve screening, een officiële GO van de anesthesioloog voor de operatie! Nu is het wachten geblazen en met een arts als dr. Jaquet is geduld een enorm schone zaak…
Zodra ik gewisseld was van ziekenhuis vanwege de kortere wachttijd, kreeg ik tijdens een telefoontje naar het Opnamebureau te horen dat ik al redelijk snel geopereerd zou worden. Dat verbaasde me behoorlijk en al snel werd duidelijk dat er verwarring was en de informatie niet klopte. “Iedereen hier weet dat dr. Jaquet niet al binnen 6 weken opereert.”
Daar sta je dan weer met je goede gedrag. Hoewel ik ergens al wist dat het te mooi was om waar te zijn, had ik toch hoop gekregen. Hoop die finaal de grond in werd geboord. Maar goed, het is niet anders. Dus gaan we weer in de wachtstand. Wel besloot ik in te gaan op het aanbod om op de ‘uitvallijst’ geplaatst te worden — een soort reservelijst voor als er op het laatste moment een operatie uitvalt. Dan kunnen ze mij bellen.
Mijn moeder zei wel eens dat toen ze zwanger was van mij, bij mijn vader achterop de motor heeft gezeten. Hij reed toen zo hard, dat ik er misschien ook wel een trauma van had gekregen.. En hoewel ik op mijn 14e eens een klein stukje achterop had gezeten bij de vader van een vriendin, wat ik echt dood eng vond is trauma wel het laatste waar ik aan denk bij motorrijden. Want vaak als ik motorrijders voorbij zie komen kijk ik vooral vol bewondering. En misschien ook wel een beetje angst. Want indrukwekkend is het wel he.
Toen ik aan mijn maagverkleiningstraject begon ben ik samen met de diëtiste doelen gaan stellen. Wat zou je nou willen als je eenmaal dat gewichtsverlies hebt bereikt? Welke doelen heb je voor ogen? En hoewel weer gaan dansen met stipt op 1 stond, volgde motorrijden direct. En een van mijn vriendinnen heeft niet alleen haar rijbewijs maar ook een gave motor, wat maakt dat je er steeds meer mee te maken krijgt en het dus ook echt vaker begint te kriebelen. “Wat houd je tegen?” vraagt ze me dan ook.
Behalve dat het wel wat prijzig is, weet ik het niet goed. Dus ik begin met rijscholen op te zoeken in Rotterdam om wat te vergelijken en te kijken naar reviews. Op instagram komt dan reclame over de ‘ANWB opstapdagen’ voorbij. 30 euro voor een proefles van een uur. Even kennismaken met de motor en het rijden. Op dat moment hak ik de knoop door en boek ik een les. 28 juni om 13:00, de zaterdag na mijn verjaardag.
Ik ben heel benieuwd, ik vind het best een beetje spannend. Maar tegelijkertijd kan ik ook niet wachten!
