Baer Lifestyle, Fitgirl, Just life, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

6 maanden

Zes maanden geleden, op 29 maart werd ik overvallen voor aanvallen van positieduizeligheid, ook wel BPPD genoemd. De periode die volgende was intens, omdat deze aanvallen ‘zomaar’ kunnen ontstaan, maar ook heel lang blijven hangen waardoor het herstel langzamer gaat als je te maken hebt met stress.

Dat laatst was voor mij absoluut het geval. Werk bracht me veel stress en ik gaf mijn lichaam ook wel veel stress door vaak te trainen maar ook vooral lang te trainen. Dus toen ik moest herstellen wilde ik zo snel mogelijk weer aan de slag. En toen dat niet lukte viel ik in een zwart gat. Ik zag de marathon van Rotterdam, waarbij ik voor het eerst aan de 1/4 afstand zou deelnemen, aan me voorbij gaan. En toen ik opgeroepen werd voor m’n mediale armlift ingreep was ik natuurlijk dolblij, maar moest ook de strong Viking run gecanceld worden.

En eigenlijk was dat maar goed ook. Want ik was niet alleen fysiek uitgeschakeld, mentaal was ik veel slechter eraan toe dan dat ik had gedacht. En toen ik eenmaal groen licht had gekregen van dr. Jaquet om weer te gaan sporten ging het moeizaam. Samen met m’n trainer van BAER lifestyle, ging ik weer aan de slag. Geen urenlange krachttrainingsessies meer. Maar voorzichtig opbouwen. Dat kost heel erg veel geduld. En menig keer was m’n adem niet zo lang. Ik voelde mij niet mezelf meer omdat ik te lang door was gegaan als een machine.

Vandaag is het 6 maanden geleden tot die ene nacht, die me weer keihard heeft terug geroepen. Hoewel die kristallen in m’n gehoorbuis enerzijds alles door de war hebben geschopt, was dat tegelijkertijd ook m’n redding. Ik denk namelijk oprecht dat ik balanceerde op het randje van de afgrond om op een burn-out af te stevenen. En na de afgelopen maanden weer hard maar op een juist tempo aan mezelf te werken kost enorm veel, maar een stuk minder dan wanneer het anders was gelopen.

Dus vandaag ben ik even dankbaar. Ik heb nog wel een aardige weg te gaan, maar ieder stapje is er weer een meer dan gister. En ik ben dankbaar voor iedereen om me heen, die me helpt deze stappen te zetten als het mij zelf even niet lukt 🫶🏻

Fitgirl, Let's do this!, Lifestyle

Tot over de finish 🩷

22 maart 2025 is de laatste keer dat ik een run van ruim 8 km heb neergezet. In de week die volgde heb ik nog korte intervallen gedaan. Alles om te trainen voor mijn eerste Rotterdamse kwart marathon. En om op 13 april binnen de tijd te kunnen finishen. Maarja, toen kwam de BPPD voorbij zetten en was de marathon geen optie meer.

2024

Ook de Strong Viking run van 13 km die ik gepland had staan, als follow-up van vorig jaar, samen met één van m’n liefste vriendinnen; Jade, moest ik helaas vanaf zien. En sindsdien is het stil. Ik probeer na het herstel van de BPPD en daarna de operatie mijn sportroutine weer op te pakken. Maar eerlijk? Het is moeilijk. Ik ben ruim 3 maanden uit de running geweest en vanuit dat punt ben ik heel rustig aan gaan opbouwen. Want niet alleen fysiek, maar ook mentaal stond ik buiten spel. En uiteindelijk kon ik niets anders dan toegeven aan alle signalen die mijn lichaam en geest hebben afgegeven.

Toch kocht ik in april nieuwe hardloopschoenen. Niet lang na de eerste aanval, want ik ga dit gewoon rocken dacht ik. Maar mijn roze blitse lopers heb ik slechts één keer kunnen dragen. Maar dat was absoluut geen succes. En nu? Mijn kracht is nagenoeg verdwenen en mijn conditie is ronduit verschrikkelijk. Ik voel me zwak, lui en sloom. En ik vind het moeilijk dat gevoel te doorbreken.

Doorgaan met lezen “Tot over de finish 🩷”

Baer Lifestyle, Fitgirl, Herstel, Lifestyle, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Kijk trainerT, zonder mouwen!

Zonder mouwen! Toen ik m’n sporttas aan het inpakken was twijfelde ik echt nog even. Wat als het nou niet lukt? Of dat het te hard trekt? Dus liep ik wederom naar m’n slaapkamer om toch nog een van mn compressiemouwen te pakken. Nu kan het nog, want ze staan inmiddels op Vinted en ik heb er dus al een verkocht!

Anyway. Ik ben dus officieel gewisseld naar de ‘sportschool’ van mijn trainer. Hij geeft namelijk naast personal training ook small group trainingen en op zaterdag zijn er mogelijkheden om vrij gebruik te maken van de sportruimte. Dat is wel even wennen, maar wel wat ik nu echt nodig heb. Niet alleen een stok achter de deur, omdat ik zo ontzettend veel moeite heb met terug te komen in mn routine nadat ik bijna 4 maanden uit de running was. Maar ook betere focus op hoe mijn training eruit ziet, efficiënter te werk gaan en kijken naar m’n techniek. Meer denken vanuit de spieren waar je mee traint.

Dus toen we van start gingen, vroeg hij hoe het met me ging. En ik vertel hem dat ik er voor heb gekozen de compressiemouwen ook niet meer te dragen bij het sporten. En dat ik het spannend vind. Hierdoor kan ik m’n zenuwen delen en weet ik dat hij voor mij let op hoe ik beweeg en dat ik niks forceer.

En dat is echt heel fijn. Zeker omdat ik naast m’n ingreep ook nog eens hypermobiel ben. En merk hoezeer mn lichaam in kracht en conditie achteruit is gegaan. Ik zie nog maar een fractie van mezelf terug. Renske van augustus 2024 was een goed geoliede machine. Tot de machine er geen zin meer in had. En nu voel ik me echt een oude verroeste kruiwagen die piepend met horten en stoten heel erg langzaamaan vooruit komt.

Maar we maken stappen..stapjes. Kleintjes die hopelijk straks leiden naar grote stappen en mij terug krijgen in het fitte zadel!