Tag: rijbewijs

Biker Girl, Lifestyle

Bucketlist; Motor rijden

veel liefs, Renske

Mijn moeder zei wel eens dat toen ze zwanger was van mij, bij mijn vader achterop de motor heeft gezeten. Hij reed toen zo hard, dat ik er misschien ook wel een trauma van had gekregen.. En hoewel ik op mijn 14e eens een klein stukje achterop had gezeten bij de vader van een vriendin, wat ik echt dood eng vond is trauma wel het laatste waar ik aan denk bij motorrijden. Want vaak als ik motorrijders voorbij zie komen kijk ik vooral vol bewondering. En misschien ook wel een beetje angst. Want indrukwekkend is het wel he.

Toen ik aan mijn maagverkleiningstraject begon ben ik samen met de diëtiste doelen gaan stellen. Wat zou je nou willen als je eenmaal dat gewichtsverlies hebt bereikt? Welke doelen heb je voor ogen? En hoewel weer gaan dansen met stipt op 1 stond, volgde motorrijden direct. En een van mijn vriendinnen heeft niet alleen haar rijbewijs maar ook een gave motor, wat maakt dat je er steeds meer mee te maken krijgt en het dus ook echt vaker begint te kriebelen. “Wat houd je tegen?” vraagt ze me dan ook.

Behalve dat het wel wat prijzig is, weet ik het niet goed. Dus ik begin met rijscholen op te zoeken in Rotterdam om wat te vergelijken en te kijken naar reviews. Op instagram komt dan reclame over de ‘ANWB opstapdagen’ voorbij. 30 euro voor een proefles van een uur. Even kennismaken met de motor en het rijden. Op dat moment hak ik de knoop door en boek ik een les. 28 juni om 13:00, de zaterdag na mijn verjaardag.

Ik ben heel benieuwd, ik vind het best een beetje spannend. Maar tegelijkertijd kan ik ook niet wachten!

Maagverkleining, Natraject, Wachtlijst & Afspraken

Onmogelijk

veel liefs, Renske

Ik weet nog dat toen ik lessen had voor mijn rijbewijs dat dat altijd heel erg goed ging. Ik mocht met 19 lessen voor de eerste keer afrijden, maar daar kwam mijn faalangst om de hoek kijken. Compleet ‘blank’ ging ik door de examens heen, waardoor iedere keer er toch weer net voldoende aanleiding was om niet het bewijs in ontvangst te mogen nemen dat ik was geslaagd. Na enkele jaren van pauze en een nieuwe poging haalde ik eindelijk mijn rijbewijs. Dat ene bewijs dat inmiddels vrijwel onmogelijk leek te behalen.

Dat is precies wat ik voelde toen ik voor het eerst binnenstapte bij het Centrum voor Bariatrie van het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam. Ik ben er nu wel, maar ik zie nooit gebeuren dat dit voor mij dát gaat brengen wat ik bij anderen zie. ‘Onmogelijk’! En eerlijk is eerlijk, het ziekenhuis en uiteraard COVID heeft er voor gezorgd dat ik een héle lange adem nodig had. Soms vraag ik me af of dat helemaal terecht was. Als dochter van een narcist, de therapie die ik toen ook net was gestart en de invloeden die Corona met zich meebrachten waren er véél afspraken met ellendige lange tijden daartussen. Ik heb zo vaak de moed op willen geven. Helemaal als ik in de community mensen zag die door het traject vlógen. Maar ik ging van een mislukt slaaponderzoek, longfunctie test, bewegingstherapeut naar een diëtiste om vervolgens ook nog een 4 uur durend psychologisch onderzoek te ondergaan voor ik überhaupt in aanmerking kwam voor de rest van het traject. Daarna werd de medisch psycholoog ziek en scheurde m’n kuitspier ook nog even, waarna ik na het bloed & faeces onderzoek EINDELIJK de afspraak kreeg met de internist en vervolgens ook nog naar de cardioloog moest voor een echo van mijn hart én een holteronderzoek. Wat echt ab-so-luut noodzakelijke onderzoeken waren, begrijp me niet verkeerd. Maar mentaal ga je echt door een immens intens traject. Waar sommige mensen met een poep en een scheet al klaar waren met het voortraject, duurde mijn volledige voortraject tot aan de eerste groepsbijeenkomst en met name het opnamegesprek met de chirurg, waarbij je dan op de wachtlijst wordt geplaatst maar liefst één jaar en 6 dagen. Als laatste volgde er nog een laatste groepsbijeenkomst en dan denk je dat je er bent.

Doorgaan met lezen “Onmogelijk”