“Ja, ik heb inderdaad om 11.40 nog een plekje” zegt het meisje aan de telefoon nadat ik al mijn gegevens heb doorgegeven. Ik ben helemaal flabbergasted. Vorige week kreeg ik te horen dat dr. Jaquet pas op 14 mei pas een plekje had, dus kreeg ik als tip mee om op woensdagen, de dag dat hij poli heeft ’s ochtends rond 09:00 te bellen om te kijken of er nog afbellers zijn. De dame aan de telefoon gaf nog mee dat iedere week dit doen misschien een beetje veel is, maar dat af en toe geen kwaad kan.
Ik bedacht me dan vanmorgen ook geen tweede keer en had braaf m’n wekker gezet om 09:00. “Afbellers dr. Jaquet“. En nu heb ik mijn afspraak gewoon met 50 (!!!!) dagen vervroegd. Hoezeeee, het zit een keertje mee!
Dus nadat ik braaf op kantoor de tijd heb weg zitten kijken, mocht ik eindelijk richting het ziekenhuis. Hoewel het wachten daarmee nog niet was gestopt.. Uiteraard was ik ruim op tijd en was er enige uitloop. Genoeg tijd om me lekker druk te maken en wat zenuwachtig te worden voor de afspraak!
De telefoon gaat, exact 3 weken na mijn bezwaarschrift en “VGZ” verschijnt op mijn scherm en met de zenuwen die door mijn lijf beginnen te gieren neem ik op. Het is Eric van de afdeling klachtenmanagement van VGZ. Ja, dat had ik al door en ik merk gelijk hoe ongeduld en zenuwen mijn lichaam meester maken. Hij doet even een leuke babbel over voetbal, omdat we vorige week tot de constatering kwamen dat we allebei voetbalsupporter zijn, echter van verschillende clubs.
“Maar het belangrijkste is dat jij een bezwaar hebt ingediend over een zorgaanvraag en jij nu wil weten wat het antwoord is, toch?” Nou ik kan je zeggen dat is een understatement, mijn hele maag vult zich met zenuwen en voelt zwaar aan. Mijn keel is dichtgeknepen, maar ik kan nog net een ja eruit persen. “Nou ik kan je zeggen dat je de medisch specialist je aanvraag heeft goedgekeurd!” Wauw. Goedgekeurd?!?! Echt? Ik ben vol ongeloof maar zó intens blij dat ik spontaan begin te huilen. Ik had enorm gehoopt, maar ergens toch niet verwacht dat het daadwerkelijk zou lukken. En was me al enigszins aan het voorbereiden over de laatste stap richting de geschillencommissie.
Eric vertelt over de terugkoppeling van de medisch specialist, naar aanleiding van mijn bezwaar en hij belooft deze straks gelijk op de mail naar me te zetten.
Zo zie je maar, dat het soms echt belangrijk is om een stapje extra te zetten. Het systeem is vaak zo geautomatiseerd dat er weinig persoonlijke invloed bij komt kijken. Toch denkt men vaak bij bezwaar indienen dat het niets oplevert, maar ik kan nu dus beamen dat het dat toch echt wel doet. En deze ingreep is natuurlijk best wel duur, maar het gaat zoveel kwaliteit van mijn leven weer geven als dat vervelende huidoverschot straks verdwenen is!
Na het gesprek bel ik direct mijn ziekenhuis in de hoop een vervolg-afspraak te kunnen maken bij dr. Jaquet. Dat is helaas niet het geval want zij moeten ook eerst de goedkeuring ontvangen. En die moet eerst nog officieel door de afdeling van VGZ verwerkt worden. Erg jammer natuurlijk, maar tegelijkertijd maken die paar dagen ook niet meer uit. Ik ben zó intens blij, nu nog even geduld hebben.
Terwijl ik aan het werk ben zie ik mn telefoon oplichten. “Ziekenhuis – Plastische Chirurgie”. Even ben ik verbaasd. Maar ik was vergeten dat ik de medische foto’s heb opgevraagd en dit wordt enkel aan mij verstrekt via een printje. Maar door wat onderbezetting zou ik gebeld worden over wanneer dit uitgevoerd is en voor me klaar ligt. Dat was nu dus het geval.
Ik maak gelijk gebruik van het moment om te vragen hoe het dan precies zit met mijn aanvraag. Dr. Jaquet had tijdens onze intake gezegd dat hij zou zorgen dat de aanvraag gelijk werd gedaan, daarom werden er om enkele minuten voor 17:00 nog medische foto’s gemaakt. Maarja wie is daar dan voor verantwoordelijk? Vast niet hijzelf en als er onderbezetting is, ben ik dan ook niet de pineut nu met mijn aanvraag?
Ze gaat het gelijk nakijken en ziet inderdaad dat de aanvraag er nog niet uit is. “Ja we hadden eerst 3 secretaresses, maar er is er per 1 januari één gestopt dus vandaar dat we iets achterlopen“. Dat is natuurlijk een logisch gevolg, maar vanaf het moment van mijn afspraak ben ik al natuurlijk zenuwachtig aan het wachten op wat de zorgverzekeraar er van vindt. Ik ben ook lid van een online groep als het gaat om plastische chirurgie met name na een maagverkleining. En sommigen hadden na enkele dagen al een goedkeuring. Dus ik had ook goede hoop hierin, maar ik heb nog niets gehoord. “Daarom zeggen we ook 6-8 weken, want daar zit voor ons ook speling in voor het indienen van de aanvraag. Maar ik heb de foto’s nu ook in het bestand gezet en ik zal het weer even onder de aandacht brengen bij haar“.
Helaas kan ik in mijn eigen dossier niet makkelijk zien wanneer de aanvraag daadwerkelijk wordt/is gedaan, dus ik wacht nu even een paar dagen met het ophalen van de foto’s. Hopelijk kan ik, wanneer ik daar ben dan nog even checken of de aanvraag dan inmiddels wél is gedaan.
Niet helemaal hoe ik het had verwacht, maar ergens had ik het natuurlijk wel kunnen weten. Er zitten natuurlijk processen en acties achter dit soort aanvragen. Toch denk ik dat volledige transparantie wel beter is. Natuurlijk is een wachttijd van 6-8 weken ook niet onduidelijk, maar zover ik heb gelezen moet een zorgverzekeraar binnen 14 dagen officieel een akkoord of afwijzing geven. Dat zou betekenen dat het ziekenhuis hier 4 (!!!!!) weken voor heeft. Wat ik wel echt behoorlijk lang vind. Maar goed, daar kunnen we dan helaas niet zoveel aan doen, we wachten het maar weer af. Tot die tijd, fingers crossed!
Veel liefs, Renske 