Tag: moe

Lifestyle, Maagverkleining, Natraject, Working girl

Dagje verlof

veel liefs, Renske

De hele zomervakantie komen er mensen samen voor hun deur, aan de overkant van de straat. Een vijftal Turkse gezinnen die het buiten gezellig maken sinds het zo heet is en hun bovenwoningen te warm zijn. Dat ze zich vermaken is overduidelijk; praten, lachen, gieren, brullen. Maar ook geschreeuw, gegil van de spelende kinderen. Dit gaat vaak nog lang door tot na de ‘geaccepteerde’ tijden. Inmiddels ruim een maand geleden ben ik overdag eens langs gegaan. Gevraagd of het misschien wat minder hard kon. Ze mogen van mij best buiten zitten, maar dan graag minus het gegil en geschreeuw. Zeker omdat de dag erna mijn wekker wel gewoon om 06:00 gaat. Ondanks de beloften van het echtpaar met wie ik sprak, deed de rest van de gezinnen waar ze zin in hadden.

Gisteravond was geen uitzondering. En alsof de betovering voorbij was pakten ze om 00:00 stipt hun spullen in en gingen terug naar binnen. 12 uur. Nog slechts 6 uur op de klok tot m’n wekker gaat. Iedere dag is voor mij een beetje als een Russisch roulette. Voel ik me goed? Heb ik energie? Niet duizelig? Ik had een goede dag gehad en maar liefst tot 15:30 kunnen werken. Dat is enorm positief, maar daar staat tegenover dat ik echt even bij moet komen en ook veel rust nodig heb…

Dus toen ik voor de wekker wakker werd (05:40) wist ik al hoe laat het was. Zelfs mijn maag voelde het. Waar ik normaal moeite heb met mijn stoelgang, was het nu het tegenovergestelde. Of het enkel te wijten is aan de drukke dag en het gebrek aan slaap durf ik natuurlijk niet met 100% zekerheid te zeggen. Het kan ook gewoon eten van gister zijn dat verkeerd valt en me zo uit m’n hum haalt.

Maar ik ben compleet futloos. Gelukkig heb ik een begripvolle baas en vond hij het geen enkel probleem dat ik een dagje verlof opnam. Ik weet dat hij het waarschijnlijk ook prima zou hebben gevonden als ik geen verlof in had gezet. Maar dit vind ik de nette manier. En als ik mij morgen beter voel wil ik leuke dingen kunnen doen zonder mijzelf schuldig te hoeven voelen dat ik vandaag een dag werk heb overgeslagen.

Dus vandaag luister ik naar mijn lichaam en doen we het mooi rustig aan!

Herstel, Maagverkleining

Stilstaan of doorgaan?

veel liefs, Renske

Vandaag is het 3 weken geleden dat ik geopereerd ben. Drie hele weken alweer. Eigenlijk gaat het nog best snel, al zijn er momenten dat ik juist het tegenovergestelde voel. Ik ben ongeduldig, wil dat m’n herstel sneller gaat. Ben klaar met me steeds moe voelen, of duizelig worden als ik iets doe.

En sinds de afgelopen week neemt het afvallen ook steeds meer af. De ene dag is er niets af, de andere dag was er zelfs 0,1 bij. Slechts 1 dag gaf een verlies van -0,4 welke heeft gezorgd voor het weekresultaat. En ja, ik weet het. Het hoort erbij. Mijn lichaam heeft het zwaar, die is hard aan het werk bla bla bla. Maar toch is het frustrerend en maakt het dat je al je eten en drinken onder de loep legt. Doe je het wel goed? Is dit de bedoeling?

Maar goed, voor nu schrijven we -0,4 weg voor deze week. Het voelt als stilstaan. Hopelijk komt er snel verandering in. Want ik moet nog best veel en met 0,4 kilo per week is er nog een héle lange weg te gaan.

Dumpings, Herstel, Maagverkleining

Dump & Dumper

veel liefs, Renske

Als ik wakker word voel ik direct hoe laat het is. Vorige week vrijdag voelde ik me namelijk ook al zo. Alleen vandaag lijkt het nog wat erger. M’n lichaam is moe. Er is geen enkel spoor van energie te bekennen. Ik sta op om naar de wc te gaan, ik grijp het bed vast. Duizelingen en licht in mijn hoofd. Oef.. Zo maar direct terug naar bed.

Slapen komt er niet van, maar ik lig en scroll wat af op m’n telefoon. Rust. Toch voel ik me steeds futlozer in plaats van dat het enigszins beter voelt. Tegen half 10 besluit ik om toch m’n gemiste eetmomenten van die ochtend te gaan pakken; een beschuitje en een glas Optimel (150 ml). Die neem ik mee terug naar bed.

Hoewel ik mijn eetmoment van 11:00 mis neem ik om half 1 wel braaf weer wat te eten. Een beschuitje met het groente-eimengsel dat gister overbleef. Vorige week voelde ik me duidelijk beter na de lunch, hetgeen wat nu helaas niet het geval is. Dus ga ik toch maar weer terug naar bed. De middag sluipt voorbij en ik eet nog 100 gram aardbeien en 100 gram magere proteïne vruchtenkwark in etappes en met flinke tegenzin op.

Tegen 17:00 besluit ik dat het maar eens tijd wordt om op te staan. Hier wordt het toch allemaal niet beter van. Ik haal nog snel een bakje met eten, die m’n vriendin vorige week maakte, uit de diepvries en zet die in de magnetron op ontdooistand. Het voordeel aan de kleine hoeveelheden is dat ook al is het bevroren, dat het snel te ontdooien is. Het eten smaakt me bijzonder goed, al krijg ik het niet in 1x erin. Ik ben amper op de helft als m’n maag in opstand komt. “Allejezus…” verzucht ik geïrriteerd, op deze manier ga ik me vast niet minder gammel voelen. Ik zet het bakje weg en een half uurtje later probeer ik het restant op te eten. Dat lukt, maar het gebrek aan energie blijft.

Doorgaan met lezen “Dump & Dumper”