Let’s talk!, Maagverkleining, Natraject, Psychotherapie

The big 5-0 !!!

Het is inmiddels (precies!) 22 maanden geleden dat ik met gemengde gevoelens m’n huisarts belde. Ik was zo ontzettend verstrikt geraakt in negatieve gevoelens , dat ik mijzelf helemaal kwijt was. De -32 kilo van voor de Corona zaten er allemaal weer aan, met nog een beetje extra.

Ik ben nooit slank geweest, maar ik was wel relatief gezond. Nu was het allemaal verdwenen en heb ik rock bottom ervaren. Pluspunt? Het kon alleen nog maar beter gaan. En dat bleef ik mijzelf voorhouden in het 12 maanden durende voortraject. Maar makkelijk was het niet. Ik had gehoopt dat voor het traject kiezen zou betekenen dat er een knop omging en de motivatie met bijbehorend resultaat zou komen. Ik had dat immers wel vaker gedaan.

En hoewel ik wel iets fitter werd, bleef het gewichtsverlies uit. Net als de motivatie. Als kers op de taart scheurde mijn kuitspier (zweepslag) en was ik een aantal maanden uit de running, waarbij ik niks anders kon dan met m’n been omhoog. Resultaat? + nóg eens 7,5 extra kilo.

Doorgaan met lezen “The big 5-0 !!!”

Let’s talk!, Psychotherapie

Laatste keer..

Jij gaat er ook iedere keer anders uit zien, wauw”, aldus drs. O. Het was inderdaad alweer eventjes geleden sinds onze laatste sessie, omdat we de frequentie wat terug geschroefd hadden. Tijdens m’n psychotherapie de afgelopen 1,5 jaar heb ik gewerkt aan m’n trauma wat betreft de narcistische man die mijn vader moet voorstellen. Welke impact dat heeft gehad op mijn handelen en denken. Maar ook heb ik heel hard gewerkt aan mijn zelfbeeld, aan wie ik mag zijn. Op de begeleiding rondom m’n ziekenhuistraject en een ander specifiek onderwerp na, had ik al veel afgestreept van m’n psych TO-DO list.

Dus voor de operatie koos ik er voor om tóch dat ene specifieke onderwerp aan te snijden. Wat leidde tot een behoorlijk heftige sessie. Deze had te maken met wie ik was de afgelopen jaren, nadat m’n relatie uit ging. Hoe ik mezelf zag, wat er zoal in mij omging, hoe ik de weg kwijt raakte en daarin probeerde te overleven. Alles waar ik niet aan toe durfde te geven, omdat ik bang was. Voor de pijn die het misschien nog teweeg zou brengen. Terwijl eraan vasthouden veel meer met mij deed. Maar het was belangrijk om dit los te kunnen laten vóór ik geopereerd werd en m’n nieuwe leven zou beginnen. Aangezien dat alles van me zou vergen.

Doorgaan met lezen “Laatste keer..”

Let’s talk!, Psychotherapie

“Nou, over je vader en vroeger”

Inmiddels loop ik nu bijna een jaar bij mijn psychotherapeut Drs. O. Zij heeft me het afgelopen jaar ontzettend veel geholpen al met de eerste grote dingen. De onrust in mijn hoofd, een stukje zelfbeeld en het was eigenlijk de bedoeling dat ik bij haar ook aan de slag ging met mijn onverwerkte trauma als gevolg van het kind zijn van een narcistische vader in de vorm van EMDR.

Ik besef mij echt hoe ontzettend veel geluk ik heb gehad bij het vinden van mijn psychotherapeut. Zij was mijn eerste keus en vanaf moment één hebben wij een goede klik. Zij ziet Renske objectief, onbevooroordeeld en prikte direct door die stenen muur heen alsof het niet meer dan lucht was. Ik voel bij haar alles en misschien nog belangrijker; ik voel niets. Geen schaamte, geen beperkingen en geen veroordelingen. Maar een veilige plek waar ik álles kan zeggen, zonder gevolgen. Of nouja zonder.. Ik werk hard aan mijzelf om te ontdekken wie ik echt ben en welke gevoelens er nu echt schuil gaan achter de soms heftige reacties die ik heb op dingen.

Vandaag was het tijd voor mijn 2e sessie dit jaar. Mijn 2e sessie na het oplopen van zweepslag in mijn kuitspier. Ik heb tijdens het herstel in die maanden veel tijd gehad om na te denken, alles wat ik vorig jaar geleerd en meegemaakt heb een plekje proberen te geven. Het gaat echt al zóveel beter met mij, hoe ik naar mezelf kijk en wie ik ben als persoon. Ik laat niet meer dagelijks m’n hoofd gek maken door onbeduidende dingen. Niet dagelijks, wel nog af en toe. Dus ik vertel haar over mijn akkefietje met de Service & Tickets afdeling van Feyenoord. Een waar ik echt tegen een stenen muur van onvermogen, onbegrip en gebrek aan inlevingsvermogen ben aangelopen. En wat me achteraf gezien onnodig veel energie heeft gekost, maar voor wat?

Doorgaan met lezen ““Nou, over je vader en vroeger””