Baer Lifestyle, Fitgirl, Just life, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

6 maanden

Zes maanden geleden, op 29 maart werd ik overvallen voor aanvallen van positieduizeligheid, ook wel BPPD genoemd. De periode die volgende was intens, omdat deze aanvallen ‘zomaar’ kunnen ontstaan, maar ook heel lang blijven hangen waardoor het herstel langzamer gaat als je te maken hebt met stress.

Dat laatst was voor mij absoluut het geval. Werk bracht me veel stress en ik gaf mijn lichaam ook wel veel stress door vaak te trainen maar ook vooral lang te trainen. Dus toen ik moest herstellen wilde ik zo snel mogelijk weer aan de slag. En toen dat niet lukte viel ik in een zwart gat. Ik zag de marathon van Rotterdam, waarbij ik voor het eerst aan de 1/4 afstand zou deelnemen, aan me voorbij gaan. En toen ik opgeroepen werd voor m’n mediale armlift ingreep was ik natuurlijk dolblij, maar moest ook de strong Viking run gecanceld worden.

En eigenlijk was dat maar goed ook. Want ik was niet alleen fysiek uitgeschakeld, mentaal was ik veel slechter eraan toe dan dat ik had gedacht. En toen ik eenmaal groen licht had gekregen van dr. Jaquet om weer te gaan sporten ging het moeizaam. Samen met m’n trainer van BAER lifestyle, ging ik weer aan de slag. Geen urenlange krachttrainingsessies meer. Maar voorzichtig opbouwen. Dat kost heel erg veel geduld. En menig keer was m’n adem niet zo lang. Ik voelde mij niet mezelf meer omdat ik te lang door was gegaan als een machine.

Vandaag is het 6 maanden geleden tot die ene nacht, die me weer keihard heeft terug geroepen. Hoewel die kristallen in m’n gehoorbuis enerzijds alles door de war hebben geschopt, was dat tegelijkertijd ook m’n redding. Ik denk namelijk oprecht dat ik balanceerde op het randje van de afgrond om op een burn-out af te stevenen. En na de afgelopen maanden weer hard maar op een juist tempo aan mezelf te werken kost enorm veel, maar een stuk minder dan wanneer het anders was gelopen.

Dus vandaag ben ik even dankbaar. Ik heb nog wel een aardige weg te gaan, maar ieder stapje is er weer een meer dan gister. En ik ben dankbaar voor iedereen om me heen, die me helpt deze stappen te zetten als het mij zelf even niet lukt 🫶🏻

Herstel, Mediale Armlift

101 dagen PO

Mijn mijlpijl van 3 maanden PO, post-operatief, heb ik gemist. Ik wist het ergens wel, maar er gebeurt dan zoveel dat ik er even niet de tijd en aandacht voor heb gehad. Dat is enerzijds een goed teken, maar anderzijds vind ik het ook wel goed om even bij dit soort momenten stil te staan. Als ik dan even op mijn blog ben voor het terugvinden van wat informatie valt mijn oog ineens op de teller. 101 dagen PO. 101 dagen alweer?!?!

Voor de operatie, 1 week na de operatie (met hechtpleisters) en 2 weken PO.

Zo gek om te beseffen dat het alweer 101 dagen geleden is dat ik geopereerd werd. Vooral die eerste dagen van mijn herstel vond ik erg pittig. Maar tegelijkertijd is het me daarna toch wel echt heel goed afgegaan. M’n armen hebben veel vocht vast gehouden en daar heb ik nog steeds wel een beetje last van, maar ik denk dat de compressiemouwen en siliconenpleisters echt wel goed hun werk hebben gedaan. En dat de littekens steeds een beetje mooier eruit beginnen te zien, ondanks dat het nog maar zo kort geleden is.

2 maanden PO

Ik mag dan ook echt niet klagen over het herstelproces. Ja, ik vond het spannend om weer echt aan de slag te gaan met bijvb. krachttraining en daarbij m’n armen te gebruiken. Maar tegelijkertijd is dat iets wat vooral in je hoofd zit. En met de juiste begeleiding begin ik steeds meer het vertrouwen terug te krijgen in mijn armen.

Doorgaan met lezen “101 dagen PO”

Fitgirl, Let's do this!, Lifestyle

Tot over de finish 🩷

22 maart 2025 is de laatste keer dat ik een run van ruim 8 km heb neergezet. In de week die volgde heb ik nog korte intervallen gedaan. Alles om te trainen voor mijn eerste Rotterdamse kwart marathon. En om op 13 april binnen de tijd te kunnen finishen. Maarja, toen kwam de BPPD voorbij zetten en was de marathon geen optie meer.

2024

Ook de Strong Viking run van 13 km die ik gepland had staan, als follow-up van vorig jaar, samen met één van m’n liefste vriendinnen; Jade, moest ik helaas vanaf zien. En sindsdien is het stil. Ik probeer na het herstel van de BPPD en daarna de operatie mijn sportroutine weer op te pakken. Maar eerlijk? Het is moeilijk. Ik ben ruim 3 maanden uit de running geweest en vanuit dat punt ben ik heel rustig aan gaan opbouwen. Want niet alleen fysiek, maar ook mentaal stond ik buiten spel. En uiteindelijk kon ik niets anders dan toegeven aan alle signalen die mijn lichaam en geest hebben afgegeven.

Toch kocht ik in april nieuwe hardloopschoenen. Niet lang na de eerste aanval, want ik ga dit gewoon rocken dacht ik. Maar mijn roze blitse lopers heb ik slechts één keer kunnen dragen. Maar dat was absoluut geen succes. En nu? Mijn kracht is nagenoeg verdwenen en mijn conditie is ronduit verschrikkelijk. Ik voel me zwak, lui en sloom. En ik vind het moeilijk dat gevoel te doorbreken.

Doorgaan met lezen “Tot over de finish 🩷”