Auteur: veel liefs, Renske

Mediale Armlift, Plastische Chirurgie, Wachtlijst & Afspraken Armlift

Apotheek SMC

veel liefs, Renske

Ik lig op de bank en kijk een beetje tv als m’n telefoon gaat. Een onbekend nummer. M’n telefoon vermeldt er wel bij dat het Spijkenisse is. Wie belt me nu uit Spijkenisse?

Wanneer ik op neem valt het kwartje. Ik moet nog even wennen dat in die 7 jaar dat ik nu in Rotterdam woon altijd in hetzelfde ziekenhuis ben geweest, namelijk het Maasstad. En nu voor de mediale armlift bij dr. Jaquet ben ik overgeplaatst naar het SMC.

Maar in ieder geval spreek ik met Carlo, van de apotheek van het SMC. “Ja u krijgt binnenkort een ingreep en daarom wil ik graag met u even de medicatie doornemen”. Binnenkort? Ik moet een beetje gniffelen, binnenkort is wel erg relatief. Voor mij is 3 tot 6 maanden niet echt binnenkort. Maar vooruit!

Hij controleert even m’n persoonlijke gegevens, welke huisarts en apotheek ik heb en stelt dan enkele aanvullende vragen zoals welke medicatie ik slik, of ik vitamines en mineralen gebruik en zo ja dan welke. Ik moet wel lachen en geef aan dat ik geen synthetische vitamines gebruik en het nogal een waslijst is (orgaanmix, oester, baarmoeder, magnesium, levertraan, Camu Camu en dan neem ik nog SMPL mineralen), maar hij schrijft braaf alle namen en hoeveelheden op. Daarnaast wil hij nog weten welke allergieën ik eventueel heb en of ik anticonceptie of bloedverdunners gebruik.

Enkele minuten na het gesprek is afgerond word ik toch nog eens teruggebeld voor een laatste vraag “ja ik wilde even verifiëren, zei u nou dat u een maagverkleining hebt?”. Uiteraard bevestig ik dat, maar meer vragen krijg ik niet en we hangen weer op. Toch gek want in principe heb ik toestemming gegeven om mijn medische gegevens te delen. Maar blijkbaar deze informatie is dan niet duidelijk? Terwijl dat zeker qua medicatie erg belangrijk is, aangezien ik bijvoorbeeld geen NSAID’s mag. Maar ze zijn nu op de hoogte en in ieder geval is het nu in m’n dossier ook opgenomen als signalering.

Anyway, weer een dingetje afgestreept op de to-do list. Volgende week de pre-operatieve screening met de anesthesioloog!

Compressie mouwen, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Compressiekleding

veel liefs, Renske

Ik was al enigszins begonnen met oriënteren van wat ik wilde, als het gaat om compressiekleding. Deze kleding is belangrijk omdat na de ingreep je armen natuurlijk weer een stuk strakker in hun velletje zitten. Maar tegelijkertijd juist door die ingreep zal er sprake zijn van vocht en zwelling. Hierdoor komt er druk te staan op de wond en het litteken. Om te zorgen dat dit zo goed en mooi mogelijk geneest is het dragen van compressiemouwen noodzakelijk voor een periode van 8-10 weken. Dat is een best lange tijd, dus dan is het wel belangrijk dat het zo comfortabel mogelijk zit.

Nu had ik al veel tips gekregen over waar je op moet letten. Zo is er bijvoorbeeld een bolero-model. Deze bedekt een groot gedeelte van de arm, maar verder is er niet veel overige stof meer. Ideaal zou je in eerste instantie denken! “De naden van dit model gaan irriteren en schuren in je oksel. Dus ik zou die echt afraden” krijg ik als reactie in de online community.

Tegelijkertijd heeft dit model ook 3/4 mouwen, wat redelijk dicht bij het einde van het litteken zit. Die loopt namelijk tot aan je elleboog. Zeker als het uiteinde van de mouw gaat opkrullen is dat erg onpraktisch.

Doorgaan met lezen “Compressiekleding”

Just life, Lifestyle

HAP & BPPD

veel liefs, Renske

Na het belletje richting de HAP probeer ik te gaan slapen. Maarja, als bij iedere beweging die je maakt (zelfs al doe ik het heel voorzichtig) de duizeligheid je achtervolgt dan is het toch nog een heel lastig verhaal. Ook krijg ik ineens een intense pijn in mijn maag, bijna te vergelijken met de koliekpijn van destijds met m’n galstenen. Die heb ik alleen niet meer, dus probeer rustig te blijven in de hoop dat het wegtrekt. Uiteindelijk lukt het me om toch nog eventjes in slaap te vallen want ik word om 07:00 wakker van de wekker. “Hardlopen”.

Ja dat lijkt me geen puik plan. Ik wil me weer omdraaien maar die verschrikkelijke duizeligheid houdt me tegen. Het maakt me ook misselijk en al is de hoofdpijn niet zo intens als vannacht maar wel echt vervelend. Ik bel m’n zusje en daarna m’n moeder om te vertellen over vannacht. Dat ik me zo naar voel en afgewimpeld werd door de HAP. Durf niet eens op te staan omdat t zo intens aan voelt, maar nu ik via de telefoon niet helemaal alleen ben probeer ik het toch. Want ik wil ook weten hoe t gaat als ik dat doe.

“Ik bel je zo terug”, als ineens mn hoofdpijn intenser wordt en het gevoel van spugen toeneemt. Ik ren zo goed en kwaad als het gaat richting de wc. Op advies van m’n moeder besluit ik toch de HAP nog eens te bellen en na dezelfde sloot aan vragen en de update van vannacht mag ik om 10:00 toch langskomen bij de HAP. “Kan iemand wel met je meekomen? Ik vind het een heel eng idee als je nu zelf op pad gaat”. That makes two of us en ik ga even kijken wie er de telefoon al opneemt. Gelukkig kan een van m’n vriendinnen mee en die staat na een half uurtje ongeveer voor de deur. In de tussentijd deed ik een poging tot aankleden en moest ik alweer spugen, dus bewapend met een emmer stap ik bij haar in en gaan we richting de HAP.

Doorgaan met lezen “HAP & BPPD”